III SA/Gd 333/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji towarowej towaru, określenia wartości celnej, długu celnego oraz podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 23 listopada 2010r. "A" G. G., I. B. Spółka Jawna w T., za pośrednictwem Agencji Celnej [...] M. S., złożyła uzupełniające zgłoszenie celne dla towaru objętego uproszczoną procedurą dopuszczenia do obrotu, w którym zadeklarowała dwie pozycje towarowe, opisane w polach 31 dokumentu SAD jako: - poz. 1 "kubki z porcelany", deklarując wartość celną w wysokości 25 824 zł oraz kod Taric 6911 90 00 00, poz. 2 "kubki z porcelitu", deklarując wartość celną w wysokości 30 906 zł oraz kod Taric 6912 00 10 90. Wartość towaru określono w łącznej kwocie 19 756,71 USD na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 3 listopada 2010r. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013r. wszczęto postępowanie w sprawie kontroli w/w zgłoszenia celnego oraz w sprawie określenia podatku od towarów i usług towarów w nim ujętych. Decyzją z dnia 15 października 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego orzekł -o klasyfikacji kubków z porcelany do kodu TARIC 69 11 10 00 00 (stawka 12%) i określił wartość celną w wysokości 31 305 zł (poz. 1 SAD), - o klasyfikacji kubków z porcelitu do kodu TARIC 6912 00 90 00 (stawka 7%) i ustalił wartość celną w wysokości 26 157 zł( poz.2 SAD). Ponadto określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 944 zł, orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne , określił należną kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 13 871 zł. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (t. j. z Dz. U. z 3 lipca 2012r , poz. 749 ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (t. j. z Dz. U. z 2013r, poz.727), art. 5 ust.3 , art. 20 ust. 1 , ust. 3 i ust.6 , art. 29 ust. 1 i ust.3, art. 32 ust. 1 lit. a) tiret i), art. 67, art. 78 ust. 1 i ust.3, art. 201 ust.3,art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.), Rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009r zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE nr 287 z dnia 31 października 2009r), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1 ,art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. z 2011r. Dz.U.nr 177, poz.1054 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku czynności kontrolnych ustalono, że strona sprowadzała towary z Chin korzystając z pośrednictwa firm polskich ( m.in. :B" Sp. z o.o. we W.), które były ostatnimi w handlowym łańcuchu dostaw sprzedawcami w celu wwozu tych towarów na obszar celny Wspólnoty. Firmy te dokonywały zakupu w Chinach na własny rachunek. Działały we własnym imieniu i na własną rzecz. Występowały w zgłoszeniach celnych jako nadawca/eksporter i wystawiały własne faktury VAT. Spółka zawarła z "B" ustną umowę regulującą zasady współpracy. Za te usługi została obciążona kosztami nazwanymi "pośrednictwo importowe". Dodatkowe opłaty nie zostały zadeklarowane w zgłoszeniach celnych, czyli nie zostały ujęte w wartości celnej importowanych towarów. Z wyjaśnień strony wynika, że firma "C" Ltd. (ujmowana w listach ładunkowych -packing-list), nie była bezpośrednim dostawcą towarów dla "A" Sp. J., gdyż spółka nie spełniała warunków formalnych wymaganych przez "C" Ltd. Dlatego zakupy były dokonywane przez firmę "B"Sp. o.o.. Koszty związane z działalnością firmy "C" Ltd. były doliczane w fakturach handlowych wystawianych przez firmę "B"Sp. z o.o. do ceny jednostkowej towaru. Firma "C" Ltd. była odpowiedzialna za kontakty z dostawcami na terenie Chin i inspekcję jakościową towarów. Strona nie posiada kontraktów ani umów dotyczących zakupów towarów od kontrahentów spoza Unii Europejskiej. Główny zakres umowy ustnej o pośrednictwie zakupowym ("pośrednictwie importowym") między spółką a "B" obejmował: składanie zamówień do firmy "C" Ltd. w imieniu strony, koordynację i przeprowadzanie badań na terenie RP, wybór odpowiedniej agencji celnej do reprezentowania strony, dostarczanie niezbędnych dokumentów do reprezentacji oraz dokonywanych odpraw celnych, utrzymywanie kontaktu z agencją celną w celu ustalenia przebiegu dostaw i terminów odpraw celnych, organizacje terminów odpraw celnych, dostaw i rozładunku na magazynie strony, rozwiązywanie problemów jakościowych na magazynie strony; rozwiązywanie problemów z dokumentacją we współpracy z agencją celną. Za w/w czynności "B" Sp. z o.o. otrzymywała prowizje od zakupu, która była prowizją negocjowaną. Za powyższe usługi strona została obciążona przez dostawcę kosztami określonymi na odrębnie wystawianych przez niego fakturach VAT jako "pośrednictwo importowe". Organ stwierdził, że "B" dokonywała zakupu towarów w Chinach na własny rachunek w celu ich późniejszego wwozu na obszar Wspólnoty, nie była więc typowym agentem sprzedaży, lecz niezależnym handlowcem, który działał we własnym imieniu i na własną rzecz. W związku z tym wynagrodzenie tej spółki jest prowizją od sprzedaży i w myśl art. 32 ust. 1 pkt a tiret i) WKC winno być wliczone do wartości celnej importowanego towaru. W fakturach wystawianych przez "B" w/w usługi opisane zostały jako "usługi marketingowe" i "pośrednictwo importowe". Zatem wartość faktury VAT nr [...], korygującej fakturę VAT nr [...] z dnia 3.11.2010r. w kwocie 732,00 PLN (wartość netto), powinna zostać doliczona do wartości celnej towaru z przedmiotowego zgłoszenia celnego. Koszt prowizji, z wyjątkiem prowizji od zakupu, powinien być ujęty w polu 44 zgłoszenia celnego SAD pod kodem 022W jako element dodawany do wartości z pola 42, jeśli nie jest w nim zawarty. Ponadto organ dokonał zamiany zadeklarowanych wartości poszczególnych towarów pomiędzy obiema pozycjami SAD, z których wynika, że wartość towaru z pozycji 1 - kubek Boss o symbolu [...]- to 8 993,37 USD, natomiast towaru z pozycji 2 - kubek Boss [...] -to 10 763,34 USD. Podstawą takiego działania były zapisy na fakturze oraz oświadczenie eksportera z dnia 5 listopada 2010 r. Organ uznał klasyfikację towaru za nieprawidłową. Kubki z porcelany ujęte w poz. 1 SAD winny być zaklasyfikowane do kodu Taric 691110 00 00, a nie do podpozycji "Pozostałe" (6911 90). Stawki -celna i podatkowa zostały zastosowane prawidłowo. Wyroby ceramiczne winny być zaklasyfikowane do pozycji Taric 691200 90 00, ponieważ towar ten nie był wykonany z ceramiki zwykłej (pozostałej), a z porcelitu. Organ wyjaśnił, że dodatkowe koszty obciążające stronę, nie zadeklarowane w zgłoszeniu celnym miały wpływ na wartość celną towaru. Zgłoszony przez stronę nieprawidłowy kod taryfowy w przypadku pozycji 2 dokumentu SAD skutkował zastosowaniem niewłaściwej stawki celnej. W związku z tym zasadna była zmiana wartości towaru, taryfikacji i stawki celnej (w przypadku towaru z pozycji 2) oraz określenie kwoty długu celnego i kwoty podatku VAT w nowej wysokości. W następstwie odwołania wniesionego od w/w decyzji przez "A" G. G., I. B. Spółkę Jawną, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 27 lutego 2014r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a(i) WKC w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu, w wysokości w jakiej zostały poniesione przez kupującego, o ile nie zostały one ujęte w cenie towaru. Organ wyjaśnił, że pośrednik to osoba, która nie działa pod własnym nazwiskiem; działa on zarazem w imieniu kupującego i sprzedającego i na ogół nie ma innych funkcji jak tylko skontaktować ze sobą obie strony transakcji (pkt 13). Z kolei prowizją od zakupu wynagradzani są agenci zakupu, którzy działają na zlecenie kupujących, którym świadczą usługi w zakresie poszukiwania dostawców, przekazywania sprzedającemu wymagań kupującego, wyszukiwania próbek, kontroli towarów i ewentualnie także w zakresie ubezpieczenia, transportu, składowania i dostawy towarów (pkt 9). Zgodnie z definicją zawartą w art. 32 ust.4 WKC "prowizja od zakupu" oznacza opłaty poniesione przez importera na rzecz jego agenta za usługę polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów. Organ ustalił, że w sprawie "B" Sp. z o.o. był sprzedającym, który działał we własnym imieniu i na własną rzecz, tym samym nie reprezentował kupującego ("A") w kontaktach z kontrahentami chińskimi. Spółka ta była, jako dostawca towaru, zobowiązana do dostarczenia zamówionego towaru w cenach, ilościach oraz fasonach określonych przez "A". Tym samym "B" Sp. z o.o. był ostatnim podmiotem w łańcuchu dostaw, sprzedającym przedmiotowy towar w celu wprowadzenia go na terytorium Wspólnoty, a nie pośrednikiem. Oprócz faktury handlowej za importowany towar "B" wystawiała kolejną fakturę, którą obciążała Importera kosztami dodatkowych usług związanych z przywozem, takich jak: koordynacja i przeprowadzenie wymaganych badań towaru na terenie Polski, wybór agencji celnej i współpraca z nią, organizacja terminu odpraw i dostaw. Nie ma znaczenia jak nazwana jest na fakturze usługa, za którą "B" obciążyła Importera. Bezspornie ustalono na podstawie dowodów oraz wyjaśnień z dnia 20 maja 2013r. złożonych przez współwłaściciela "A", że "B" obciążała kupującego za zakupiony od niego towar oraz dodatkowymi kosztami związanymi z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty. Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało sporządzone w oparciu o niekompletne dane, gdyż nie ujęto w wartości celnej kosztów ujawnionych w dodatkowej fakturze, obciążającej importera kosztami związanymi z przywozem towarów. Organ odwoławczy stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo określił wartość celną importowanych towarów oraz dokonał prawidłowego obliczenia należności podatkowych w związku z przedmiotowym importem. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do sposobu klasyfikacji przedmiotowego towaru wskazując, że w oświadczeniu sprzedawcy jednoznacznie wskazano materiał, z którego wykonano importowane kubki. Przedsiębiorstwo "A" G. G., I. B. Spółka Jawna wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia. Spółka zarzuciła naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 78 ust. 3, art. 32 ust. 1 pkt a lit. i w zw. z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1 lit. a WKC. Skarżąca spółka podniosła, że w protokole kontroli zawarto stwierdzenie, że dokonano analizy rozliczeń skarżącego z "B" i "nie stwierdzono nieprawidłowości", wobec czego ustalenia te są wiążące dla organów. Gdyby nawet nie podzielić takiego poglądu to i tak organy obu instancji nie podjęły wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organy nie kwestionowały zakresu usług, wykonywanych przez "B" na rzecz skarżącego- poza sprzedażą towarów. Były to usługi polegające na koordynacji i przeprowadzaniu wymaganych badań na terenie RP, wybieraniu odpowiedniej agencji celnej do reprezentowania importera, dostarczaniu odpowiednich dokumentów do reprezentacji oraz dokonywanych odpraw celnych, organizowaniu terminów odpraw celnych, dostaw i rozładunku na magazynie importera, rozwiązywaniu problemów jakościowych w magazynie importera i z dokumentacją współpracy z agencją celną. "B" wystawiła dla skarżącego dwie faktury w dniu 3 listopada 2010 r., w tym jedną importową. Organy nie wzięły pod uwagę treści tej ostatniej , z której wynika , że "dostawa odbywała się na warunkach [...]". Oznacza to, że zgodnie z Międzynarodowymi Regułami Handlu (Incoterms) , faktura wystawiona przez sprzedawcę obejmuje koszty ponoszone przez sprzedającego w kraju zakupu oraz koszty transportu do określonego miejsca przeznaczenia. Druga faktura obejmowała ponoszone przez "B" koszty za usługi wykonywane po dostarczeniu towarów do G.. Koszty te, zgodnie z art. 32 ust. 3 WKC, nie są wliczane do wartości celnej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego wliczył do wartości celnej koszty ponoszone przez importera za usługi wykonane przez podmioty krajowe po wprowadzeniu towarów na obszar celny Unii. Obarczone błędami określenie kwoty długu celnego spowodowało błędne określenie podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała uwzględnieniu. Decyzja organu pierwszej instancji , utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej, zmieniła sposób określenia klasyfikacji taryfowej towaru ujętego w dwóch pozycjach zgłoszenia celnego oraz inaczej określiła wartość celną tych towarów - z powodu - po pierwsze - "zamiany" ich wartości , określonych w zgłoszeniu oraz – po drugie - z powodu doliczenia do wartości celnej wartości faktury VAT z dnia 3 listopada 2010 r. , skorygowanej fakturą z dnia 15 grudnia 2010 r. , za " pośrednictwo importowe". Skarżąca w skardze podniosła, że organy celne związane są stwierdzeniem, zawartym w protokole pokontrolnym, co do rozliczeń skarżącej z dostawcą "B"– "nie stwierdzono nieprawidłowości". Jednak cytowane stwierdzenie dotyczy innej materii - analizy rozliczeń w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2013 r.– zestawienia obrotów i sald konkretnych kont. Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji wydanych w niniejszej sprawie przez organy celne nie budzi wątpliwości Sądu dokonana przez organy klasyfikacja taryfowa przedmiotowych towarów oraz konieczność dokonania "zamiany" wartości tych towarów. W zgłoszeniu celnym pod pozycją 1 ujęto "kubki z porcelany" z kodem 6911 9000 00 o wartości 8 993,37 USD, a pod pozycją 2- "kubki z porcelitu" z kodem 6912 0010 90 o wartości 10 736,34 USD. Jak wynika z faktury VAT nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. , towar o wartości 8 993,37 USD to kubki boss o symbolu [...], zaś towar o wartości 10 736,34 USD- to kubki boss o symbolu [...]. Z oświadczenia "B" z dnia 5 listopada 2010 r. wyraźnie wynika, że pierwszy z tych towarów jest wykonany z porcelitu, a drugi- z porcelany. Dlatego zasadnie dokonano przyporządkowania (zamiany) wartości towarów- kubki z pozycji 1 , wykonane z porcelany powinny mieć przyporządkowaną wartość 10 736,34 USD, a kubki z pozycji 2 , wykonane z porcelitu – przyporządkowaną wartość 8 993,37 USD. W dniu objęcia przedmiotowego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu obowiązywało Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia RADY (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz.U.UE.L.2009.287.1 ze sprost.), które w dziale 69 "wyroby ceramiczne" miało treść następującą: 6911 Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany, również chińskiej: 6911 10 00 – Zastawy stołowe i naczynia kuchenne . 