III SA/Gd 35/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zasiłku stałego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu T. S. kwotę 295,20 zł brutto (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. referendarza sądowego przyznano skarżącemu F. P. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 13 lutego 2018 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego T. S., który sporządził pismo procesowe z dnia 30 marca 2018 r., zawierające rozszerzenie zarzutów skargi. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Z protokołu rozprawy wynika, iż ustanowiony pełnomocnik z urzędu stawił się na rozprawie, podtrzymał żądanie skargi i argumentację zawartą w piśmie procesowym oraz wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W niniejszej sprawie zaskarżono rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zasiłku stałego. W konsekwencji w sprawie – ze względu na jej przedmiot – za czynności dokonane w toku postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji właściwa jest opłata, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia. Tym samym należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu przysługuje (po podwyższeniu o obowiązującą 23% stawkę VAT) w wysokości 295,20 zł brutto (240 zł + 55,20 zł). Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.