III SA/Gd 332/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru oraz cła antydumpingowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą we W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10 listopada 2014 r., w której organ określił m.in. niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego w wysokości 180.251,00 zł. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że wobec Spółki toczy się obecnie 37 postępowań dotyczących nałożenia cła antydumpingowego na import siatki podtynkowej z Tajwanu (wszczętych przez Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie tego samego raportu OLAF), zaś łączna kwota długu celnego grożącego w związku z tymi postępowaniami wynosi niemal 10 milionów złotych (9.915.666,08 zł). Kwota długu celnego określona pierwszymi wydanymi w ww. sprawach decyzjami w wysokości 502.551,50 zł została już przez spółkę zapłacona, obecnie zaś wymagalna jest kwota cła określona kolejnymi decyzjami w łącznej wysokości 8.270.325,00 zł. Zgodnie z zapowiedzią organu, w najbliższych dniach zostaną wydane kolejne decyzje określające cło antydumpingowe. Tym samym, w ciągu 6 miesięcy wobec spółki zostanie nałożone cło w wysokości około 8 milionów złotych, zaś w perspektywie kolejnych kilku miesięcy zobowiązanie z tytułu długu celnego osiągnie wysokość około 10 milionów złotych. W ocenie spółki brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność pozyskania przez spółkę zewnętrznego finansowania w łącznej kwocie około 10 milionów złotych. Spółka nie dysponuje innymi środkami na zapłatę cła, co w rezultacie zachwieje płynnością finansową spółki i co będzie miało przełożenie na ograniczenie jej działalności operacyjnej. Skarżąca wyjaśniła, że nie będzie w stanie ponieść takiego ciężaru finansowego, co z kolei wiązać się będzie m.in. z ograniczeniem działalności, redukcją zatrudnienia, co nie będzie możliwe do odbudowania po ewentualnym uchyleniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Dla spełnienia przesłanek z powołanego wyżej przepisu wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżąca dostatecznie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Wyjaśniła bowiem trudną kondycję finansową firmy oraz poinformowała, że nie dysponuje środkami na zapłatę cła. Wskazała nadto, że wobec niej toczy się obecnie 37 postępowań dotyczących nałożenia cła antydumpingowego i łączna kwota długu celnego przewidywanego w związku z tymi postępowaniami wynosi około 10 milionów złotych. Pozyskanie kredytu w takiej wysokości w celu zapłaty cła spowoduje obciążenia roczne w wysokości ok. 600.000,00 zł. Zwiększenie zobowiązań kredytowych spółki spowoduje jednocześnie konieczność utrzymania dyscypliny finansowej narzuconej przez finansujący bank, a tym samym niemożność zewnętrznego finansowania kapitału obrotowego przez spółkę, co jest podstawą funkcjonowania jej działalności. W takiej sytuacji skarżąca zmuszona byłaby do ograniczenia działalności oraz zwolnienia części pracowników. Okoliczności te potwierdzają przedłożone informacje o sytuacji finansowej spółki oraz opinia bankowa na dzień 2 października 2014 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.