III SA/Gd 352/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję. Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 lutego 2019r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, powoływana dalej jako - "k.p.a.") oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 71 ust. 2 pkt 3, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 i 1149) orzekł o uznaniu R.O.(zwanego również - "stroną") z dniem 27 lutego 2019 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania ww. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 lutego 2019r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ze złożonej dokumentacji wynika, że strona w okresie od [...] do [...] pracowała na umowę o pracę w Izbie Celnej oraz od 1 marca 2017r. do 31 sierpnia 2017 r. w Izbie Administracji Skarbowej. Strona przedłożyła decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od [...] do [...]. oraz o przyznanym prawie do świadczenia rehabilitacyjnego i jednocześnie o odmowie prawa do wypłaty tego świadczenia od [...] do [...] Na podstawie ww. dokumentacji organ stwierdził, że w dniu rejestracji strona spełniała warunki art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, gdyż nie pobierała zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. W odwołaniu R.O. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części dot. odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i przyznanie mu tego prawa. Wojewoda decyzją z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 27 lutego 2019 r. R.O. został zarejestrowany Urzędzie Pracy. Ze złożonych dokumentów wynikało, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, tj. w przedziale czasowym od dnia [...] do dnia [...] pełnił służbę jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w okresie od dnia [...] do dnia [..] z wynagrodzeniem w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Po ustaniu stosunku służbowego był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie od dnia [...] do dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania prawa do zasiłku chorobowego w okresie od dnia [...] do dnia [...] a następnie na okres od dnia [...] do dnia [...] przyznał skarżącemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, jednak odmówił wypłaty tego świadczenia. Organ odwoławczy przytoczył obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy ww. ustawy oraz podkreślił, że w sprawach o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ prowadzi postępowanie sprowadzające się do ustalenia, czy w sprawie zachodzą okoliczności wyliczone w art. 71 ustawy. Organ odwoławczy poparł stanowisko organu I instancji, że strona nie spełnia wymogów określonych przez art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, z uwagi na niewylegitymowanie się co najmniej 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych, a przypadającym w przedziale czasowym 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. Ponadto wskazał, że strona nie spełnia również przesłanek pozostałych przepisów art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, ust. 3, ust. 4 ww. ustawy, ponieważ nie wylegitymował się posiadaniem w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie żadnego innego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych należało zaliczyć okres służby Celno-Skarbowej od dnia [...] do dnia [...] (6 dni). Jednakże okres od dnia [...] do dnia [...] w którym przyznano skarżącemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego zdaniem organu nie można zaliczyć do okresu, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż skarżący nie pobierał tego świadczenia. Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, zatem konieczna jest faktyczna wypłata tego świadczenia przez ZUS. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy cyt. ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co wyklucza możliwość wykładni rozszerzającej i wliczania innych okresów do stażu zasiłkowego. Okresu niezdolności do pracy z powodu choroby, jako niewymienionego w art. 71 ww. ustawy nie można zaliczyć, gdyż dopiero okresy pobierania konkretnych świadczeń podlegają zaliczeniu. Okresu pobierania przez byłego funkcjonariusza uposażenia chorobowego po ustaniu służby ustawodawca nie wskazał w tym przepisie ustawy. Odnośnie decyzji ZUS-u, odmawiających stronie przyznania prawa do zasiłku chorobowego oraz odmawiających wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego i świadectwa służby, organ stwierdził, że stanowią one wystarczającą podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku. Brak jest podstaw do dokonania przez organ analizy dokumentów, na podstawie których ZUS odmówił przyznania prawa do zasiłku chorobowego oraz wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż jest związany wydanymi decyzjami. Organ I instancji zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na: świadectwie służby z dnia 4 września 2017 r. oraz decyzjach ZUS: z dnia 14 grudnia 2017 r., dnia 5 stycznia 2018 r., dnia 9 lutego 2018 r. i dnia 6 marca 2018r. o odmowie przyznania zasiłku chorobowego, oraz z