III SA/Gd 353/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 24 lipca 2014 r. skarżący J. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W świetle oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką. Z kolei w świetle oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach oraz w świetle dokumentów nadesłanych w następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2014 r. wnioskodawca oraz osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych oraz ruchomych przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca nie pracuje i nie generuje obecnie jakichkolwiek dochodów. Wyłącznym źródłem dochodu rodziny jest wynagrodzenie ze stosunku pracy otrzymywane przez żonę wnioskodawcy. Na kwotę otrzymywanego wynagrodzenia składa się wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.242 zł brutto, premia w wysokości do 20 % wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatek stażowy w wysokości 10 % ww. wynagrodzenia zasadniczego. W tym stanie należało uznać, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle powołanej regulacji normatywnej to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 ustawy – Kodeks karny za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy (vide: rubryka numer 13 formularza PPF) uznano, iż wnioskodawca nie mając obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Za powyższą konstatacją przemawia zestawienie kwoty niewysokich, comiesięcznych dochodów netto z udokumentowanymi podstawowymi wydatkami związanymi z utrzymaniem wnioskodawcy oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia, przyznając prawo pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.