III SA/Gd 321/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. W piśmie z dnia 27 czerwca 2011r. skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy R. Sz. złożyła oświadczenie, że z dniem 31 lipca 1994 r. zlikwidowała działalność gospodarczą zaewidencjonowaną pod nr [...]. Decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy, działając na podstawie art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej od dnia 29 czerwca 2011r. wpis dokonany w dniu 11 października 1989 r. pod numerem [...] dotyczący działalności rozpoczętej w dniu 28 grudnia 1982r., cukiernictwo, zgłoszonej w dniu 28 grudnia 1982r. przez R. Sz.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że R. Sz. w dniu 29 czerwca 2011r. zawiadomiła o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 29 września 2011r. Decyzja została doręczona R. Sz. w dniu 12 lipca 2011r. Organ sprostował uzasadnienie decyzji z dnia 30 czerwca 2011r. postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. wskazując , że datą zaprzestania działalności jest nie 29 wrzesień 2011 r., a 29 czerwiec 2011r. R. Sz. w dniu 28 lipca 2011 r. ( data stempla pocztowego) od powyższej decyzji wniosła odwołanie, kwestionując datę wykreślenia wpisu do ewidencji, bowiem prowadzenia działalności zaprzestała w dniu 31 lipca 1994r. Postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odwołanie - zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. – wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy została doręczona stronie w dniu 12 lipca 2011r. , natomiast odwołanie zostało wniesione – za pośrednictwem urzędu pocztowego - w dniu 28 lipca 2011r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął w dniu 26 lipca 2011r. Strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu i nie uprawdopodobniła braku winy w jego uchybieniu. Organ jedynie na marginesie i informacyjnie podał , że zgodnie z przepisami ustawy Prawo działalności gospodarczej przedsiębiorca ma obowiązek powiadomienia o zmianach dotyczących działalności w terminie 14 dni od ich powstania co powoduje, że zmiany w ewidencji można dokonać najwyżej z datą o 14 dni wcześniejszą niż data zgłoszenia zmian. Niemożliwe jest wykreślenie wpisu do ewidencji z kilkuletnią datą wsteczną. Skoro o zaprzestaniu prowadzenia działalności zawiadomiono w dniu 29 czerwca 2011r., to nie było podstaw do wykreślenia wpisu z dniem 31 lipca 1994 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. Sz. wskazywała na nieprawidłowość daty wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Podała, że złożyła do organu wyjaśnienie, iż zaprzestała prowadzenia działalności w dniu 31 lipca 1994r. , a organ stwierdził, że zakończyła prowadzenie działalności dopiero w 2011r. Dodała, że druk został skorygowany na skutek wprowadzenia ją w błąd przez pracownika Urzędu, który twierdził, że na druku nie może figurować faktyczna data zaprzestania wykonywania przez nią działalności gospodarczej, lecz data 29 czerwca 2011r., bo wniosek nie może działać wstecz. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że odwołanie od decyzji zostało wniesione po terminie. Skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, co obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. skarżąca wskazała, że choruje, wobec czego mogła się spóźnić z odwołaniem , które to opóźnienie było niewielkie. Ponadto wskazała na poprawienie bez jej wiedzy danych we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać w pierwszej kolejności należało, iż kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, czego skarżąca zdaje się nie dostrzegać. Postanowienie to wydano m.in. w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W fazie wstępnej każdego postępowania odwoławczego zadaniem organu odwoławczego jest ustalenie, czy odwołanie jest generalnie dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji. Uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, iż w toku niniejszego postępowania organ odwoławczy wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazano, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy została doręczona skarżącej w dniu 12 lipca 2011r. , a odwołanie wniosła ona w dniu 28 lipca 2011r., czyli już po terminie do jego wniesienia, który upłynął w dniu 26 lipca 2011r. Organ pierwszej instancji pouczył skarżącą o wynikającym z art. 127 k.p.a. uprawnieniu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 czerwca 2011r. oraz o trybie i terminie dokonania tej czynności. Skarżąca, mimo to, nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła braku winy w jego uchybieniu. Odniesień do uchybienia terminu do wniesienia odwołania w złożonym odwołaniu nie było. Okoliczność tę organ odwoławczy w sposób nie budzący wątpliwości ustalił. W tej sytuacji, skoro skarżąca uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia odwołania, wydane przez organ odwoławczy postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jest prawidłowe. Każde bowiem, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. Jest to okoliczność obiektywna. Zatem organ odwoławczy zobowiązany był do wydania postanowienia tej treści. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mogły mieć wpływu zarzuty skarżącej dotyczące wskazania przez organ nieprawidłowej daty zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej ani dotyczące wadliwości działań organu pierwszej instancji. Przedmiotem kontroli Sądu było bowiem postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Kwestie związane z wykreśleniem wpisu, poruszone w zaskarżonym postanowieniu, miały jedynie charakter informacyjny, co zresztą zostało w postanowieniu tym podkreślone. Nie jest to merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy skarżącej i nie było ono przedmiotem kontroli Sądu. Przedmiotem kontroli Sądu nie była też decyzja organu pierwszej instancji ani ocena prawidłowości działania tego organu , w tym dotycząca kwestii daty zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.