III SA/Gd 356/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2024 r., nr SI.1331.3.2024.JK.1 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku na rzecz skarżącego K. D. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 2 lutego 2024 r. K. D. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym" lub "stroną"), wysłanym za pośrednictwem e-mail, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie zwaną: "u.d.i.p.") oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1284 – dalej w skrócie zwaną: "u.z.z.l."), wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim o udzielenie informacji publicznej dotyczącej ilości ogółem wydanych przez PPIS w 2020, 2021 oraz 2022 r. decyzji o objęciu kwarantanną. Pismem z dnia 14 lutego 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że przedmiotowych decyzji wydano: w 2020 r.- 17.656, w 2021 r. – 27.530, w 2022 r. – 18.888. Następnie wnioskiem z dnia 15 lutego 2024 r. (wysłanym za pośrednictwem e-mail) strona wystąpiła do organu o podanie informacji publicznej w następującym zakresie: 1/ Od ilu z decyzji administracyjnych o nałożeniu kwarantanny, na zasadzie art. 34 ust. 2 u.z.z.l., wydanych w 2020 r. wpłynęły odwołania do organu wyższego stopnia? 2/ Ile z decyzji o nałożeniu kwarantanny, o jakich mowa wyżej w pytaniu 1, w wyniku wniesienia odwołań zostało uchylonych lub zmienionych? 3/ Od ilu z decyzji administracyjnych o nałożeniu kwarantanny, na zasadzie art. 34 ust. 2 u.z.z.l., wydanych w 2021 r. wpłynęły odwołania do organu wyższego stopnia? 4/ Ile z decyzji o nałożeniu kwarantanny, o jakich mowa wyżej w pytaniu 3, w wyniku wniesienia odwołań zostało uchylonych lub zmienionych? 5/ Od ilu z decyzji administracyjnych o nałożeniu kwarantanny, na zasadzie art. 34 ust. 2 u.z.z.l., wydanych w 2022 r. wpłynęły odwołania do organu wyższego stopnia? 6/ Ile z decyzji o nałożeniu kwarantanny, o jakich mowa wyżej w pytaniu 5, w wyniku wniesienia odwołań zostało uchylonych lub zmienionych? W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 15 lutego 2024 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w zakresie powyższych pytań poprzez wskazanie szczególnie istotnego powodu uzyskania wnioskowanych informacji dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca poinformował PPIS, że żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, gdyż jest to informacja prosta statystyczna, którą organ posiada mając dostęp do systemu SEPIS i EWP. Wnioskodawca poinformował organ, że uzyskał taką informację od kilkudziesięciu PSSE w całej Polsce. Odnosząc się do interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji wskazał, że problem stosowania masowych kwarantann jest uprawnionym przedmiotem zainteresowania publicznego, o czym świadczą doniesienia medialne, że kwarantanny nie przekładały się na zapobieganie rozpowszechniania się Covid-19 w Polsce. Wnioskodawca dodał, że prowadzi badania empiryczne na temat tego zjawiska i potrzebuje wskazanych we wniosku danych ilościowych, by poddać je dalszej analizie. Mailem z dnia 20 lutego 2024 r. organ wezwał wnioskodawcę do podania adresu do korespondencji, na co strona wniosła o odpowiedź w formie wiadomości e-mail. W konsekwencji, decyzją z dnia 20 lutego 2024 r. (nr SE.906.3.204.AW.1) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Starogardzie Gdańskim odmówił udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 26 marca 2024 r. (nr SI.1331.3.2024.JK) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu PPWIS wskazał, że w przypadku kiedy organ zamierza wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej należy wymagać od strony uzupełnienia podania poprzez złożenie podpisu na podaniu i przesłanie go w sposób przewidziany w art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2023 poz. 775 – dalej jako "k.p.a."). Natomiast w przypadku nie uzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, pismo takie można pozostawić bez rozpoznania. W związku z powyższym, wezwaniem z dnia 5 kwietnia 2024 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku z dnia 15 lutego 2024 r. poprzez jego podpisanie. W następstwie uzupełnionego przez stronę wskazanego braku formalnego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Starogardzie Gdańskim – działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 u.d.i.p. – w dniu 25 kwietnia 2024 r. wydał decyzję (nr SE.906.3.1.2024.AW.2), którą orzekł o odmowie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że udostępnienie danych w zakresie wniosku z dnia 15 lutego 2024 r. wymaga analizy dokumentów, po której możliwe byłoby stworzenie zestawienia. Zatem wnioskowane dane są informacją publiczną przetworzoną, której organ wprost nie posiada i która musi być dopiero wytworzona. Ponadto organ podniósł, że prowadzenie prywatnych badań czy analiz danego zjawiska nie jest szczególnie ważnym dla interesu publicznego, a jest jedynie interesem wnioskodawcy. Szczególnej istotności dla interesu publicznego nie można upatrywać, jeżeli wnioskodawca ma w uzyskaniu informacji wyłącznie własny interes, np. korzystanie z informacji publicznej w celach zawodowych. Musi on zatem wykazać, że działa w interesie publicznym a informacje, które chce uzyskać mają szczególne znaczenie. Interes publiczny dotyczy zawsze pewnego ogółu, nieokreślonej liczby osób - nie odnosi się do interesu jednostkowego ani określonej grupy. