III SA/Gd 329/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 14 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 27 maja 2005 r. Wójt Gminy [...] w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego zawiesił postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wymeldowania S. S. z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia organ meldunkowy I instancji wskazał, że z uwagi na wniesienie pozwu o ochronę naruszonego posiadania przez osobę, której dotyczy postępowanie w przedmiocie wymeldowania postępowanie administracyjne powinno ulec zawieszeniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie inicjatorka postępowania administracyjnego – J. S. - podniosła, że pozew złożony przez jej syna jest wyłącznie próbą przedłużenia prowadzonego postępowania. W ocenie J. S. sprawa wymeldowania jest oczywista, gdyż syn w spornym mieszkaniu nie przebywa od 2006 r. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r. Wojewoda [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy nie uznając argumentacji zawartej we wniesionym zażaleniu. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w sprawie o wymeldowanie niezbędne jest ustalenie czy nastąpiło dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu. Z uwagi zaś na wniesienie pozwu o przywrócenie posiadania zachodzi konieczność wstrzymania się przez organ administracyjny z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy meldunkowej do czasu zakończenia sprawy przed sądem powszechnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając organowi błędne ustalenie przesłanek zawieszenia postępowania oraz nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uzasadniając skargę w/w wskazała, że organy administracyjne orzekające w sprawie nie wyjaśniły czy postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania rzeczywiście się toczy i na jakim jest etapie. Według wiedzy skarżącej postępowanie w tym przedmiocie w ogóle nie ma miejsca. Sprawa nie została bowiem zarejestrowana w żadnym sądzie. Tym samym w postępowaniu administracyjnym nie ustalono w dostateczny sposób czy istnieje podstawa do zawieszenia postępowania co powoduje, że wydane postanowienia należy uznać za błędne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że fakt złożenia pozwu przez S. S. potwierdza znajdująca się w aktach kserokopia pozwu wraz z datą wpływu do Sądu Rejonowego w G. Na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. skarżąca potwierdziła, że sprawa o przywrócenie naruszonego posiadania jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U 30 poz. 168 z późn. zm.) organ administracji państwowej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W postępowaniu z wniosku o wymeldowanie istotną przesłanką do jego uwzględnienia, jest ustalenie przez organ czy osoba, która ma być wymeldowana opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania trwale i dobrowolnie. Przy czym w sytuacjach sporu, jaki charakter nadać opuszczeniu lokalu, orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje organom administracji ustalenie czy osoba mająca podlegać wymeldowaniu wystąpiła z pozwem do sądu powszechnego o przywrócenie naruszonego posiadania. Wyrok bowiem tego sądu będzie rozstrzygający dla ustalenia w postępowaniu administracyjnym, czy dana osoba opuściła lokal w sposób dobrowolny i trwały. Tym samym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy doszły do prawidłowego wniosku, że rozstrzygnięcie przed sądem powszechnym sprawy zainicjowanej przez uczestnika postępowania pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania, umożliwi zgodną z obowiązującymi przepisami, ocenę przesłanki istotnej w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie tj. czy opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania przez S. S. miało charakter dobrowolny i stały. Wskazać nadto należy, iż postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania jest w toku, co przyznała również skarżąca na rozprawie przed sądem administracyjnym. A zatem zarzut, że organ administracyjny zawiesił postępowanie bez jakiegokolwiek sprawdzenia w tym zakresie uznać należy za chybiony. W reasumpcji stwierdzić należy, iż organ w zaskarżonym postanowieniu nie naruszył prawa i z tych względów na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.