III SA/Gd 359/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wezwania do wydania lokalu postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014 r. A. P. wniosła do Urzędu Miasta o uzyskanie tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu przy ul. P. w G., który to lokal stanowi własność Miasta, nadto jego najemcą na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 3 września 1992 r. była J. N. - babcia wnioskodawczyni. Pismem z dnia 14 października 2013 r. J. N. zrezygnowała z uprawnień do lokalu i z tym dniem nastąpiło rozwiązanie umowy na zasadzie porozumienia stron. Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. Naczelnik Wydziału Spraw Społecznych, nie znajdując podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, wezwał A. P. do opuszczenia lokalu wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkującymi z nią osobami, opróżnienia lokalu z rzeczy i wydania go właścicielowi. W dniu 30 stycznia 2014 r. A. P. ponownie wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu nr 7 przy ul. P. w G.. W odpowiedzi Naczelnik Wydziału Spraw Społecznych pismem z dnia 14 marca 2014 r. nr [...] poinformował wnioskodawczynię, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. A. P. wniosła na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze zarzucono: 1.naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego niepodjęciu wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, lecz przyjęcie z góry, iż skarżącej nie przysługuje prawo do zawarcia umowy najmu lokalu stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy przy ul. P. w G., bez przeprowadzenia w tym przedmiocie żadnego postępowania dowodowego, - naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia zaskarżonego aktu, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego skarżącej nie przysługuje prawo do zawarcia umowy najmu lokalu znajdującego się w zasobach mieszkaniowych Gminy Miasta, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego w zw. z § 1 uchwały Rady Miasta nr XXXV/1136/01 z dnia 28 listopada 2001 r. i pkt 14 ppkt 1 i 2 Załącznika nr 1 do ww. Uchwały Rady Miasta poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, pomimo spełnienia przez A. P. przesłanek warunkujących zawarcie umowy najmu, iż prawo to jej nie przysługuje. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie wskazując, że A.P. zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Organ wyjaśnił, iż kwestie dotyczące najmu lokali mieszkalnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego oraz kodeksu cywilnego. Sprawy te nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Należy stwierdzić, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04, Lex nr 125767). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych z dnia 14 marca 2014 r., nr [...] informujące A. P. o podtrzymaniu przez organ stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r., w którym wskazano brak podstaw do przyznania jej prawa do uzyskania tytułu prawnego do lokalu stanowiącego mieszkaniowy zasób Gminy Miasta, położonego przy ul. P. w G.. W ocenie Sądu zaskarżone pismo Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych z dnia 14 marca 2014 r. nie jest aktem administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych. Pismo dotyczy możliwości nabycia przez skarżącą tytułu prawnego do lokalu stanowiącego mieszkaniowy zasób Gminy Miasta, położonego przy ul. P. w G. i nie stanowi decyzji administracyjnej ani postanowienia. Nie można go również zaliczyć do żadnej z kategorii aktów, czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 - 8 p.p.s.a. Możliwość poddania zaskarżonego pisma kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art.3 § 3 p.p.s.a. Stosunek najmu lokali mieszkalnych ma charakter cywilnoprawny i poddany jest reżimowi ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Oznacza to, że dla rozpoznania sprawy dotyczącej stosunków prawnych tego rodzaju właściwy jest sąd powszechny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy o p.p.s.a. odrzucił skargę.