III SA/Gd 335/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Decyzją z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] Starosta orzekł o uznaniu S. S. z dniem 7 czerwca 2013 r. za osobę bezrobotną. Na podstawie przedstawionych dokumentów organ stwierdził, że w dniu rejestracji wnioskodawca spełniał warunki uznania za osobę bezrobotną określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2008 Nr 69, poz. 415 ze zm.). W tym zakresie wzięto także pod uwagę podpisane przez S. S. w trakcie rejestracji oświadczenie o braku przesłanek wyłączających uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, w tym dotyczących braku wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. W dniu 12 listopada 2013 r. S. S. złożył w powiatowym urzędzie pracy wniosek o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Dokonując weryfikacji wniosku, na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalono, że wnioskodawca od dnia 3 listopada 2003 r. posiada aktualny wpis do tej ewidencji. Ujawnienie wskazanej okoliczności stało się podstawą do wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej uznania S. S. za osobę bezrobotną. Decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. znak [...] Starosta działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 11 czerwca 2013 r. i odmówił uznania S. S. za osobę bezrobotną z dniem 7 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili rejestracji w/w nie spełniał ustawowej przesłanki nabycia statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi przeszkodę do posiadania statusu bezrobotnego. W przypadku S. S. nie nastąpiło zawieszenie wykonywania działalności, jak również we wniosku nie został podany inny dzień rozpoczęcia działalności niż dzień dokonania wpisu. W odwołaniu od decyzji, S. S. wskazując na art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, podniósł, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Podkreślił, że nie wiedział o istnieniu wpisu w ewidencji oraz działał w dobrej wierze. W ocenie odwołującego się dołożył on należytej staranności w sprawdzeniu, że spełnia przesłanki uznania za osobę bezrobotną. Strona wielokrotnie upewniała się, że nie ma aktualnego wpisu w rejestrze. Dzięki uzyskanym w 2014 r. zaświadczeniom z ZUS oraz Urzędu Skarbowego utwierdziła się jednocześnie w przekonaniu, że nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Organy natomiast w istotny sposób naruszyły zasadę zaufania, ponieważ nie wezwały wnioskodawcy do wyjaśnienia wpisu i do jego ewentualnego wykreślenia. S. S. zauważył, że sytuacja podobna do obecnej miała już miejsce w 2011 r. Wtedy strona została jednak poinformowana przez Urząd Miasta K. o wątpliwościach dotyczących wpisu do ewidencji, co pozwoliło na wyjaśnienie sytuacji i wykreślenie wpisu z dniem 20 października 2011 r. W trakcie wizyty w Urzędzie Miasta K. sprawdzono, czy w ewidencji nie ma innych wpisów. Wynik okazał się negatywny. Wobec powyższego trudno uznać, że strona nie dopełniła wszelkich starań, aby udowodnić, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej. Odwołujący się wskazał także, że wpis na który powołuje się organ okazał się niepełny. W tym kontekście należało rozważyć, czy w ogóle spełniał kryteria formalne. Organ nie ustalił również rzeczywistej treści wpisu w zakresie dnia podjęcia działalności, przez co naruszył zasadę prawdy obiektywnej. W odwołaniu powołano wyroki sądów administracyjnych, na których S. S. oparł twierdzenie, że posiadanie wpisu w ewidencji nie wyklucza posiadania statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy decyzją z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Starosty. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej lub po złożeniu takiego wniosku nie zawieszenie działalności gospodarczej albo podjęcie tej działalności od dnia wskazanego we wniosku o wpis stanowią negatywną przesłankę do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji S. S. niewątpliwie posiadał aktywny wpis w ewidencji działalności gospodarczej, zarejestrowanej w 2003 r. Okoliczność ta nie była jednak znana organowi, tym bardziej, że przyznanie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło w oparciu o złożone w dniu 7 czerwca 2013 r. Oświadczenie Bezrobotnego, dotyczące w pkt 7 przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f cyt. ustawy. W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.u 2012, poz. 672, ze zm.) domniemywa się, że dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej są prawdziwe. Organy zatrudnienia są związane treścią wpisów i nie mogą dokonywać ich weryfikacji. Uprawnionymi do tego są podmioty posiadające wpis do ewidencji, które mają obowiązek poinformowania organu ewidencyjnego o zmianach stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności. Podmiot wpisany do rejestru nie może zatem skutecznie wzruszyć domnieniamia prawdziwości wpisu, jeżeli uchybił obowiązkom zawartym w art. 33 cyt. ustawy tj. nie sprostuje danych. Odnosząc się do