III SA/Gd 322/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki akcyjnej z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 24 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków postanawia odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 24 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków wniosła "A" S.A. W wykonaniu zarządzenia z dnia 28 sierpnia 2008 r., w oparciu o art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwano skarżącą spółkę do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania. Nadto, na mocy art. 220 § 1 i 3 przedmiotowego aktu prawnego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) zobowiązano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W w/w zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru skarżącej wezwania doręczono w dniu 5 września 2008 r. Pomimo upływu zakreślonych terminów w/w zarządzenia nie zostały wykonane. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Taki sam rygor cytowana ustawa przewiduje w art. 220 § 3 stanowiąc, iż skarga od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze treść powołanych przepisów oraz okoliczność, że nie wykonano w/w zarządzeń należało orzec jak w sentencji postanowienia.