6911 90 00 – Pozostałe 6912 00 Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, ceramiczne, inne niż z porcelany, również chińskiej: 6912 00 10 – Z ceramiki zwykłej 6912 00 30 – Wyroby kamionkowe 6912 00 50 – Wyroby z ceramiki porowatej lub szlachetnej 6912 00 90 – Pozostałe . Wynika z powyższego, że skarżąca nieprawidłowo zaklasyfikowała towar z poz. 1 – kubki porcelanowe do kodu 6911 90 00 - zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany, również chińskiej: -pozostałe, bowiem z uwagi na charakter towaru właściwym kodem jest kod 6911 10 00- zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany, również chińskiej: -Zastawy stołowe i naczynia kuchenne . Skarżąca nieprawidłowo też zaklasyfikowała towar z poz. 2 – kubki porcelitowe do kodu 6912 00 10 – Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, ceramiczne, inne niż z porcelany, również chińskiej:– Z ceramiki zwykłej, gdyż z uwagi na to, że porcelit nie jest ceramiką zwykłą powinien być klasyfikowany do kodu 6912 00 90 Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, ceramiczne, inne niż z porcelany, również chińskiej: – Pozostałe. Spór między stronami w niniejszej sprawie dotyczył przede wszystkim doliczenia do wartości celnej towaru wartości faktury wystawionej przez spółkę "B" za "pośrednictwo importowe". Kwestię wartości celnej przywożonych towarów normuje Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.U. UE.L.1992.302.1 ze zm.), dalej jako "WKC". Art. 29 ust. 1 WKC stanowi, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 (...) Ponadto art. 29 ust. 2 lit. a WKC stanowi, że ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio. Z kolei przepis art. 32 WKC ma treść następującą: 1. W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: a) następujące elementy w wysokości, w jakiej zostały poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary: i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu, ii) koszt pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, iii) koszt pakowania, zarówno robocizna, jak i materiały; b) określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: i) materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową lub przynależność przywiezionych towarów, ii) narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów, iii) materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów, iv) prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Wspólnotą i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów; c) honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić nabywca, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, o ile te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej; d) wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu; e) i) koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz ii) opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. 2. Każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych. 3. Przy ustalaniu wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej nie dodaje się żadnych elementów, z wyjątkiem określonych w niniejszym artykule. 4. Do celów niniejszego rozdziału określenie "prowizja od zakupu" oznacza opłaty poniesione przez importera na rzecz jego agenta za usługę polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, których wartość celna jest ustalana. 5. Nie naruszając ust. 1 lit. c): a) przy ustalaniu wartości celnej opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary; oraz b) płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywiezionych towarów, poniesione przez kupującego, nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów na wywóz do Wspólnoty. Organ odwoławczy, wypowiadając się w kwestii doliczenia do wartości celnej towaru wartości faktury wystawionej skarżącej przez spółkę "B" za "pośrednictwo importowe" stwierdził, że spółka ta była sprzedającym , który działał we własnym imieniu i na własną rzecz , nie reprezentując kupującego ( skarżącej ) w kontaktach z kontrahentami chińskimi. Organ odwoławczy stwierdził także, że bezspornie ustalono na podstawie "ww. dowodów oraz wyjaśnień z dnia 20.05.2013 r. złożonych przez współwłaściciela "A" (...), przedsiębiorstwo "B" Sp. z o.o. obciążało kupującego za zakupiony od niego towar oraz dodatkowymi kosztami związanymi