III SA/Gd 352/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Jolanta Sudoł ( spr. ) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 30 maja 2011 r., działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 maja 2011 r. na okres 120 dni. Organ wskazał, że strona nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie zawiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że od dnia 20 lutego 2011 r. dwukrotnie przebywała w szpitalu, a ponadto pozostawała "w przekonaniu", że kolejny termin stawiennictwa w urzędzie pracy przypada w kwietniu. Dlatego też dostarczyła zwolnienie lekarskie. Strona wskazała, że nie wie dlaczego pozostawała w takim przekonaniu. Po okresie zwolnienia, intensywnie ćwiczyła, ćwiczeniom towarzyszył ból i przyjmowała silne leki przeciwbólowe. W ocenie strony, za ten okres również otrzymałaby zwolnienie lekarskie. W konkluzji strona wniosła o usprawiedliwienie nieobecności. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 24 czerwca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 26 czerwca 2006 r. J. P. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna. W dniu 8 lutego 2011 r. został wezwany do stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 11 maja 2011 r. celem przedstawienia oferty pracy i potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Wymieniony nie stawił się w wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy podkreślił, że problemy zdrowotne i rehabilitacja nie mogły usprawiedliwić niestawiennictwa, skoro z dużym wyprzedzeniem został on poinformowany o terminie wyznaczonym przez urząd pracy. Obowiązkiem odwołującego było pamiętanie o wskazanym terminie, tym bardziej, że własnoręcznie potwierdził otrzymanie wezwania. Organ zauważył również, że strona nie przedstawiła zaświadczenia o niezdolności do pracy w dniu 11 maja 2011 r. zatem zaistniały podstawy do wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej. J. P. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniósł, że w dniu 11 czerwca 2011 r., a więc w trakcie postępowania, podjął zatrudnienie. O fakcie tym informował PUP w G. Ponieważ postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało ostatecznie zakończone, podstawa do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej pojawiła się dopiero w dniu podjęcia przez niego pracy. Ponadto skarżący zarzucił organowi, że nie uwzględnił faktu, iż po dokonanym zabiegu pozostawał pod wpływem leków przeciwbólowych i uspokajających, co wpływa na stan psychiczny i pamięć. Nie był przy tym istotny jego stan zdrowia w momencie wezwania ale w okresie, w którym miał zgłosić się do urzędu pracy. Przedstawiona przez niego dokumentacja medyczna świadczy o stopniowym dochodzeniu do sprawności po zabiegach. Podkreślił, że był silnie pochłonięty sprawami zdrowotnymi. Powołał się także na obowiązki organu wynikające z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodał, że za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa może być uznane wyłącznie zdarzenie nieprzewidywalne i niespodziewane uniemożliwiające stronie stawienie się w wyznaczonym terminie. Jak wskazuje się w orzecznictwie taką obiektywną przyczyną nie jest zapomnienie. Podjęcie zatrudnienia przez skarżącego nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro wcześniej został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. W dalszych pismach procesowych z dnia 18 sierpnia 2011 r. i z dnia 5 września 2011 r. skarżący wskazał m.in., że "zapomnienie" było skutkiem zaistniałego stanu zdrowia - udokumentowanego, a nie skutkiem niedbalstwa. Uraz dotyczył więzadła kolanowego i wiązał się z dużym stresem oraz długotrwałą rehabilitacją. Zauważył też, że decyzja organu pierwszej instancji pozbawiła go statusu osoby bezrobotnej w dniu, w którym miał się zgłosić do urzędu pracy. Tymczasem w zaświadczeniu z dnia 24 sierpnia 2011 r. urząd podał, że był bezrobotnym do dnia 10 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kognicja sądu administracyjnego nie pozwala na wydanie wyroku, który uwzględniałby jakiekolwiek roszczenia lub zawierałby rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania administracyjnego (o co wnosił w niniejszej sprawie skarżący). Ustawodawca bowiem nie wyposażył sądów administracyjnych w uprawnienia, które pozwalałyby na podejmowanie merytorycznych rozstrzygnięć. W świetle regulacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny może jedynie uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność w przypadku naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony w żadnej mierze do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 k.p.a. Takie kompetencje ma jedynie właściwy organ administracyjny. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć w sprawie był art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. Z treści tego przepisu wynika, że starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 tej ustawy organ miał prawo pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Natomiast przepis art. 33 ust. 3 ustawy statuuje obowiązek bezrobotnego zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w przypadkach w nim określonych. Skarżący został prawidłowo wezwany do stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 11 maja 2011 r., co poświadczył własnoręcznym podpisem w dniu 8 lutego 2011 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa spowoduje pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. Ponadto w chwili rejestracji podpisał oświadczenie, że został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy i obowiązku powiadomienia w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa. W skardze skarżący zasadniczo wywodził, że jego niestawiennictwo należało uznać za usprawiedliwione z uwagi