III SA/Gd 342/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr BP.503.19.2025.1958.GD11 w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu kary pienieżnej postanawia: 1. stwierdzić swoją niewłaściwość, 2. przekazać sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak wynika z akt sprawy Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr WITD.DI.0152.XI1316/2/23 działając na podstawie art. 92 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na S. N. prowadzącą działalność gospodarczą pod formą P. karę pieniężną w wysokości 15000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W wyniku wniesionego od ww. decyzji odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 19 listopada 2024 r. nr BP.500.82.2023.2308.GD.11.640263. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekając merytorycznie w sprawie w oparciu art. 92 a o transporcie drogowym nałożył na S. N. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. S. N. wnioskiem z dnia 27 stycznia 2025 r. skierowanym do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, powołując się na art. 189k § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wystąpiła o rozłożenie na raty ww. kary pieniężnej. Decyzją z dnia 27 lutego 2025 r., nr WP.7141.8.2025 Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 189k § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił rozłożenia na raty kary pieniężnej w wysokości 15000 zł, nałożonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 listopada 2024 r. nr BP.500.82.2023.2308.GD.11.640263. Po rozpatrzeniu odwołania S. N., decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr BP.503.19.2025.1958.GD11 Główny Inspektora Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lutego 2025 r., nr WP.7141.8.2025. S. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr BP.503.19.2025.1958.GD11, utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lutego 2025 r., nr WP.7141.8.2025 , odmawiającą rozłożenia na raty należności w wysokości 15000 zł z tytułu administracyjnej kary pienieżnej nałożonej w drodze decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 listopada 2024 r. nr BP.500.82.2023.2308.GD.11.640263. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga została wniesiona do niewłaściwego sądu administracyjnego i z tych powodów należało ją przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako właściwego w sprawie. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604 ze zm.) przewidział wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Stosownie do art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z sentencji i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr BP.503.19.2025.1958.GD11 wynika, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przedmiotem sprawy jest bowiem rozłożenie na raty należności z tytułu kary pieniężnej. W związku z tym faktem oraz uwzględniając ww. przepisy, Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W tej sprawie z uwagi na przedmiot sprawy zastosowanie ma reguła ogólna wynikająca z art. 13 § 2 p.p.s.a., to jest wiążąca właściwość miejscową sądu administracyjnego z siedzibą organu. Główny Inspektor Transportu Drogowego ma siedzibę w Warszawie. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sadów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t.j.: Dz.U. z 2024, poz. 785) dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (§ 1 pkt 13 cyt. rozporządzenia). Wyjaśnić przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył stronę o tym, że decyzja podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a. - stwierdzając swoją niewłaściwość (pkt 1. sentencji postanowienia), postanowił o przekazaniu sprawy właściwemu miejscowo w sprawie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (pkt 2. sentencji postanowienia).