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i udostępnienie przez organ żądanej informacji. Wnioskodawca zarzucił organowi, że ten nie wykazał, by żądana informacja miała charakter informacji przetworzonej i jej udzielenie wiązałoby się z jakimkolwiek istotnym nakładem pracy. Dodał, że tego typu informacje udzieliły mu wszystkie pozostałe Powiatowe Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne z Województwa Pomorskiego. Podniósł, że nie każdy nakład pracy (np. anonimizacja decyzji), czy proste jej wyszukanie prowadzi do uzyskania przez informację statusu "przetworzonej". Zdaniem wnioskodawcy organ powinien dokonać sam (z urzędu) wszechstronnej oceny występowania "szczególnego interesu publicznego" i nie może uzasadniając decyzję odmową ograniczać się do konstatacji, że wnioskodawca tego interesu "nie wykazał". Ponadto zdaniem strony organ naruszył art. 16 § 2 pkt 2 u.d.i.p. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. (nr SI.1331.3.2024.JK.1) Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz stanowisko, które w sprawie zajął organ I instancji, a następnie wyjaśnił, że po przeanalizowaniu akt sprawy w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne stanowisko i argumentację przedstawioną przez organ I instancji w decyzji z dnia 25 kwietnia 2024 r. K. D., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 czerwca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominął milczeniem całość zarzutów odwołania, bez jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się do nich, poświęcając dwie z trzech stron uzasadnienia na zrelacjonowanie historii sprawy, a dopiero na stronie trzeciej, w jednym zdaniu, przedstawił następującą "analizę" meritum sprawy poprzez wskazanie, że "Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po przeanalizowaniu akt sprawy w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne stanowisko przedstawione przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim w decyzji znak: SE. 906.3.1.2024.A W.2 z dnia 25 kwietnia 2024 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej wskazując argumentację jak wyżej". W ocenie skarżącego powyższe świadczy o rażącym naruszeniu przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż trudno uznać, że organ odwoławczy w ogóle "rozpoznał sprawę", w sytuacji gdy nie odniósł się ani jednym zdaniem do poszczególnych, skonkretyzowanych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów. Nie jest wystarczająca w niniejszej sprawie ogólnikowa konstatacja, że "w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne stanowisko" zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, skoro tamto uzasadnienie nie odnosiło się wcale do podniesionych dopiero w odwołaniu skonkretyzowanych argumentów jemu przeciwnych. Uzasadnienie decyzji odwoławczej świadczy więc de facto o wyłącznie pozorowaniu rozpatrzenia sprawy w II-instancji, a nie o rzeczywiście dokonanej "analizie akt". Powyższe czyni koniecznym uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jako oczywiście wadliwej, wskutek naruszenia wskazanych wyżej norm postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja jednocześnie narusza też art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera wymaganych przez tę normę elementów, co uniemożliwia kontrolę rozumowania organu - nie jest spełnieniem obowiązku z tego przepisu samo przedstawienie historii sprawy. Ponadto zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim z dnia 25 kwietnia 2024 r., w oczywisty sposób narusza także art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., gdyż nie zawiera wymienionych w tej normie elementów. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że nie zgadza się z zarzutami skarżącego, które – w ocenie organu - są bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w aktach postępowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. organ w pierwszej kolejności podkreślił, że będąc organem odwoławczym, każdorazowo dokonuje merytorycznej oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadzając postępowanie dowodowe w oparciu o ustalenia dokonane przez organ prowadzący postępowanie, ustala stan faktyczny oraz bada stan prawny. W ocenie organu odwoławczego za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przez Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, a swoją decyzję oparł na zebranym w postępowaniu materiale dowodowym. Za niezasadny uznać należało także podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż - zdaniem organu - zaskarżona decyzja spełnia kryteria przewiedziane w przywołanym wyżej przepisie, bowiem w szczegółowym opisie przebiegu postępowania zawarte są informacje, fakty i dowody, które były podstawą zajęcia przez organ takiego stanowiska. Nadto uzasadnienie decyzji zawiera również argumentację prawną w zakresie dotyczącym informacji publicznej przetworzonej. Mając na uwadze fakt, że organ odwoławczy zaakceptował i przyjął jako własne stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim uznać należało, że zastosowana konstrukcja zaskarżonej decyzji jest zgodna z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu zawarte w uzasadnieniu stwierdzenie, że po przeprowadzonej analizie akt sprawy w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne stanowisko przedstawione przez organ I instancji, potwierdza jednoznacznie, że organ w pełnie podziela stanowisko organu I instancji i zgadza się z jego ustaleniami, co nie oznacza jednocześnie, że organ odwoławczy nie dokonał samodzielnej oceny sprawy. Nie świadczy to również o "pozorowanym rozpatrzeniu sprawy". Uzasadnienie zaskarżonej decyzji obejmuje informacje o przebiegu postępowania, jednak takie działanie organu odwoławczego nie miało celu pozorowania rozpatrzenia sprawy, tylko przedstawienie szczegółów dotyczących postępowania, które były podstawą zajętego stanowiska. W toku prowadzonego postępowania skarżącemu zostało wyjaśnione, że wnioskowana przez niego informacja publiczna jest informacją przetworzoną, czyli taką, której organ wprost nie posiada i która musi być dopiero wytworzona. