III SA/Gd 353/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. i L. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości postanawia przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 30 lipca 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący M. i L. L. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżących oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów załączonych do wniosku (kopii przekazów świadczeń rentowych wypłacanych przez ZUS za lipiec 2010 r. i KRUS za III kwartał 2010 r. oraz protokołu komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z czynności zajęcia nieruchomości z dnia 29 listopada 2001 r.) ustalono, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe z trojgiem dzieci, z których jedno jest dzieckiem upośledzonym, zaś pozostałe są bezrobotne. Źródłem dochodu pięcioosobowej rodziny są renty wnioskodawców wypłacane przez KRUS w łącznej kwocie 868,74 zł kwartalnie oraz renta socjalna syna w wysokości 525,88 zł netto miesięcznie. Skarżący nie mają oszczędności ani przedmiotów wartościowych, są posiadaczami domu o powierzchni 65 m2, mieszkania o powierzchni 59 m2 i nieruchomości rolnej o powierzchni 9,6 ha wraz z pomieszczeniami gospodarczymi w postaci starej obory i drewnianej stodoły, w której trzymają inwentarz żywy. Zabudowania są stare, nie spełniają warunków sanitarnych, zaś posiadane grunty rolne charakteryzują się niską klasą wydajności (V i VI). Na potwierdzenie ciężkiej sytuacji materialnej, wnioskodawcy załączyli protokół komornika sądowego z czynności zajęcia nieruchomości z dnia 29 listopada 2001 r., z którego wynika, że do czynności egzekucyjnych nie doszło z uwagi na brak majątku dłużników. Biorąc pod uwagę wysokość i źródło dochodu, przeznaczonego na potrzeby pięcioosobowego gospodarstwa domowego skarżących, a przede wszystkim konieczność zapewnienia faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, uznano, iż wnioskodawcy wykazali dostatecznie, że nie mają możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.