powołanych przez stronę wyroków sądów administracyjnych, organ wskazał, że pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ zapadły w innym stanie prawnym, tj. przed zmianą art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i rynkach pracy. Reasumując, organ stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym S. S. mógłby uzyskać status osoby bezrobotnej jedynie w przypadku formalnego wykreślania działalności z ewidencji, nawet jeżeli faktycznie nie prowadził takiej działalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. S. kwestionując decyzję Wojewody, ponownie podkreślił, że nie wiedział o istnieniu wpisu w ewidencji i działał w dobrej wierze. W skardze w całości powtórzono zarzuty i argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. skarżący wyjaśnił, że po otrzymaniu w 2011 r. pisma od Burmistrza K. wyrejestrował działalność zarejestrowaną w Urzędzie Miasta K. w 1996 r. Drugi wpis działalności gospodarczej skarżący posiadał w Urzędzie Gminy S. Nie otrzymał jednak z urzędu pisma w tej sprawie i zapomniał o drugim wpisie. Skarżący zaznaczył, że gdyby otrzymał stosowne pismo, wyrejestrowałby także i drugą działalność, której nigdy nie rozpoczął i nie prowadził. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności bądź też celowości. Sąd administracyjny nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W świetle art. 134 § 1 ww. aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji stan normatywny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim za prawidłowe należy uznać wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Ustalenie w toku tego postępowania, że skarżący posiada od 3 listopada 2003 roku wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP stanowiło podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej, rozstrzygającej o istocie sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U 2013r. poz.267). Ta bowiem okoliczność w dacie rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej tj. w dniu 7 czerwca 2013 roku stanowiła przeszkodę prawną do przyznania mu takiego statusu. Punkt wyjścia do rozważań na temat prawidłowości wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć stanowić winna następnie wykładnia art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2013r. poz. 674 z późn.zm.) odnosząca się do definicji bezrobotnego w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 lutego 2011 roku który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o:[...] bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: [...] f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Za w pełni prawidłową uznać należy konstatację organu odwoławczego, że tylko formalne wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, zawieszenie tej działalności lub jej nie rozpoczęcie stanowi pozytywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Skoro skarżący tego nie uczynił, z powodu zapomnienia, to przy takiej regulacji prawnej nie może stawiać zarzutu organowi, że ten nie zobowiązał go do dokładnego sprawdzenia wskazanej ewidencji. Zastosowanie ma w tym zakresie zasada domniemania prawdziwości danych wpisanych do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP na podstawie art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U z 2013 r. poz. 672 z późn.zm.). Stosownie do powołanego przepisu domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. Z przepisu tego wynika obowiązek osoby, która wpis taki posiada, jego uaktualniania zgodnie z aktualnym stanem faktycznym. Zaniedbanie tego obowiązku rodzi dla niej negatywne skutki prawne. Trudności uzyskania drogą elektroniczną wiarygodnych informacji w zakresie ewentualnych wpisów w CEIDG, na które powołuje się skarżący, nie stanowią okoliczności, które mogłyby go zwolnić od konsekwencji prawnych. Z dowodów zebranych w sprawie nie wynika aby przy rejestracji w dniu 7 czerwca 2013 roku powoływał się na nie, bądź sygnalizował w jakikolwiek sposób, że danych z ewidencji własnym staraniem nie może uzyskać. Nie ulega bowiem wątpliwości, że opisany w skardze wynik podjętych prób wyszukiwania powinien wzbudzić u niego wątpliwości czy taka informacja jest wystarczająca dla uznania, że może złożyć oświadczenie zawarte w pkt 7 Oświadczenia bezrobotnego na stronie "C". Podkreślić należy, iż stan faktyczny w sprawie nie budził sporu. Natomiast zarzuty skargi polemizują z nadaną mu przez organy administracji oceną prawną, którą sąd uznał za niewadliwą - i na co wskazywał już organ odwoławczy - odnoszącą się do treści art. 2 ust.1 pkt 2 lit.f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 roku. Z tych też względów powoływane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne, u którego podstaw był przepis o innej treści, nie może stanowić o trafności zarzutów skargi. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż tylko takie uchybienie w myśl art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nakazywałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.