z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty". Ze stanowiska organu odwoławczego wywieść można, że w jego ocenie wadliwe jest doliczenie do wartości celnej przedmiotowego towaru wartości wynikającej z omawianej faktury, traktowanej jako prowizja od sprzedaży, na podstawie art. 32 ust. 1 pkt a tiret i) WKC, jak uczynił to organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołał się – przy ocenie przedmiotowej faktury- na "wyżej wymienione dowody", jednak z treści decyzji nie można wywnioskować, jakie dowody organ odwoławczy miał na myśli. Bezpośrednio przed tym fragmentem uzasadnienia organ wymienia bowiem jedynie fakturę właśnie, a faktura zawiera jedynie adnotację "pośrednictwo importowe". Z kolei w oświadczeniu z dnia 20 maja 2013 r., złożonym przez współwłaściciela skarżącej spółki brak stwierdzeń, że przedsiębiorstwo "B" obciążało kupującego dodatkowymi kosztami związanymi z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty. W przywołanym przez organ odwoławczy oświadczeniu z dnia 20 maja 2013 r. wskazano natomiast, że ustna umowa między skarżącą a "B" dotyczyła składania zamówień do firmy "C" LTD w imieniu spółki, koordynacji i przeprowadzania wymaganych badań na terenie RP, wyboru odpowiedniej agencji celnej do reprezentowania spółki, dostarczania niezbędnych dokumentów do reprezentacji oraz dokonywanych odpraw, utrzymywania kontaktu z agencją celną w celu ustalenia przebiegu dostaw i terminów odpraw, organizacji terminu odpraw, dostaw i rozładunku "na magazynie" spółki , rozwiązywania problemów jakościowych "na magazynie" spółki , rozwiązywania problemów z dokumentacją we współpracy z agencją celną. W tej sytuacji stwierdzenie organu odwoławczego, że "B" obciążała skarżącą spółkę dodatkowymi kosztami związanymi z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty , bez analizy przywołanego oświadczenia oraz bez wyraźnego przywołania dowodów, na których organ przy dokonaniu takiego ustalenia się oparł, nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie. Zauważyć też należy, że art. 32 WKC pozwala na doliczenie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary przy ustalaniu wartości celnej tylko ściśle wymienionych w tym przepisie kosztów. Katalog tych kosztów ma charakter zamknięty. Organ odwoławczy uznał, że do wartości celnej towaru należy doliczyć wartość przedmiotowej faktury, bowiem były to dodatkowe koszty związane z przywozem towarów na terytorium Wspólnoty. Organ odwoławczy (kwestionując w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji) nie wskazał jednak , na podstawie jakiego przepisu należy dokonać doliczenia wartości tej faktury do wartości celnej towaru, mimo że takie doliczenie zaakceptował, utrzymując w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe braki uzasadnienia decyzji nie pozwalają na dokonanie oceny, czy organ odwoławczy zasadnie uznał, że wartość z faktury dotyczącej "pośrednictwa importowego" może być, zgodnie z przepisami prawa, wliczona do wartości celnej towaru. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( tj. Dz. U. z 2013 r., poz.727 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Przepis art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Do decyzji organu odwoławczego zastosowanie ma wobec powyższego art. 210 Ordynacji podatkowej. Art. 210 § 1 O.p. stanowi, że decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Ponadto z art. 210 § 4 O.p. wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w części dotyczącej doliczenia do wartości celnej towaru wartości omawianej wyżej faktury narusza art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej , czyli przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit c ) p.p.s.a.). W przypadku bowiem, gdyby okazało się, że nie ma podstaw faktycznych i prawnych do dokonania wliczenia wartości spornej faktury do wartości celnej przedmiotowego towaru , decyzja organu odwoławczego nie mogłaby zostać oparta o przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ma podstawie którego organ odwoławczy wydaje decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy powinien przede wszystkim ponownie przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy w celu ustalenia charakteru kwoty objętej przedmiotową fakturą , a następnie ustalić, czy możliwe jest dokonanie doliczenia jej wartości do wartości celnej towaru. Przy dokonywaniu tej oceny organ powinien mieć na uwadze ustalony stan faktyczny, treść zapisów na fakturze VAT z dnia 3 listopada 2010 r. oraz treść przepisów prawa , normujących omawianą kwestię. Wydana przez organ odwoławczy decyzja powinna odpowiadać wymogom art. 210 Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.