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Starogardzie Gdańskim w decyzji z dnia 25 kwietnia 2024 r. wyjaśnił, iż udostępnienie danych w zakresie wniosku skarżącego wymaga analizy dokumentów, po której możliwe byłoby dokonanie zestawienia, o które wnioskuje skarżący. W ocenie organu odwoławczego oraz organu I instancji wnioskowane przez skarżącego dane są informacją publiczną przetworzoną, której organ I instancji wprost nie posiadał i która musi być dopiero wytworzona. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przedmiotowej sprawie zakres żądanych informacji wymagał zgromadzenia i przekształcenia dokumentów (analizy akt spraw prowadzonych przez organ I instancji). Informacja wytworzona w ten sposób powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 977/23) Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych, czasochłonnych czynności, wtedy wytworzenie żądanych treści będzie się mieścić w pojęciu informacji przetworzonej. Wniosek skarżącego dotyczył informacji o ilości odwołań od decyzji administracyjnych o nałożeniu kwarantanny w trybie art. 34 ust. 2 u.z.z.l. w latach: 2020, 2021, 2022 oraz o ilości decyzji uchylonych bądź zmienionych w wyniku wniesienia odwołań. Organ odwoławczy nadmienił, że analiza załączonych do odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 25 kwietnia 2024 r. stanowisk Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych z obszaru Województwa Pomorskiego pozwala na spostrzeżenie, że skierowane do tych organów wnioski o udostępnienie informacji publicznej różniły się od wniosków skierowanych do organu I instancji. Nie jest zatem uprawnione, jak to czyni skarżący w skardze, porównywanie wprost zachowania innych organów administracji publicznej do postępowania organów I i II instancji w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z informacją od skarżącego, wnioskowane przez niego informacje były pozyskiwane w związku z badaniami empirycznymi dotyczącymi doniesień medialnych, wskazujących, że decyzje o nałożeniu na osoby kwarantann nie przekładały się na zapobieganie rozpowszechnienia się COVID- 19 w Polsce. W toku prowadzonego postępowania Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podzielił wyrażoną w decyzji organu I instancji opinię, że prowadzenie prywatnych badań czy analiz danego zjawiska nie jest szczególnie ważne dla interesu publicznego a jest jedynie interesem wnioskodawcy. Organ odwoławczy dodał, że - wbrew twierdzeniu skarżącego - PPWIS dokonał samodzielnej oceny występowania po stronie skarżącego szczególnego interesu publicznego i podobnie jak PPIS nie dopatrzył w postępowaniu skarżącego działania szczególnie istotnego dla interesu publicznego. Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, szczególnej istotności dla interesu publicznego nie można upatrywać, jeżeli wnioskodawca ma w uzyskaniu informacji własny interes, np. korzystanie z informacji publicznej w celach zawodowych. Musi on zatem wykazać, że działa w interesie publicznym, a informacje, które chce uzyskać mają szczególne znaczenie (por. wyrok NSA OZ w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 2872/2002). Zdaniem organu odwoławczego podjęcie czynności w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji wytworzenie informacji przetworzonej, w żaden sposób nie wpłynie pozytywnie na poprawę funkcjonowania organów władzy publicznej, czy też ochronę interesu publicznego. W tym miejscu należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 listopada 2023 r. (sygn. akt III SAB/Gd 210/23), zgodnie z którym "pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi więc być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Żądane dane mogą być więc - ogólnie rzecz ujmując - istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku np. zestawienia kosztów ich wytworzenia, a przede wszystkim potrzeby ich pozyskania, nie będą miały szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego. Przetworzenie tych informacji i trud z tym poniesiony, nie przełoży się bowiem na wskazywane przez ustawodawcę ulepszenie działania organu. W konsekwencji, charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji". Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. organ odwoławczy podnosi, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zawierały oznaczenia organów administracji publicznej, a przy podpisie osób wydających decyzje widniało ich imię i nazwisko wraz z funkcją. W uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie podano imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienia informacji, ponieważ w toku przedmiotowego postępowania nie było takich osób. Organ odwoławczy wskazał, że podziela w tym względzie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r. (sygn. akt III SA/Gl 746/20), iż "również fakt, że uzasadnienie decyzji nie zawiera danych osób innych niż osoby pełniącej funkcję organu nie musi wskazywać na jej wadliwość, wszak osób takich po prostu mogło nie być. Ustawa przewiduje konieczność ujawnienia personaliów osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Zdaniem Sądu, pod pojęciem "osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania", o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy rozumieć osoby, które przez wyrażony przez siebie pogląd miały wpływ na fakt, że w sprawie została wydana decyzja odmowna. Nie mieszczą się natomiast w tym pojęciu osoby, które wykonywały czynności techniczne czy dostarczyły tylko informacji o faktach lub danych liczbowych, gdyż taka jedynie techniczna lub pomocnicza ich rola wskazuje, że nie miały one wpływu na sposób załatwienia sprawy. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2015 r. (sygn. akt I OSK 1860/14) wskazał, że "pod pojęciem "zajęcie stanowiska w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej", w znaczeniu określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy rozumieć pisemne stanowisko podmiotu innego niż organ wydający decyzję, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy". Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie były wydane ze względu na dobro podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stąd też nie było konieczności zawierania w uzasadnieniu ww. decyzji oznaczeń tych podmiotów. Pismem z dnia 28 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że ten nie przeprowadził jakiejkolwiek samodzielnej analizy zarzutów odwołania, czyli de facto zaniechał całościowego zbadania sprawy. Zdaniem pełnomocnika całkowity brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji - w kontekście podniesionych w odwołaniu, skonkretyzowanych zarzutów skarżącego – nie może być konwalidowany treścią pisma procesowego, składanego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ponadto pełnomocnik podkreślił, że uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji publicznej musi być szczególnie staranne oraz przekonujące a wymogi stawiane takiemu uzasadnieniu są nawet wyższe, niż przy innych decyzjach administracyjnych. Wskazano także, że nie można zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego w odniesieniu do art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., gdyż według wyraźnego brzmienia powołanej normy chodzi o podanie w uzasadnieniu osób, które w toku badania kwestii udostępnienia żądanej wnioskodawcy informacji wyraziły dla sprawy istotny pogląd. O ile jednak takich osób w niniejszej sprawie rzeczywiście nie było - jak twierdzi organ – to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinna się znaleźć tego typu informacja. Odpowiedź na skargę nie może bowiem konwalidować zaistniałych w sprawie, na etapie wydawania decyzji odmownej, naruszeń przepisów postępowania, czy materialnoprawnych albo tym bardziej uzupełniać istotnych dla rozstrzygnięcia faktów. Końcowo pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w analogicznym stanie faktycznym oraz prawnym PWIS w Bydgoszczy w swojej decyzji z dnia 7 czerwca 2024 r. (nr NEP.906.22.2024) wskazał, iż tego typu – jak wnioskowane przez skarżącego informacje - nie mają charakteru przetworzonego. Do pisma dołączono ww. decyzję PWIS w Bydgoszczy. Pismem z dnia 13 września 2024 r. pełnomocnik organu odwoławczego wskazał, że podtrzymuje wszystkie twierdzenia, wyjaśnienia i wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę, a także w kontekście okoliczności podniesionych w piśmie skarżącego z dnia 28 sierpnia 2024 r. Uzupełniająco raz jeszcze podkreślono, że nie jest uprawnione porównywanie wprost zachowania innych Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych z obszaru Województwa Pomorskiego do postępowania organów I i II instancji w przedmiotowej sprawie, co odnosi także do przywołanej w piśmie skarżącego decyzji PWIS w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2024 r., gdyż ww. decyzja dotyczy wniosku, który różni się od wniosków skierowanych do organu I instancji w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Na wstępie wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, b) projektowaniu aktów normatywnych, c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań; 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych; 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych; 5) majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych 1 , d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, do których niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej, określone w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 416). Zdaniem organu, informacja publiczna, o której udostępnienie wystąpił skarżący we wniosku z dnia 15 lutego 2024 r. posiadała charakter informacji publicznej, z tym że przetworzonej, a zatem wnioskodawca obowiązany był wykazać spełnienie przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym do uzyskania informacji publicznej przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Brak wykazania przez wnioskodawcę wspomnianej