III SA/Gd 342/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie sporu o właściwość postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2015 r., nr [...] wskazujące Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [..] jako organ właściwy w sprawie dotyczącej ponoszenia miesięcznych wydatków przeznaczonych na opiekę i wychowanie małoletniego L. S. umieszczonego w rodzinie zastępczej. W skardze skarżący domagał się uchylenia orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając rozstrzygnięciu pominięcie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy dotyczących miejsca zamieszkania matki małoletniego L. S. oraz błędną i wybiórczą ocenę ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu m.in. wskazano, że pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy [...] na podstawie art. 22 § 1 k.p.a. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie sporu zaistniałego pomiędzy nim - a Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] poprzez uznanie, że właściwym do ponoszenia kosztów utrzymania małoletniego L. S. w rodzinie zastępczej jest Miasto [...]. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 19 lutego 2015 r. zaskarżone orzeczenie w oparciu o art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 135 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi twierdząc, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012, poz. 270) na takie orzeczenie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie stanowi ono żadnego z aktów wymienionych w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia było orzeczenie o wskazaniu organu właściwego w sprawie ponoszenia miesięcznych wydatków przeznaczonych na opiekę i wychowanie małoletniego umieszczonego w rodzinie zastępczej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z cytowanych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia z dnia 22 stycznia 2015 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy [...] zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość na podstawie art. 22 § 3 k.p.a. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane m.in. na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. który stanowi, że spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2 - 4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. W literaturze prawa i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że akt administracyjny w wydany w tym trybie nie jest decyzją, ani nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie (por. szerzej Czesław Marzysz, Komentarz do art. 22 Kodeksu postępowania administracyjnego - baza Lex ). Sąd w sprawie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 1991 r. sygn. akt SA/Lu 218/91 (publ. ONSA 1991/1/30), że rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami na podstawie art. 22 § 1 k.p.a. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. Na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki odwoławcze ani skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sporu o właściwość nastąpiło przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tj. wspólny organ wyższego stopnia, przy czym nie zachodzą sytuacje określone w art. 22 § 1 pkt 2 - 4 k.p.a. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.