III SA/Gd 336/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawach ze skarg M. T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2016 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie pomocy w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Postanowieniami z dnia 13 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawach o sygnaturach III SA/Gd 336/16 i III SA/Gd 341/16. Okręgowa Rada Adwokacka w G. pełnomocnikiem skarżącej w rozpatrywanych sprawach wyznaczyła adwokata M. K., o czym Sąd został poinformowany pismem datowanym na dzień 18 maja 2016 r. W dniu 24 maja 2016 r. wyznaczony pełnomocnik zapoznał się z aktami spraw. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. pełnomocnik poparł wniesione skargi oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wskazując, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi M. T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2016 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie pomocy w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Przed wydaniem wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego rozstrzygnięcia dwie oddzielne sprawy zainicjowane skargami wniesionymi przez M. T. W tym stanie uznano, co następuje. Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). W myśl § 4 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Jednak zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz nie należy ona do właściwości Urzędu Patentowego wynosi w pierwszej instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, 480 zł. W rozpatrywanym przypadku opłata maksymalna winna wynosić 480 zł x 2 czyli 960 zł. Należy w tym miejscu podkreślić, że w dniu 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył do wspólnego rozstrzygnięcia dwie oddzielne sprawy zainicjowane skargami wniesionymi przez M. T. Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną, nową sprawę. W sytuacji zatem, gdy wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. rozstrzygnięto sprawy połączone na podstawie art. 111 § 2 ww. ustawy pełnomocnik skarżącej udzielił pomocy prawnej niejako w każdej z dwóch połączonych spraw. Dlatego też pełnomocnikowi skarżącej należało się wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw. Tak określona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia tzw. należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ½ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, 480 zł. W ocenie referendarza sądowego przedmiotowa kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowych spraw (stopnia ich zawiłości). Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %). W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu winno wynosić 590,40 zł. Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.