przesłanki, uzasadniał - zdaniem organu - wydanie decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), natomiast do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że udostępnienie danych w zakresie wniosku z dnia 15 lutego 2024 r. (uzupełnionego w dniu 18 kwietnia 2024 r.) wymaga analizy dokumentów, po której możliwe byłoby stworzenie zestawienia, o które wnioskuje skarżący. Zatem wnioskowane dane są informacja publiczną przetworzoną, której organ wprost nie posiada i która musi być dopiero wytworzona. Ponadto organ zaakcentował, że prowadzenie prywatnych badań czy analiz danego zjawiska nie jest szczególnie ważnym dla interesu publicznego, a jest jedynie interesem wnioskodawcy. W odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji strona sformułowała szereg zarzutów, natomiast organ II instancji w uzasadnieniu wydanej - i zaskarżonej w całości niniejszą skargą - decyzji ograniczył się jedynie do przytoczenia stanowiska Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim oraz stwierdzenia, że w pełni akceptuje i przyjmuje jako własne stanowisko przedstawione przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim w tej decyzji. W ocenie Sądu – biorąc pod uwagę tak uzasadnioną decyzję Pomorskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego – należało podzielić zarzuty wniesionej skargi odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które należało ocenić jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi w istocie na brak rozpoznania przez organ II instancji wypełnienia przez stronę wymogu określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w szczególności wobec podniesionej w odwołaniu argumentacji. Przypomnienia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku wydawania przez organ decyzji, m.in. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że taka decyzja musi zawierać wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., a więc m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przyjąć należy, że w szczególności decyzje odmawiające stronie przyznania określonego uprawnienia, m.in. nieudostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, powinny w sposób pełny i należyty wypełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd, przy czym treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie natomiast decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1573/17). W rozpatrywanej sprawie, na podstawie uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie sposób zweryfikować, czy istotnie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną czyli taką, której podmiot obowiązany do udostępnienia nie posiada w momencie wpłynięcia wniosku, ale jest w stanie ją wytworzyć na podstawie posiadanych zasobów informacyjnych, stosownie do kryteriów wynikających z treści złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak zostało to już zasygnalizowane, uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powinno zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organu, że żądana informacja jest rzeczywiście informacją, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem w przypadku organu odwoławczego jakim jest Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie jest wystarczające przytoczenie stanowiska organu I instancji (tutaj: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starogardzie Gdańskim), odwołującego się do poglądu wyrażonego we wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego w Szczecinie i w ten sposób skonstatowania o słuszności stanowiska organu I instancji. Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się również w żaden sposób do argumentacji strony przedstawionej w odwołaniu. Miała ona w szczególności na celu podważenie rozumowania organu I instancji, stanowiącego w istocie podstawę zapadłego rozstrzygnięcia sprawy, iż wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej - m.in. strona zwracała uwagę w tym zakresie na kwestie związane z brakiem wykazania przez organ I instancji istotności nakładu pracy przy dokonywanej "analizie" żądanych przez nią danych i sporządzenia z nich żądanego "zestawienia". Organ odwoławczy nie odniósł się natomiast w jakikolwiek sposób co do podnoszonych przez odwołującego się wątpliwości, przywoływanych w tym zakresie argumentów, a także załączonych do odwołania odpowiedzi innych powiatowych inspektorów sanitarnych z terenu Województwa Pomorskiego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przedstawienie przez organ odwoławczy uzasadnienia podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia (w tym odniesienia się do zarzutów odwołania) w odpowiedzi na skargę, jest działaniem oczywiście spóźnionym i nie mogącym w żaden sposób "konwalidować" w tym zakresie wydanej przez ten organ w postępowaniu administracyjnym decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, które zostało złożone po zakończeniu postępowania administracyjnego, w żadnym wypadku nie może zastępować uzasadnienia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo to może mieć charakter jedynie pomocniczy, stanowiący dodatkowe wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności w świetle zarzutów podniesionych w skardze, ale nie można zastępować czy uzupełniać uzasadnienia podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 247/08 czy wyroki NSA: z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 586/09 oraz z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2557/12). Tym samym, należy również stwierdzić, że w istocie organ odwoławczy nie odniósł się do przywołanego przez skarżącego w niniejszej sprawie "szczególnego interesu publicznego" uzasadniającego udostępnienie mu żądanej informacji, a w konsekwencji nie wyjaśnił, z jakich względów uznał, iż skarżący nie wykazał "szczególnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że nawet w wypadku gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie), przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej, podmiot obowiązany do jej udzielenia musi zawsze w uzasadnieniu decyzji o odmowie odnieść się do kwestii, czy przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. istnieje czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 402/11, a także wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 783/12 oraz w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 667/11). W ocenie Sądu powyższe uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia i spowodowały nieprawidłowe zastosowanie zasad, do których odsyła art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. poprzez konieczność uwzględnienia przy wydaniu decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczących wydania rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, którego wyrazem każdorazowo być musi sporządzone należycie przez organ uzasadnienie podejmowanej decyzji. Dopiero bowiem zamieszczenie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji konkretnych informacji, związanych z czynnościami organu niezbędnymi do pozyskania żądanych danych statystycznych (nakładu wykonania koniecznej pracy w celu ich uzyskaniu) może doprowadzić do konstatacji, że w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z informacją przetworzoną. W rozpoznawanej sprawie skarżący twierdził, że wnioskowane dane to prosta informacja statystyczna, którą można uzyskać korzystając i "mając dostęp do systemu SEPIS i EWP". Organ jednak w żaden sposób nie wyjaśnił czy faktycznie taki dostęp do wskazanych systemów istnieje i czy istotnie zawierają one żądane przez skarżącego informacje, a jeżeli tak, to z jakiego powodu (np. z uwagi na okres objęty żądaniem czy też objętość bazy zawierającej żądane do udostępnienia informacje) uznał, iż dane te mają charakter "informacji przetworzonej". Odniesienie się do tych kwestii i ich wyjaśnienie powinno znaleźć miejsce w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak już powyżej zasygnalizowano uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie dokonuje bowiem własnych ustaleń w sprawie, ale poddaje ocenie poprawność ustaleń poczynionych przez organ. Motywy wydania decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje bowiem również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 302/24). W konsekwencji także należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 in principio u.d.i.p. Sąd nie podziela natomiast zarzutu naruszenia przez organ art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez jego nieuwzględnienie przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści tego przepisu, do decyzji, o których mowa w ust. 1 (m.in. o odmowie udostępnienia informacji publicznej), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Przede wszystkim należy zauważyć, że odmowa udostępnienia w niniejszej sprawie informacji publicznej nie została wydana z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 5 ust. 2 lecz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto, w ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że pod pojęciem "osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania", o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy rozumieć osoby, które przez wyrażony przez siebie pogląd miały wpływ na fakt, że w sprawie została wydana decyzja odmowna, dlatego nie mieszczą się w tym pojęciu osoby, które wykonywały czynności techniczne czy dostarczyły tylko informacji o faktach lub danych liczbowych, gdyż taka jedynie techniczna lub pomocnicza ich rola wskazuje, że nie miały one wpływu na sposób załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 746/20). Oczywistym jest zatem, że skoro podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest organ inspekcji sanitarnej, tj. państwowy wojewódzki czy też państwowy powiatowy inspektor sanitarny, to osobą wydającą decyzję i decydującą o rozstrzygnięciu o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest osoba powołana na to stanowisko bądź upoważniona do wydania takiej decyzji, niezależnie od osób, które w ramach struktury organizacyjnej organu (urzędu) uczestniczyły w przygotowywaniu wydania takiej decyzji. Z tego powodu należało uznać podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. za bezzasadny. Biorąc jednak powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, jako organ odwoławczy posiadający kompetencje do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w jej całokształcie, wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 in principio u.d.i.p. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 680 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu (200 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego (480 zł), ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).