III SA/Gd 349/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 349/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2017 r. (nr [...]). Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na nie opłacenie wpisu sądowego. Zostało one doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej i w tym samym piśmie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Pismo to nie zostało jednak opatrzone jakimkolwiek podpisem, w konsekwencji – w związku z dostrzeżonymi brakami formalnymi ww. pisma - Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do ich uzupełnienia poprzez podpisanie zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu przez skarżącego. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał podpisane zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że zarządzenie wzywające o wpis z dnia 23 maja 2018 r. zostało doręczone jego pełnomocnikowi w dniu 12 czerwca 2018 r. Następnie pełnomocnik poinformował skarżącego o otrzymanym zobowiązaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. W związku z tym, że pełnomocnik nie był upoważniony do dokonywania opłat w imieniu skarżącego, skarżący sam uiścił wpis w dniu 24 czerwca 2018 r., a zatem przed upływem 7 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest też skarga kasacyjna (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego w oparciu o art. 220 § 1 i 2 p.p.s.a. został wezwany do uiszczenia w wpisu od skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to zostało doręczone prawidłowo adresatowi w dniu 12 czerwca 2018 r. (k. – 116 akt sądowych), a zatem ostatni dzień wyznaczonego terminu na uiszczenie wpisu sądowego upływał 19 czerwca 2018 r. Niewątpliwie w niniejszej sprawie skarżący wniósł wpis od skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu, gdyż dopiero w dniu 24 czerwca 2018 r. (k. – 117 akt sądowych). Termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony. W sytuacji zatem, gdy strona uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej nadanie sprawie dalszego biegu uzależnione pozostaje od złożenia przez nią, w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a., wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, a następnie uwzględnienia tego wniosku przez Sąd. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu, musi być jednakże złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana - za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi - w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-4 p.p.s.a.). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przewrócenie terminu. W orzecznictwie i piśmiennictwie uprawdopodobnienie określa się jako ułatwione postępowanie dowodowe, postępowanie zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń, namiastka dowodu, bądź środek zastępczy dowodu niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, wyd. 6, Warszawa 2016, s. 437 i nast.). Przy ocenie zawinienia bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu. Co warto podkreślić, w przypadku działania strony przez pełnomocnika, to pełnomocnik musi wykazać brak winy w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata. Sąd w pełni podziela pogląd wrażany w orzecznictwie, że brak winy pełnomocnika, jest warunkiem przywrócenia terminu, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winny pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09 – publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji należy przyjąć, że pełnomocnik przekazując informację o konieczności opłacenia wpisu był zorientowany w kwestii terminu wykonania wezwania sądu. Powinien zatem poinformować skarżącego o tym terminie, uiścić wpis samemu lub pozostawić to skarżącemu. Bez znaczenia pozostaje tutaj, czy faktycznie pouczył skarżącego o tym, czy też nie. W obu przypadkach można przypisać pełnomocnikowi winę za brak opłacenia wpisu w terminie, tj. do dnia 19 czerwca 2018 r. Zarzut braku staranności w prowadzeniu sprawy można postawić także skarżącemu. Sąd podkreśla, że w żadnym wypadku nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż termin do uiszczenia wpisu zaczął swój bieg od dnia 18 czerwca 2018 r., gdy został poinformowany przez swojego pełnomocnika o wezwaniu sądu do uiszczenia wpisu. Takie rozumowanie jest błędne i prowadzi do podważenia zasad przyjętych w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w tym dotyczących liczenia terminów). W odniesieniu do argumentacji wnioskodawcy Sąd zauważył, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego ma charakter pełnomocnictwa ogólnego, o którym mowa w art. 36 pkt 1 p.p.s.a., a wiec obejmuje również uiszczenie wpisu przez pełnomocnika. Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.