III SA/Gd 320/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr PS-V.8640.110.2023.AM w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 28 lutego 2023 r. Starosta Słupski orzekł o utracie przez B. O. ( dalej jako "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 lutego 2023 r. na okres 180 dni z powodu drugiego, nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie. Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił, że termin stawiennictwa w PUP w Słupsku nie był wyznaczony - nie została wskazana żadna konkretna data i godzina stawiennictwa. Nawet przy przyjęciu, że skarżący nie stawił się w PUP , byłby to pierwsze niestawiennictwo, wobec czego pozbawienie statusu bezrobotnego powinno nastąpić na 120 dni. Zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr PS-V.8640.110.2023.AM Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że do skarżącego wystosowano wezwanie do stawiennictwa w PUP w ciągu siedmiu dni od daty otrzymania wezwania , w godzinach od 8.00 do 14.00. Zatem termin stawiennictwa został określony. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 lutego 2023 r. Mimo to skarżący nie stawił się w PUP w dniach od 10 lutego do 16 lutego 2023 r., ani w terminie kolejnych 7 dni nie wskazał uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa. Organ wskazał ponadto, że terminem początkowym, od którego ustala się liczbę niestawiennictw jest dzień wejścia w życie znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli dzień 1 lutego 2011 r. Z rejestru centralnego , prowadzonego na podstawie art. 4 ust.4a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej z dniem 21 sierpnia 2020 r. na okres 120 dni z powodu pierwszego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa i niepowiadomieniu w terminie 7 dni o przyczynach tego niestawiennictwa. Zatem obecne niestawiennictwo skarżącego w PUP jest drugim, nie zaś pierwszym niestawiennictwem. W tej sytuacji podstawą wydania wobec skarżącego decyzji był zasadnie art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust.4 pkt 3 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Według organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest bezpodstawny, bowiem zebrany materiał dowodowy dotyczył jedynie wyznaczenia skarżącemu terminu stawiennictwa w PUP. Organ wskazał ponadto, że skarżący nie usprawiedliwił w sposób prawnie skuteczny swojego niestawiennictwa w PUP, wobec czego zaistniały warunki do pozbawienia go statusu bezrobotnego na okres 180 dni. Skarżący w skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: -– art. 7, art. 77 § 1 , art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ pierwszej instancji wszelkich czynności dowodowych w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącego na okoliczność braku wyznaczonego terminu , w którym miał się on stawić w PUP; - -art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu przez organ pierwszej instancji czynnego udziału w postępowaniu przed tym organem oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji; - -art. 10 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 3 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ pierwszej instancji od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. przy braku zaistnienia jednej z przesłanek takiego odstąpienia , wyrażonej w art. 10 § 2 k.p.a. oraz przy braku utrwalenia w aktach sprawy przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a.; - zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji , mimo że decyzja organu pierwszej instancji powinna być uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także art. 135 k.p.a. poprzez niewstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji organu pierwszej instancji, mimo że w niniejszej sprawie zachodził uzasadniony przypadek. Skarżący dodatkowo w uzasadnieniu skargi dodał, że organ odwoławczy powołał się na dane zawarte w "Szczegółowym raporcie o osobie", wygenerowanym z rejestru centralnego. Jest to przykład tego, że organy dysponowały informacjami istotnymi, o których istnieniu skarżący nie wiedział, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji dodając, że skarżący wie o pozbawieniu go z dniem 21 sierpnia 2020 r. statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni z wydanej wówczas decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą wydania zaskarżonych decyzji był przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust.4 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tj. Dz.U. z 2022 r., poz.690 ze zm.), dalej zwanej "ustawą". Zgodnie z art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W przypadku drugiego niestawiennictwa w warunkach, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 180 dni ( art. 33 ust.4 pkt 3 lit. b ustawy). Nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie doszło do spełnienia przesłanek przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, bowiem nie określono terminu stawiennictwa. W wezwaniu z dnia 23 stycznia 2023 r., które skarżącemu zostało doręczone w dniu 9 lutego 2023 r. wskazano, że skarżący ma stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Słupsku ( podano dokładny adres) w ciągu 7 dni od daty odebrania wezwania, w godzinach od 8.00 do 14.00. Podano też skutki niestawiennictwa i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Skarżący odebrał wezwanie osobiście, jak już wskazano wyżej - w dniu 9 lutego 2023 r., wobec czego obowiązek stawiennictwa obejmował termin 7 dni – od dnia 10 lutego 2023 r. do dnia 16 lutego 2023 r. włącznie. Skarżący we wskazanym terminie nie stawił się w PUP , a w terminie kolejnych 7 dni nie wskazał też uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa. Okoliczność niestawienia się skarżącego w dniu 21 sierpnia 2020 r. w PUP w Iławie i niepowiadomienie w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa , co skutkowało pozbawieniem skarżącego statusu bezrobotnego, wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych szczegółowego raportu o osobie skarżącego. Rejestr centralny , z którego organy pozyskały te dane , prowadzony jest na podstawie art. 4 ust.4a ustawy, który stanowi, że minister właściwy do spraw pracy prowadzi w systemie teleinformatycznym centralny rejestr danych osobowych osób fizycznych ubiegających się o pomoc określoną w ustawie lub korzystających z tej pomocy oraz innych osób, zwany dalej "rejestrem centralnym". Wobec powyższego organy w sposób niewątpliwy ustaliły, że skarżący po raz drugi nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy nakazuje organowi pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego na wskazany okres, który zależy tylko i wyłącznie od ilości nieuzasadnionych niestawiennictw w powiatowym urzędzie pracy i żadne inne okoliczności mające miejsce pomiędzy kolejnymi rejestracjami nie mają znaczenia i nie powodują zatarcia poprzednich okresów pozbawienia statusu bezrobotnego ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2921 r. sygn. akt I OSK 2416/20). Pogląd ten Sąd orzekający podziela. Zatem, w myśl przywołanych powyżej przepisów, organy zasadnie orzekły o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego od dnia 16 lutego 2023 r. na okres 180 dni. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzenia wymaga, że skarżący nie kwestionował w istocie ustalonych przez organy okoliczności faktycznych , a twierdził, że termin stawiennictwa nie został ustalony ( do czego Sąd odniósł się już powyżej) , a także wskazywał na naruszenie przepisów postępowania poprzez m.in. niezapoznanie go z całym zgromadzonym materiałem dowodowym ( przywołanym powyżej raportem ), uniemożliwieniem wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów oraz nieprzeprowadzeniem wszelkich czynności dowodowych. Zauważyć zatem należy - niezależnie od oceny, czy organ dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przez skarżącego przepisów postępowania, czy też nie – że z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględnia skargę poprzez uchylenie decyzji tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani we wniesionej skardze nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych, z których mogłoby wynikać, że wskazane przez niego naruszenia przepisów postępowania spowodowały, że wynik sprawy mógłby być inny. Treść wezwania skarżącego do stawiennictwa w PUP wynikała wprost z tego wezwania, wobec czego przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego było zbędne. Ocenie podlegał sam dokument wezwania, wobec czego skarżący mógł przedstawić swoje stanowisko odnosząc się do treści tego dokumentu, czego nie zrobił. Zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 10 k.p.a., są skierowane do organu pierwszej instancji. Tymczasem strona może wypowiedzieć się odnośnie do zgromadzonych dowodów także przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Takiego stanowiska w toku postępowania przed organami administracji strona nie przedstawiła. Skarżący zarzucił też, że organy dysponowały danymi, nieznanymi skarżącemu, czyli szczegółowym raportem o jego osobie. O ile nawet skarżący nie zapoznał się w toku postępowania w treścią tego raportu, jego zarzuty podniesione w skardze koncentrują się na tym, że organy dysponowały informacjami istotnymi dla załatwienia sprawy, o których istnieniu skarżący nie wiedział. Skarżący w żaden sposób nie zarzucił organom, że swe ustalenia oparły na okoliczności, która nie miała miejsca - to jest na fakcie, że został on już raz pozbawiony statusu bezrobotnego na skutek niestawiennictwa i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., sformułowany pod adresem organu odwoławczego, jest niezasadny. Organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wyjaśnienia jakiegoś zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie, wobec czego organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie miał też podstaw faktycznych do zastosowania przepisu art. 135 k.p.a., z którego wynika możliwość wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji przez organ odwoławczy w uzasadnionych przypadkach. Skarżący nie podał, z jakich przyczyn uważa, że w niniejszej sprawie zachodził "uzasadniony przypadek", a Sąd takich okoliczności w niniejszej sprawie nie znalazł. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.