III SA/Gd 352/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b), art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o utracie przez K. D. statusu bezrobotnego od dnia 20 stycznia 2014r. na okres 180 dni. W uzasadnieniu organ stwierdził, że pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W wyznaczonym dniu - 20 stycznia 2014 r. - K. D. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Wobec tego, że było to drugie niestawiennictwo w urzędzie pracy, pozbawienie statusu następuje na okres 180 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji K. D. podniósł, że w dniu 24 stycznia 2014 r. złożył wniosek o pozbawienie go statusu bezrobotnego, wobec czego decyzja pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która w dniu podjęcia decyzji takiego statusu nie miała. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 19 marca 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odwołujący się był zobowiązany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 20 stycznia 2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na wezwaniu do stawiennictwa. Mimo to nie stawił się w urzędzie i nie powiadomił w terminie 7 dni od tej daty o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji wydał prawidłową decyzję o pozbawieniu go statusu bezrobotnego. Organ wyjaśnił , że rezygnacja ze statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 stycznia 2014r. złożona przez odwołującego nie była żadną przeszkodą w stawieniu się przez w/w w powiatowym urzędzie pracy w dniu 20 stycznia 2014r. Data stawiennictwa chronologicznie wyprzedzała datę wnioskowanej rezygnacji, wobec czego te okoliczności nie miały żadnego znaczenia prawnego. K. D. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, że w dniu 24 stycznia 2014 r. stawił się w urzędzie pracy , by poinformować o przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu - 20 stycznia 2014 r. - nie był gotowy do podjęcia pracy i stan ten miał trwać jeszcze dwa, trzy tygodnie. Zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba (...) zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie art. 74 ustawy stanowi, że bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego. Skoro 20 stycznia 2014 r. wiedział, że musi stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy i jednocześnie zdał sobie sprawę, że nie jest gotów do podjęcia pracy, to oznaczało to, że może w terminie 7 dni poinformować, że przyczyną niestawiennictwa jest brak gotowości do pracy i wnioskować o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. Zarzucił, że urzędy pracy nie dysponują specjalnymi drukami dla osób, które wnioskują o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z powodu braku gotowości do podjęcia pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że brak gotowości do podjęcia zatrudnienia mógłby usprawiedliwiać niestawiennictwo skarżącego tylko w warunkach określonych w art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednak skarżący o swoim braku gotowości do podjęcia pracy nie uprzedził, wobec czego przepis ten nie ma zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 674 ze zm.), zwana dalej "ustawą" warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości, a także przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy, proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy okres utraty statusu bezrobotnego wynosi 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa. Organy prawidłowo uznały, że złożone przez skarżącego oświadczenie w dniu 24 stycznia 2014 r. nie może mieć wpływu na treść wydanych decyzji. Skarżący wniósł w dniu 24 stycznia 2014 r. o pozbawienie go statusu bezrobotnego z dniem 24 stycznia 2014 r. W piśmie tym nie ma żadnego wyjaśnienia , z jakich przyczyn skarżący nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu, to jest w dniu 20 stycznia 2014 r. W skardze skarżący twierdzi, że w dniu 24 stycznia 2014 r. w urzędzie pracy informował, że przyczyną niestawiennictwa w dniu 20 stycznia 2014 r. był brak gotowości do podjęcia pracy, który miał trwać dwa , trzy tygodnie oraz że wypełnił udostępniony druk wniosku o pozbawienie go statusu bezrobotnego. Należy jednak zauważyć, że ustawa nakłada na bezrobotnego różnego rodzaju obowiązki. Jednym z nich jest obowiązek stawiania się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonych dniach oraz obowiązek powiadomienia urzędu o usprawiedliwionych przyczynach niestawiennictwa w takich dniach. Z akt administracyjnych wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że skarżący w terminie 7 dni od dnia wyznaczonego stawiennictwa w urzędzie pracy nie wskazał żadnej przyczyny swego niestawiennictwa w tym dniu. Ze złożonego w dniu 24 stycznia 2014 r. wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego z dniem 24 stycznia 2014 r. taka przyczyna nie wynika. Brak w nim jakiegokolwiek nawiązania do niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy w dniu 20 stycznia 2014 r. Skarżący nie musiał swego oświadczenia składać na druku, mógł też uczynić dopisek na druku wniosku, jeśli uważał, że nie w pełni oddaje on jego intencje. Z uwagi na powyższe nie można zaakceptować twierdzeń skarżącego, że usprawiedliwił swe niestawiennictwo w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa , składając oświadczenie na druku wniosku o pozbawienie go statusu bezrobotnego ( pomijając w tym miejscu, czy gdyby oświadczenie to dotyczyło niestawiennictwa , mogłoby odnieść skutek oczekiwany przez skarżącego) . W niniejszej sprawie nie zaszedł także przypadek, wyłączający możliwość pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, o jakim mowa w art. 75 ust. 3 ustawy, który stanowi, że bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy (...). Z wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2014 r. wynika, że wnosi on o pozbawienie go statusu bezrobotnego z dniem 24 stycznia 2014 r., nie zaś, że pozostaje on przez okres nie dłuższy niż 10 dni w sytuacji , o jakiej mowa w przywołanym przepisie. W skardze sam skarżący stwierdził ponadto, że chodziło o okres dwóch- trzech tygodni, a pismo (wniosek) skarżący złożył już po dniu wyznaczonego stawiennictwa w urzędzie pracy. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. Organy zasadnie jednak stanęły na stanowisku, że utratę statusu bezrobotnego przez skarżącego należy wiązać nie z jego wnioskiem z dnia 24 stycznia 2014 r. o pozbawienie go z tym dniem statusu bezrobotnego, a z jego nieusprawiedliwionym niestawiennictwem w urzędzie pracy w dniu 20 stycznia 2014 r. Wniosek skarżącego o pozbawienie go statusu bezrobotnego został złożony już po dniu wyznaczonego stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy, w którym to dniu skarżący w sposób nieusprawiedliwiony w urzędzie pracy się nie stawił się. W tym ostatnim przypadku pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, czyli w niniejszej sprawie- od 20 stycznia 2014 r., który to dzień wyprzedza datę złożenia wniosku skarżącego o pozbawienie go statusu bezrobotnego. Skoro skarżący nie stawił się w wyznaczonym dniu w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa, a niesporne w sprawie było, że było to drugie jego niestawiennictwo, organy prawidłowo uznały, że skarżącego należy pozbawić statusu bezrobotnego na okres 180 dni. Organy działałyby z naruszeniem prawa, gdyby nie wydały kwestionowanych w niniejszej sprawie decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 20 stycznia 2014 r. na okres 180 dni, a jedynie pozbawiłyby skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 24 stycznia 2014 r. Uwzględnienie wniosku skarżącego omijałoby swoistą sankcję dla bezrobotnego, ustanowioną w przepisach ustawy za nieusprawiedliwione niestawiennictwo w urzędzie pracy, w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego na konkretną ilość dni. Ze stanowiska skarżącego zaprezentowanego na rozprawie wynika natomiast, że właśnie tej sankcji – pozbawienia statusu bezrobotnego na konkretny okres - chciał uniknąć. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.