III SA/Gd 350/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. G.- G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi W. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) kwotę 292,80 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), zawierającą należny podatek od towarów i usług- tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Wojewoda [...] decyzją z dnia 29 lipca 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art.2 ust.1 pkt 2 i art.71 ust.1 pkt 2 lit. a i ust.6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz.1001 z ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania T. G. – G. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...], którą orzeczono o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 6 lutego 2008 r., oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 6 lutego 2008 r. T. G. – G. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy [...]. Podczas rejestracji nie udokumentował posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. w okresie od 5 sierpnia 2006 r. do 5 lutego 2008 r. wymaganego co najmniej 365-dniowego okresu uprawniającego do zasiłku. W tych okolicznościach organ I instancji orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 6 lutego 2008 r., oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając utrzymanie w mocy tej decyzji organ odwoławczy, na podstawie akt sprawy ustalił, że w dniu rejestracji T. G. – G. spełnił wymogi określone w art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niezbędne do nabycia statusu osoby bezrobotnej. W związku z tym w pełni zasadne było przyznanie stronie tego statusu od dnia rejestracji, tj. od 6 lutego 2008 r. W ocenie organu, z art.71 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 6 cyt. ustawy wynika, że wymagany co najmniej 365-dniowy okres uprawniający do zasiłku winien przypadać w ściśle określonym przedziale czasowym 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. W niniejszej sprawie przedział ten przypada na okres od 5 sierpnia 2006 r. do 5 lutego 2008 r. Podczas rejestracji w urzędzie pracy T. G. – G. nie udokumentował posiadania w tym okresie, stosownego okresu uprawniającego do zasiłku zdefiniowanego przez art. 72 ust.2 ustawy. Na udowodniony przez stronę okres uprawniający do zasiłku, od którego posiadania zależy nabycie prawa do zasiłku składał się tylko okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy gwarantującym osiąganie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę rodzącego obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy zgodnie z unormowaniami art.104 tej ustawy, w Firmie "A" od 5 sierpnia 2006 r. do 10 maja 2007 r. Jest to jednakże okres krótszy od wymaganych co najmniej 365 dni. Do wymaganego okresu nie mógł zostać zaliczony okres pracy strony u tego pracodawcy do 31 maja 2007 r. stwierdzony załączonym do odwołania nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt [...], ponieważ zgodnie z art.365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego tylko orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Nawet gdyby uwzględnić okres zatrudnienia strony wskazany w tym orzeczeniu, odwołujący nadal nie legitymował się wymaganym okresem uprawniającym do zasiłku, od którego posiadania zależy nabycie prawa do zasiłku z uwagi na zakreślony ustawowo okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, w którym to okresie powinien przypadać okres uprawniający do zasiłku. Następnie organ II instancji podniósł, iż nowy dowód w sprawie mający potwierdzać uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych w postaci przedmiotowego wyroku został przedłożony przez stronę po upływie 7 dni od dnia rejestracji, która to okoliczność stosownie do unormowań art.71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesądza o braku wpływu tego dowodu na zasadność rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa do zasiłku wydanego przez organ I instancji. Przepis ten ma charakter lex specialis przez co eliminuje możliwość podważenia orzeczenia w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych poprzez wznowienie postępowania administracyjnego. Ponadto, w myśl art.33 ust.2 cyt. ustawy to na stronie ciążył obowiązek należytego udokumentowania swoich uprawnień już podczas rejestracji, skoro zatem tego nie uczyniła ponosi negatywne skutki swojego zaniechania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, T. G. – G. domagał się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia 29 lipca 2008 r. w części dotyczącej odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego: uwzględnienia z urzędu interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz prawdy obiektywnej. Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł, iż powodem niezarejestrowania się oraz nieudokumentowania uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych w określonym terminie było wadliwe świadectwo pracy oraz wielomiesięczny proces sądowy o jego sprostowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa o promocji zatrudnienia. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Zatem podstawowym warunkiem, od spełnienia którego zależy nabycie uprawnień do zasiłku, jest zatrudnienie przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak też opłacanie składki na Fundusz Pracy. W sprawie organy administracji obu instancji uznały, że skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna nie spełniał w dniu rejestracji warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia. Wskazały bowiem, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (od 5 sierpnia 2006 r. do 5 lutego 2008 r.), nie udokumentował posiadania wymaganego okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku. Podkreślić przy tym należy, iż okoliczność przedłożenia wraz z odwołaniem nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt [...] nie miała istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, gdyż nie wpłynęłaby na zmianę oceny uprawnień przysługujących skarżącemu na dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy (6 lutego 2008 r.). Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono bowiem skarżącemu okres zatrudnienia u H. H. prowadzącego działalność gospodarczą "A" od dnia 5 sierpnia 2006 r. do dnia 10 maja 2007 r. Niezależnie od kwestii prawomocności przedstawionego wyroku sądu pracy, uwzględnienie przez organy okresu zatrudnienia określonego w sentencji tego orzeczenia nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ze względu na nieudokumentowanie wymaganego okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku. Analiza akt sprawy potwierdza poprawność ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ odwoławczy. Nie ulega wątpliwości, że osoba spełniająca warunki do uzyskania statusu bezrobotnego uzyskuje go dopiero po dokonaniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy. W myśl art. 33 ust. 2 tej ustawy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Stosownie do treści art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie było zatem podstaw do dokonywania przez organy oceny faktycznej sytuacji skarżącego jedynie przez pryzmat eksponowanych w skardze zasad uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w oderwaniu od przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy zwrócić uwagę, iż stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia stanowi kompletną regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do zasiłku dla bezrobotnych. Jednym z tych warunków jest zatrudnienie i osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Jego treść jest jednoznaczna i nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która nie spełniła wymogów w nim określonych. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie ma bowiem charakteru uznaniowego i przy jej podejmowaniu nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy. Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego zarówno z przyczyn wskazanych w skardze, jak i innych uchybień, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).