na jego sytuację zdrowotną, zwłaszcza stan zaistniały po zabiegu oraz że organy nie wypełniły swoich obowiązków wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto wskazywał, że postępowanie winno być umorzone przez organ drugiej instancji, gdyż przed wydaniem rozstrzygnięcia podjął zatrudnienie, o czym informował organ pierwszej instancji. Podniesione zarzuty nie mogą zastać uwzględnione. Po pierwsze, na skarżącym ciążył nie tylko obowiązek stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, ale miał on również obowiązek w ciągu 7 dni od wyznaczonego dnia stawiennictwa, powiadomić organ o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W tym miejscu należy podkreślić, że o tych obowiązkach skarżący został prawidłowo pouczony. Z treści przywołanego przepisu ustawy wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, kiedy bezrobotny spełni łącznie dwa warunki: pierwszy - powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, drugi - przyczyna niestawiennictwa zostanie usprawiedliwiona. Jeśli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie skarżący nie stawił się w wyznaczonym dniu, ani również nie powiadomił organu w ciągu 7 dni od wyznaczonego dnia o przyczynie tego niestawiennictwa. Skarżący miał siedem dni, poczynając od dnia 11 maja 2011 r., na dokonanie powiadomienia organu, czego jednak nie uczynił. Ustawowy termin upłynął więc bezskutecznie. Powiadomienie takie mogło zostać dokonane przez skarżącego nawet telefonicznie. Dopiero w złożonym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wnosił o usprawiedliwienie nieobecności, wskazując na przyczyny niestawiennictwa. Organ odwoławczy zatem prawidłowo podniósł, że nie powiadomienie o przyczynie niestawiennictwa w tym terminie, obliguje organ do orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego. Po drugie, dokumentacja medyczna zawarta w aktach sprawy nie wskazuje, że skarżący w dniu stawiennictwa lub okresie późniejszym znajdował się w stanie uniemożliwiającym kontakt z urzędem pracy. Leczenie szpitalne miało miejsce w dniach 20-22 lutego 2011 r. i w dniach 14-17 marca 2011 r. w N. M. L. W karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 22 lutego 2011 r. w zaleceniach wskazano m.in. chodzenie o kulach bez obciążenia 7 dni. Harmonogram rehabilitacji przewidywał w pierwszym etapie redukcję bólu i obrzęku w okresie 1-14 dni, następnie doprowadzenie do pełnej ruchomości i obciążenia okres 3-6 tygodni, zaś w trzecim etapie powrót do pełnej sprawności, przy czym w okresie 7-12 tygodni ruchomość w pełnym możliwym zakresie oraz możliwość pełnego obciążenia czynnościami dnia codziennego. Drugie zwolnienie lekarskie zostało wystawione tylko do dnia 24 kwietnia 2011 r. i nie obejmowało dnia stawiennictwa w urzędzie pracy. Samo tylko przeświadczenie skarżącego, że mógłby otrzymać zwolnienie lekarskie na dalszy okres, nie jest w tej sytuacji wystarczające. W odwołaniu skarżący zasadniczo powoływał się na przekonanie o terminie stawienia się w urzędzie pracy w kwietniu. Przy czym skarżący nie potrafił jednoznacznie wskazać, z czego to przekonanie wynikało. Skarżący podniósł, że "nie wie czy przez nieuwagę, czy na skutek niewłaściwego zanotowania, czy też z powodu bardzo złego stanu psychicznego wywołanego chorobą i zabiegami, pozostawałem w przekonaniu o terminie kwietniowym... ". Sąd zdaje sobie sprawę, że rehabilitacja i dochodzenie do zdrowia po zabiegu mogły skutkować tym, że skarżącemu trudno było dopełnić swoich obowiązków względem organu pracy. Jak i również, że skarżącego mogły w tym okresie silnie pochłonąć sprawy zdrowotne. Jednak skarżący nie wykazał, aby wykluczały one realizację obowiązków, o których został pouczony lub podejmowanie jakichkolwiek czynności w tym zakresie. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie mogą być rozpatrywane w kategorii przyczyn nagłych, nieprzewidywalnych czy niespodziewanych. Trudno też uznać, aby rehabilitacja, nawet długa i bolesna mogła usprawiedliwiać "zapomnienie". Naczelny Sąd Administracyjny nie zaliczył do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nawet długotrwałej choroby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OSK 942/2010, lex Polonica nr 2522992). Dodatkowo należy podzielić stanowisko organu, że bezrobotny powinien tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności przewidzianej w art. 33 ust. 3 ustawy. Takie okoliczności jak zapomnienie, czy pomylenie terminu nie mogą stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 508/08, baza Lex nr 522499). Słusznie organ odwoławczy twierdził w odpowiedzi na skargę, że podjęcie zatrudnienia przez stronę w dniu 11 czerwca 2011 r. nie uzasadnia umorzenia postępowania, gdyż decyzja organu pierwszej instancji pozbawiła skarżącego statusu osoby bezrobotnej w dniu 11 maja 2011 r. Odnosząc się do daty pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, trzeba zwrócić uwagę, że art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy w sposób jednoznaczny nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. W niniejszej sprawie był to dzień 11 maja 2011 r. Dlatego też organ prawidłowo określił datę pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W konsekwencji ostatnim dniem w którym skarżący posiadał status osoby bezrobotnej był 10 maja 2011 r. Następnego dnia już ten status mu nie przysługiwał. Należy zatem uznać, że nie są ze sobą sprzeczne decyzja organu pierwszej instancji i zaświadczenie urzędu pracy z dnia 24 sierpnia 2011 r. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Skarżący był prawidłowo informowany o jego obowiązkach wynikających z przepisów ustawowych oraz o konsekwencjach nie zastosowania się do nich. Organy działały zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.