III SA/Gd 352/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia 3 października 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art 14, art. 39 ust. 1, art. 107 ust. 4a w związku z art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1769) Prezydent Miasta odmówił przyznania P. P. (zwanemu dalej: "wnioskodawcą", "stroną" albo "skarżącym") świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego, w ramach programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podniósł, iż dniu 5 września 2017 r. strona wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z wnioskiem o świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup żywności. Jako uzasadnienie strona wskazała brak środków finansowych na zabezpieczenie zgłoszonej we wniosku potrzeby. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 7 września 2017 r. pracownik socjalny przystąpił w miejscu zamieszkania strony do czynności wywiadu środowiskowego. W trakcie wywiadu pojawiła się rozbieżność pomiędzy deklarowanym przez stronę sposobem prowadzenia gospodarstwa domowego - tj. samotnym prowadzeniem tego gospodarstwa, a okolicznościami które pojawiły się w trakcie wywiadu, wskazującymi na wspólne gospodarowanie z zamieszkującą ze stroną matką. Strona w związku z tym odmówiła podpisania kwestionariusza wywiadu. Wobec braku możliwości przeprowadzenia czynności wywiadu środowiskowego w dniu 7 września 2017 r. oraz 19 września 2017 r., skierowane zostały do strony wezwania do przeprowadzenia czynności wywiadu środowiskowego odpowiednio w dniu 15 września 2017 r. oraz 29 września 2017 r. Strona również nie przystąpiła do czynności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego we wskazanych w wyżej wymienionych wezwaniach terminach. Pomimo podjętych czynności oraz wskazanych wezwań wywiad środowiskowy nie został skutecznie przeprowadzony. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto, w świetle art. 11 ust. 2 tej ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, obejmującym między innymi czynność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Z kolei zgodnie z art. 107 ust. 4a tej ustawy niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Wobec braku możliwości ustalenia sytuacji strony i związanej z tym możliwości dokonania oceny zasadności złożonego wniosku należało wydać decyzję o odmowie przyznania świadczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji P. P. zażądał jej uchylenia i wydania decyzji przyznającej wnioskowaną pomoc. Przywołując liczne przepisy z zakresu procedury administracyjnej odwołujący się podniósł, iż decyzja nie spełnia wymogów formalno - prawnych. Zdaniem odwołującego nieprzeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego nie może stanowić jedynej podstawy do odmowy przyznania świadczenia. Decyzją z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 14, art. 39 ust. 1 oraz art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy o pomocy społecznej Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy wyjaśniając, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Jednakże strona, mimo skutecznego wezwania do udziału w czynnościach wywiadu środowiskowego - nie przystąpiła do wzięcia w nim udziału. Ponadto, z akt sprawy wynika, iż w związku ze złożonymi wcześniej wnioskami o przyznanie pomocy, organ przeprowadził wywiad środowiskowy w dniu 7 września 2017 r. Jednakże wnioskodawca odmówił jego podpisania, odmówił złożenia oświadczenia majątkowego oraz nie wyraził zgody na przetwarzanie jego danych osobowych. Organ po wpłynięciu kolejnego wniosku o przyznanie pomocy, zobowiązany był do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wnioskodawca został dwukrotnie powiadomiony o terminie przeprowadzenia czynności wywiadu (wezwanie z dnia 7 września 2017 r. i 19 września 2017 r. - w aktach sprawy). Wezwania zostały skutecznie doręczone stronie. W wezwaniach strona została pouczona o konsekwencjach niewyrażenia zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. W ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a zarzuty zawarte w odwołaniu są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Kolegium podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Odmowa przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności uzasadniona jest brakiem współdziałania strony z pracownikami pomocy społecznej oraz odmową złożenia przez niego oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. P. zarzucił niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, a organom brak właściwości miejscowej i rzeczowej. Zdaniem skarżącego całe postępowanie od samego początku było nastawione na nieudzielenie mu pomocy. Zarzucił pracownikom organów pomocy społecznej "mataczenie", "manipulowanie", "korupcję", brak dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów prawa administracyjnego oraz regulacji zawartych w ustawie o pomocy społecznej. Wniósł o włączenie do sprawy prokuratora w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem bo wymaga tego ochrona praworządności. Wskazał również na złożony w piśmie z dnia 15 września 2017 r. wniosek dotyczący wyłączenia pracownika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego dotychczasowego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych regulacji sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 października 2017 r., którą odmówiono wnioskodawcy przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego, w ramach programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020. Dla dokonania oceny powyższych decyzji konieczne jest odwołanie się do zasad ogólnych zawartych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (zwanej dalej w skrócie "ustawą"). Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Nie ulega więc wątpliwości, że pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 4 ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast wobec braku zastosowania się przez korzystającego z pomocy społecznej do wskazanej wyżej powinności organ może odmówić udzielenia tejże pomocy. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, iż uniemożliwienie organowi prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez ustalenie rzeczywistej sytuacji materialnobytowej osoby ubiegającej się o świadczenie pomocy społecznej jest jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Wywiad środowiskowy jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia organowi pomocowemu dokonania oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi. Nie może budzić wątpliwości, że jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym, w rozumieniu tego przepisu, jest uniemożliwienie mu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 59/11; z dnia 17 listopada 2009 r.; sygn. akt I OSK 551/09; z dnia 2 października 2008 r.; sygn. akt I OSK 37/08; z dnia 19 marca 2009 r.; sygn. akt I OSK 561/08; z dnia 17 listopada 2009 r.; sygn. akt I OSK 554/09; z dnia 27 kwietnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 84/10). Z dniem 11 maja 2013 r. do ustawy o pomocy społecznej został dodany art. 107 ust. 4a. Zgodnie z tą regulacją niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżący odmówił pozytywnego współdziałania z organem pomocy społecznej w celu dokonania ustaleń faktycznych. Powyższe stanowi przesłankę uzasadniającą odmówienie przyznania skarżącemu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup żywności. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Z brzmienia art. 107 ust. 5 ustawy wynika, że podmiot odmawiający złożenia oświadczenia ma możliwość jego złożenia, a brak współdziałania z organem przyznającym pomoc społeczną zmierza do utrudnienia działań mających na celu ustalenie jego sytuacji materialnej. Negatywną konsekwencją braku współdziałania ma być decyzja odmowna. Przepis ten zakłada jednak po stronie wnioskodawcy istnienie pewnego nasilenia złej woli lub niedbalstwa, które skutkują odmową złożenia oświadczenia (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r.; sygn. akt I OSK 1777/10). Z powyższego wynika, że na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b ustawy o pomocy społecznej mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki. Zaś pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że w dniu 5 września 2017 r. strona złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej za zakup żywności. We wniosku strona wskazała, że jest bez dochodu, jest osobą samotnie gospodarującą i niezdolną do pracy z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności na czas określony. W związku z powyższym wszczęto postępowanie. W dniu 7 września 2017 r. pracownik socjalny przystąpił w miejscu zamieszkania strony do czynności wywiadu środowiskowego. W trakcie wywiadu pojawiła się rozbieżność pomiędzy deklarowanym przez stronę sposobem prowadzenia gospodarstwa domowego - tj. samotnym prowadzeniem tego gospodarstwa, a okolicznościami które pojawiły się w trakcie wywiadu, wskazującymi na wspólne gospodarowanie z zamieszkującą ze stroną matką. Strona w związku z tym odmówiła podpisania kwestionariusza wywiadu. Pismami z dnia 7 września 2017 r. oraz z dnia 19 września 2017 r. strona została dwukrotnie powiadomiona o terminach przeprowadzenia w dniach: 15 września 2017 r. i 29 września 2017 r. czynności wywiadu (pismo z dnia 7 września 2017 r. i z dnia 19 września 2017 r. - w aktach administracyjnych sprawy). Wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącemu (dowód: potwierdzenia odbioru przez skarżącego wezwań do udziału w przeprowadzeniu czynności wywiadu środowiskowego - w aktach sprawy). Jednak wszystkie te działania nie przyniosły rezultatu, pomimo, że skarżący został pouczony o skutkach braku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Bierność postawy skarżącego wobec przeprowadzenia omawianego wywiadu, jako kluczowego środka dowodowego dla oceny przyznania świadczeń z pomocy społecznej (zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej) została w ocenie Sądu prawidłowo oceniona przez organy orzekające, jako brak zgody na przeprowadzenie tego wywiadu. O ile bowiem organy orzekające zobowiązane są do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7 k.p.a., o tyle na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej również spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b ustawy o pomocy społecznej, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego może przejawiać się nie tylko w jednoznacznym formułowaniu odmowy udziału w jego przeprowadzeniu, ale także w unikaniu ustalenia terminu jego przeprowadzenia. W kontekście powyższego strona nie kwalifikowała się do przyznania zasiłku celowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na zawiniony przez skarżącego brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że organ pomocy społecznej nie może bazować tylko na informacjach zawartych we wniosku o pomoc społeczną skoro jest odpowiedzialny za prawidłowy i zgodny z ustawą o pomocy społecznej rozdział środków pochodzących z budżetu, w tym w zakresie świadczeń z pomocy społecznej, udzielanych w ramach uznania administracyjnego. Obiektywnie wykazany brak współdziałania osoby ubiegającej się o świadczenie pochodzące z pieniędzy podatnika nie tylko uzasadnia, ale wręcz nakazuje wydanie decyzji odmownej. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem, żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki, których w realiach sprawy nie stwierdzono. Mając zaś na uwadze regulacje zawarte w art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1 i art. 112 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jak i art. 17 pkt 1 k.p.a. nie można było zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej. Wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego rozpoznał bowiem Prezydent Miasta a zatem organ właściwy rzeczowo (to jest posiadający kompetencję do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej) oraz miejscowo (organ właściwy według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie). Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta rozpoznało z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a zatem właściwy organ wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego (zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a.). Wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę nie może mieć nadto fakt złożenia przez skarżącego wniosku o wyłączenie pracownika socjalnego (zob.: pismo z dnia 15 września 2017 r.; data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie - 18 września 2017 r. oraz ponaglenie z dnia 29 września 2017 r.; data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie - 3 października 2017 r.). Należy wskazać, że przedmiotowy wniosek skarżący złożył już po odmowie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co miało miejsce w dniu 7 września 2017 r. W ocenie Sądu jedynie dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego wyłącznie przez pracownika objętego wnioskiem o wyłączenie i dokonywanie przez tego pracownika istotnych czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego związanego z sytuacją majątkową i dochodową skarżącego mogłoby by być ewentualnie ocenione jako naruszenie przez organ art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie miała jednakże miejsca, co obrazują przedstawione Sądowi akta administracyjne. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).