dnia 26 czerwca 2018 r., z dnia 15 października 2018 r. i z dnia 15 stycznia 2019 r. o przyznaniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i odmowie wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego. Świadectwo służby oraz decyzje ZUS mogą być podważane tylko w drodze odpowiednich procedur przed odpowiednimi sądami. Do momentu uchylenia lub zmiany tych aktów prawnych organy zatrudnienia są nimi związane. Organ odwoławczy nie może dokonywać analizy dokumentacji będącej w posiadaniu ZUS oraz Dyrektora Izby Administracji Sądowej, gdyż oznaczałoby to postępowanie w celu dokonania ustaleń faktycznych, przeciwnych dokumentom oraz wkraczanie w kompetencje innych organów sądowniczych i administracyjnych. Sposób prowadzenia procesu legislacyjnego w przedmiocie stanowienia przepisów dotyczących uposażenia chorobowego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie organów zatrudnienia w sprawie przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ podkreślił, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższa zasada w powiązaniu z art. 19 k.p.a. oznacza nakaz ścisłego przestrzegania przez organy administracji publicznej swoich kompetencji oraz respektowania wszelkich norm prawnych związanych z realizacją zadań administracji publicznej, wynikających w szczególności z prawa materialnego. Organy administracji publicznej nie mają kompetencji do oceny procesu legislacji aktów prawnych, które stosują, a także do oceny jakości stanowionego przez organy władzy ustawodawczej prawa. Organy zatrudnienia zobligowane są do stosowania przepisów obowiązującego prawa i nie mają wpływu na jego treść. Nie mogą również zastępować, ani poprawiać ustawodawcy. Odnośnie zarzutu naruszenie art. 32 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, organ stwierdził, że zasady przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie są określone w Konstytucji RP, lecz w ww. ustawie, która zgodnie z art. 87 Konstytucji RP stanowi obowiązujące źródło prawa, wobec czego organy muszą, zgodnie z zasadą praworządności, przestrzegać ustanowionych w niej norm prawnych. Organ odwoławczy podkreślił, że rejestracji w urzędzie pracy dokonuje się przede wszystkim w celu poszukiwania pracy, a nie tylko uzyskania prawa do zasiłku. Natomiast zasada równości nie oznacza "wszystkim to samo", czy też "wszystkim jednakowo", lecz wymaga, aby w tożsamych stanach faktycznych były stosowane podobne lub identyczne unormowania prawne. W przypadku nie spełniania wymogów do nabycia prawa do zasiłku, zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kontrola zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z aktami normatywnymi wyższego rzędu i eliminowanie tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku tej zgodności należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, zaś stwierdzenie niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego decyzja administracyjna została wydana może być, zgodnie z art. 145a k.p.a. podstawą do żądania wznowienia postępowania w sprawie. R.O. wniósł skargę do tut. Sądu na decyzję Wojewody zarzucając jej: - naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez zlekceważenie zasady równego traktowania, gdyż zarówno decyzja Urzędu Pracy, jak i decyzja Wojewody P. - mimo, iż uznano skarżącego w decyzji GUP za osobę bezrobotną - to urząd ten odmówił mi prawa do zasiłku dla bezrobotnych jako byłemu funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej (wcześniej: Służby Celnej); stanowi to naruszenie równego traktowania wszystkich obywateli RP; stawia skarżącego jako byłego funkcjonariusza celnego zatrudnionego na podstawie stosunku służby w gorszej sytuacji niż osoby, których stosunek pracy oparty jest na przepisach Kodeksu Pracy; naruszenie art. 67 ust. 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że nie przysługuje skarżącemu wypłata zasiłku dla bezrobotnych. Nie wzięcie pod uwagę, że skarżący zachorował już w czasie pełnienia służby jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej (poprzednio: Służby Celnej), tj. 30 sierpnia 2017 r., gdy pracodawca skarżącego był zwolniony z mocy prawa do odprowadzania za niego składek do ZUS z tytułu ubezpieczenia chorobowego, skarżący zaś samodzielnie nie miał prawa do opłacania takich składek, a wypłacane w trakcie choroby środki pieniężne nie były zasiłkiem chorobowym, lecz uposażeniem chorobowym; pominięcie faktu, iż za dwa pierwsze dni choroby skarżący otrzymał wynagrodzenie z tytułu niemożności świadczenia służby, a brak wypłaty pieniędzy z tego tytułu za dalszy okres wynika bardziej z faktu sporu, kto winien te świadczenia wypłacić (dotychczasowy pracodawca, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych), niż to, czy należą się one z powodu stanu zdrowia skarżącego; nie wzięcie w ogóle pod uwagę faktu, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych czterokrotnie badał skarżącego poprzez swoich lekarzy - orzeczników i raz przez pełną komisję lekarską i za każdym razem stwierdzano, że skarżący jest osobą chorą; nie zaszła zatem na żadnym etapie sytuacja, by ZUS stwierdził, iż ówczesny stan zdrowia pozwala na podjęcie pracy zarobkowej; nie rozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny, czy podniesione zarzuty naruszenia obowiązującej wszystkich Konstytucji Wojewoda i uznał za zasadne, czy też uznał, zarzuty za chybione i czy skarżący jest jako były funkcjonariusz służby celno-skarbowej traktowany przez polskie prawo na równi z innymi obywatelami w kwestii możliwości ubiegania się o wypłatę zasiłku przysługującego osobom bezrobotnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie - "p.p.s.a."). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie R.O. (dalej jako - "skarżący") uczynił decyzję Wojewody z dnia 3 kwietnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 lutego 2019 r., którą orzeczono o uznaniu z dniem 27 lutego 2019 r. skarżącego za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 lutego 2019 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej - "ustawą"). Przepis art. 71 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; (...) Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715); (...) 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; Prawidłowo Wojewoda P. podniósł, że przepis art. 71 ustawy jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym, a tym samym nie dającym organom uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Ustawodawca bowiem jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych i mają one charakter bezwzględnie obowiązujący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10). Jak wynika z akt sprawy skarżący został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w dniu 27 lutego 2019 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, w rozstrzyganym przypadku - jak słusznie przyjął Wojewoda - biegł od dnia [...] do dnia [...] (włącznie). W okresie tym od 26 sierpnia 2017 r. do [...] skarżący pełnił służbę jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej. Natomiast po ustaniu stosunku służbowego od [...] do [...] był niezdolny do pracy z powodu choroby. Nie było kwestionowane w sprawie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wydał decyzje przyznające skarżącemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od [...] do [...] jednocześnie odmawiając prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za ten okres, a także odmówił prawa do zasiłku chorobowego od [...] . do [...] (ponadto vide: decyzje ZUS-u w aktach admin. sprawy). Skarżący odwołał się do sądu od powyższych decyzji ZUS-u. Poza sporem było, że obecnie przed Sądem Rejonowym Sekcja ds. Ubezpieczeń Społecznych w VI Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych są prowadzone postępowania z odwołań skarżącego przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w sprawach o świadczenie rehabilitacyjne i zasiłek chorobowy (sygn. akt VI1, U 340/18; sygn. akt VI1, U 16/19; sygn. akt VI U 124/18; sygn. akt VI U 125/18 połączona ze sprawą sygn. akt VI, U 86/18). Sprawy: sygn. akt VI1, U 340/18 i sygn. akt VI1, U 16/19 są aktualnie zawieszone, z uwagi na wytoczenie przez skarżącego powództwa przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w G. o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby przed Sądem Rejonowym w VI Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt VI P 580/17 (vide także: postanowienia znajdujące w aktach admin. i sądowych). Powyższe okoliczności dotyczące postępowań sądowych zostały podniesione przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego, i w ocenie Sądu, mają one istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jest oczywiste, że prawomocne orzeczenia sądowe rozstrzygające o prawie skarżącego do świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku chorobowego oraz ich wypłaty, mają wpływ na wynik sprawy. Są to bowiem okoliczności przekładające się bezpośrednio na okres stażu zasiłkowego skarżącego określony w przepisie art. 71 ust.1 i 2 ustawy. W świetle przywołanej regulacji tego przepisu ustawy, nie może budzić wątpliwości, że ww. sprawy zawisłe przed sądem powszechnym, mają prejudycjalne znacznie dla niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie. Ponadto, nie można przyjąć w realiach niniejszej sprawy, aby nieprawomocne decyzje, od których zostały wniesione odwołania do sądu powszechnego mogły wiązać organ orzekający (art. 16 k.p.a.) i stanowić podstawę ustaleń w sprawie. Podobnie, jak w przypadku świadectwa pracy. Niemniej, prawidłowo Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wskazuje na brak uprawnień do wkraczania w kompetencje sądu powszechnego. W konsekwencji też obowiązkiem organu odwoławczego było zawieszenie postępowania i oczekiwanie na prawomocne zakończenie postępowań w ww. sprawach. Tym samym kontrolowana decyzja zapadła przedwcześnie i bez dostatecznego skompletowania materiału dowodowego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, powyższe postępowanie organu powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy powinien uwzględnić poczynione powyżej uwagi. Stosownie bowiem do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.