III SA/Gd 341/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2011 r. Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2011 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie akt sprawy, złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2011 r. (m.in. odpisów rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy, decyzji o waloryzacji renty, wyciągu z rachunku bankowego skarżącego, zawiadomienia o wysokości opłat za mieszkanie, kopii dowodów opłat za energię, gaz, faktury za usługi telekomunikacyjne, kopii decyzji w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego, prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku, dodatkowego oświadczenia z dnia 18 sierpnia 2011 r.) ustalono, że skarżący jest rencistą, prowadzi wspólne gospodarstwo z trojgiem małoletnich dzieci, w toku jest sprawa o rozwód z małżonką, oprócz zajmowanego lokalu o powierzchni 39,7 m2 nie posiada nieruchomości, pojazdów mechanicznych, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Źródłem utrzymania rodziny jest renta wnioskodawcy w wysokości 1 002,60 zł brutto (855,37 zł netto) miesięcznie. Dochód z tego tytułu uzyskany w 2010 r. wyniósł 11 583,52 zł. Jego dzieci mają prawo do zasiłków rodzinnych w łącznej kwocie 273 zł wraz z dodatkiem w wysokości 80 zł miesięcznie. Wnioskodawca korzysta z dodatku mieszkaniowego przyznanego na okres od 1 czerwca 2011 r. do 30 listopada 2011 r. w wysokości 280,05 zł, w tym 107,52 zł z tytułu ryczałtu na zakup opału. Udokumentowane przez niego niezbędne wydatki (opłaty za mieszkanie, energię elektryczną, gaz, usługi telekomunikacyjne) wynoszą średnio miesięcznie około 850 zł. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skarżącego oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie osób, a w szczególności wysokość, źródła dochodów, ponoszone koszty utrzymania, potwierdzone załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.