III SA/Gd 354/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej RP [...] z dnia 20 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym oddala skargę. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją z dnia 21 marca 2005 r., nr [...]na podstawie art. 104 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiesił st. chor. szt. K. R. połowę otrzymanego uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym – dodatku za długoletnią służbę wojskową i dodatku wyrównawczego. Zawieszenie tych świadczeń miało obowiązywać od dnia 1 kwietnia 2005 r. na okres tymczasowego aresztowania wyżej wymienionego. Jako uzasadnienie swojej decyzji Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wskazał fakt, że w dniu 18 marca 2005 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. zastosował względem K. R. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania i osadził go w Areszcie Śledczym w W. K. R. odwołał się do Dowódcy Marynarki Wojennej RP [...], wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej dodatku wyrównawczego, twierdząc, iż dodatek wyrównawczy nie jest dodatkiem stałym. Decyzją z dnia 20 maja 2005 r., nr [...] Dowódca Marynarki Wojennej RP utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 80 ust. 3, art. 92 ust. 1 i art. 178 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że prawo do dodatku wyrównawczego oraz jego wysokość zostały ustalone w wyniku porównania kwot dwóch uposażeń przysługujących K. R., tj. zwaloryzowanego za miesiąc czerwiec 2004 r. i należnego na stanowisku służbowym zajmowanym po dniu 1 lipca 2004 r. Porównane kwoty obejmują uposażenia zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym otrzymywane przez wymienionego żołnierza. Organ nie ma wątpliwości, iż obliczony w ten sposób dodatek wyrównawczy został ustalony w stawce miesięcznej i wraz z należnym uposażeniem zasadniczym był wypłacany miesięcznie z góry; podobnie jak pozostałe dodatki o charakterze stałym, wynikające z przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodatki ustalone w stawkach miesięcznych są dodatkami o charakterze stałym. Przepis ten ma również zastosowanie do zasiłku wyrównawczego udzielanego na postawie art. 178 ust. 2 w/w ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. R. stwierdził, iż w jego ocenie art. 79 i art. 178 ust. 1 w/w ustawy mówią o zachowaniu prawa do stawki uposażenia. Natomiast art. 80 ustawy powołany m.in. jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji stanowi o dodatkach stałych wymienionych przez ustawodawcę; nie ma tam mowy o dodatku wyrównawczym. Zatem organ przyjmując taką interpretację działał na niekorzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie czy dodatek wyrównawczy przewidziany w art. 178 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter stały. W przypadku pozytywnej odpowiedzi zastosowanie będzie miał art. 92 ust. 1 tej ustawy nakazujący zawiesić żołnierzowi zawodowemu, który został tymczasowo aresztowany, połowę uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym. Zgodnie z art. 80 ust. 3 wskazanej ustawy dodatek o charakterze stałym jest to dodatek do uposażenia zasadniczego ustalony w stawkach miesięcznych. Zatem każdy dodatek ustalony w stawce miesięcznej jest dodatkiem stałym. Tym samym nie można podzielić twierdzenia skarżącego, iż wszystkie dodatki stałe zostały uregulowane w art. 80 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 178 ust. 2 cytowanej ustawy przewiduje wypłatę dodatku wyrównawczego w przypadku zaistnienia okoliczności w nim przewidzianych. Niewątpliwie niniejszy dodatek wyrównawczy przyznany skarżącemu na podstawie art. 178 ust. 2 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych jest ustalony w stawce miesięcznej. Wynika to bezsprzecznie z treści przepisu regulującego to świadczenie oraz decyzji przyznającej przedmiotowy dodatek. Fakt, że dodatek wyrównawczy nie został uregulowany w art. 80 ust. 1 cytowanej ustawy nie oznacza, że nie jest on dodatkiem stałym, gdyż jak wyżej wskazano, o charakterze dodatku decyduje to czy jest on wypłacany w stawce miesięcznej. Z uwagi na powyższe, skoro dodatek wyrównawczy jest dodatkiem stałym, brak jest podstaw do wyłączenia dodatku wyrównawczego z zastosowania art. 92 ust. 1 w/w ustawy. Skoro bowiem w myśl niniejszego przepisu zawieszeniu podlega wypłata dodatków o charakterze stałym, to dodatek wyrównawczy jako dodatek stały również podlega zawieszeniu w przypadku zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Zdaniem Sądu w sprawie nie ma zastosowania art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ art. 178 ust. 2 cytowanej ustawy stanowi przepis lex specjalis w stosunku do art. 79 tej ustawy. Regulacja art. 178 ust. 2 ustawy jednoznacznie wskazuje, że świadczenie w nim przewidziane jest dodatkiem wyrównawczym, a nie częścią składową uposażenia zasadniczego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.