III SA/Gd 321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę. Burmistrz, powołując się na przepisy art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") decyzją z dnia 22 marca 2012 r., nr [...] cofnął A. M. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Pismem z dnia 23 maja 2012 r. strona zwróciła się do organu o zwrot licencji twierdząc, że do chwili obecnej nie otrzymała żadnej wiadomości ani korespondencji mówiącej o cofnięciu licencji. O fakcie cofnięcia licencji dowiedziała się podczas kontroli drogowej Inspekcji Transportu Drogowego, podczas której zatrzymano jej licencję. W związku z tym wnosi o zwrot licencji i rozpoczęcie postępowania administracyjnego od początku, gdyż dostarczenie korespondencji (decyzji o cofnięciu licencji) było nieskuteczne. W związku z powyższym Burmistrz postanowieniem z dnia 24 maja 2012r., nr [...] wznowił – na wniosek strony - postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...]. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., nr [...] Burmistrz– na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. a u.t.d. oraz art. 104, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...] o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielonej stronie, uprawniającej do prowadzenia przewozu osób taksówką osobową na terenie Gminy, odmawiając jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 października 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy powyższą decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł A. M. domagając się jej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 825/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że doręczenie skarżącemu decyzji o cofnięciu licencji z dnia 22 marca 2012 r. było nieprawidłowe (nieskuteczne). Konkluzja ta powinna była doprowadzić organ administracji do umorzenia wznowionego postepowania. W myśl art.149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Skoro instytucja wznowienia postępowania odnosi się wyłącznie do weryfikacji "decyzji ostatecznych" to, po stwierdzeniu, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu weryfikowanej decyzji – należało dojść do wniosku, że decyzja ta nie weszła (jeszcze) do obrotu prawnego. Zwrócić uwagę należy, że okolicznością istotną było to, iż stroną wskazaną w decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką był wyłącznie A. M.. Oznacza to, że w sytuacji nie doręczenia skarżącemu decyzji – wobec braku innych stron – decyzja ta (choć została wydana), to jednak nie weszła do obrotu prawnego, a w konsekwencji nie mogła stać się decyzją ostateczną. W tej sytuacji nie było podstawy do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 145 i nast. k.p.a. w sprawie weryfikacji decyzji Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...], którą orzekł o cofnięciu A. M. licencji nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż decyzja ta nie będąc skutecznie doręczona stronie, a w konsekwencji nie wchodząc do obrotu prawnego – nie była w istocie decyzją ostateczną. Skoro więc organ I instancji przyjął, że pismo skarżącego z dnia 23 maja 2012 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania i postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., to przyjmując, że decyzja ta w rzeczywistości nie została skutecznie doręczona stronie, winien był uznać dalsze prowadzenie wznowionego postępowania za bezprzedmiotowe i postępowanie to umorzyć. Sąd wskazał, że organ administracji ponownie rozpatrując sprawę winien uwzględnić powyższe rozważania i umorzyć wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r. jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak ostateczności weryfikowanej decyzji w związku z faktem nie doręczenia jej stronie. Skoro jednak decyzja ta nie została doręczona skarżącemu, to organ winien ją doręczyć stronie w sposób przewidziany przepisami k.p.a., co zagwarantuje stronie możliwość poddania tej decyzji kontroli instancyjnej i w przypadku skorzystania z tej kontroli doprowadzi do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej cofnięcia licencji, z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy. Następnie Burmistrz decyzją z dnia 16 września 2013 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] z dnia 14 sierpnia 2012 r. w sprawie wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Burmistrza nr [...] z dnia 22 marca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji Nr [...] z dnia 10 lutego 2010 r. na wykonanie transportu drogowego taksówką udzielonej A. M.. Po rozpoznaniu odwołania A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 listopada 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013r., sygn. akt III SA/Gd 825/12 w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wskazał, że organ Burmistrz winien umorzyć wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak ostateczności weryfikowanej decyzji, w związku z niedoręczeniem jej stronie. Organ pierwszej instancji w pełni zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skargę do Sądu wniósł A. M. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że decyzja z dnia 16 września 2013 r., która została utrzymana w mocy przez SKO jest decyzją niezgodną z wyrokiem Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 825/12. Nadto podniósł, iż decyzja z dnia 4 listopada 2013 r. nie została dostarczona w terminie, co jest niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 825/12 nie mogą budzić żadnych wątpliwości. W uzasadnieniu powołanego wyroku przesądzono, że decyzja Burmistrza z dnia 22 marca 2012 r., nr [...] nie uzyskała przymiotu ostateczności wskutek niedokonania prawidłowego doręczenia stronie tej decyzji. W konsekwencji, z uwagi na to, że postępowanie wznowieniowe może być prowadzone jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), postępowanie wznowieniowe już wszczęte powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Burmistrz w pełni dostosował swe postępowanie do wskazań sądu zawartych w powołanym wyżej prawomocnym wyroku i umorzył postępowanie prowadzone w trybie wznowieniowym. Zarzut skargi sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja z dnia 4 listopada 2013 r. została skarżącemu doręczona dopiero 21 lutego 2014 r., a zatem z naruszeniem prawa. Zarzut ten aczkolwiek trafny, gdyż, jak wynika z akt administracyjnych doręczenia decyzji dokonano 3,5 miesiąca po jej wydaniu, co nie powinno mieć miejsca, to jednak nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia kontrolowanego w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny kontroluje bowiem zgodność z prawem zaskarżonej ostatecznej decyzji, a nie kwestię terminu jej doręczenia. Nieterminowość wykonywania czynności procesowych przez organ administracji może mieć natomiast znaczenie w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania organu administracji. Decyzja organu I instancji określana przez skarżącego jako decyzja Sekretarza Miasta jest w istocie decyzją Burmistrza, gdyż umknęło uwadze skarżącego, że decyzję istotnie podpisywał Sekretarz Miasta, powołując się jednak na upoważnienie udzielone mu przez Burmistrza, a zatem organ właściwy do orzekania w I instancji w sprawach dotyczących licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zgodnie zaś z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.