III SA/Gd 362/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utraty prawa do dodatku szkoleniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 czerwca 2007 r., nr [...], a w pozostałej części umarza postępowanie. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie może zostać wykonana. Wojewoda [...] decyzją z dnia 23 lipca 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, k.p.a., art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 2 ust.1 pkt 16, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. Nr 219, poz. 2222 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania A.B. od decyzji Prezydenta Miasta [...]: - z dnia 27 czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie utraty prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 23 czerwca 2007 r.; - z dnia 27 czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 czerwca 2007 r. na okres 90 dni - zaskarżone decyzje utrzymał w mocy. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 4 lipca 2000 r. A. B. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna. W okresie od 4 do 22 czerwca 2007 r. bezrobotna uczestniczyła w szkoleniu, na które została skierowana przez urząd pracy. W związku z tym bezrobotnej przysługiwało – stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – prawo do dodatku szkoleniowego. Po zakończeniu szkolenia, Powiatowy Urząd Pracy w [...] przedstawił stronie propozycję zatrudnienia na stanowisku pracownika dystrybucji posiłków, zaś bezrobotna w dniu 26 czerwca 2007 r. odmówiła jej przyjęcia. W tych okolicznościach organ I instancji, decyzjami z dnia 27 czerwca 2007 r. orzekł o utracie przez nią prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 23 czerwca 2007 r.; oraz utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 czerwca 2007 r. na okres 90 dni. Odwołując się od tych decyzji A. B. argumentowała, iż stan zdrowia uniemożliwia jej wykonywanie pracy na zaoferowanym stanowisku. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożyła karty informacyjne leczenia szpitalnego z [...] oraz wyniki badań lekarskich przeprowadzonych w [...] Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] wskazał, iż w karcie rejestracyjnej bezrobotnego odwołująca podała, że jej zawód wyuczony to pracownik administracyjno – biurowy, zaś ostatnio była zatrudniona na stanowisku referenta ds. administracyjno – gospodarczych. Zatem posiada ona wystarczające kwalifikacje i doświadczenie zawodowe do wykonywania pracy na zaoferowanym stanowisku. Ponadto, z uwagi na miejsce wykonywania pracy spełniała ona warunki w zakresie dopuszczalnego trwania dojazdu do pracy. W aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania przez odwołującą pracy na zaproponowanym stanowisku. W ocenie organu II instancji, za takie dokumenty nie można uznać przedłożonych wraz z odwołaniem wyników badań lekarskich oraz kart leczenia szpitalnego, albowiem nie zawierają one takich przeciwwskazań. Ponadto dokumentacja medyczna dotyczy odległego czasu; ostatni wynik badania pochodzi z 1 czerwca 1998 r. W tych okolicznościach, zaproponowane odwołującej zatrudnienie odpowiadało wymogom, jakie stawia przepis art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zaś odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Zasadnym było zatem orzeczenie o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. B. ponownie wskazała na zły stan zdrowia, stanowiący istotną przeszkodę w podjęciu zaoferowanej pracy, biorąc pod uwagę zakres obowiązków. Skarżąca uległa urazowi kręgosłupa, którego konsekwencje są bardzo uciążliwe. Po rozmowie z przyszłym pracodawcą doszła do wniosku, że zaoferowana jej praca jest zbyt ciężka, i z tego względu odmówiła jej przyjęcia. Dodatkowo podniosła, iż w dniu 31 maja 2007 r. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] stosowne zaświadczenie lekarskie z dnia [...] W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2007 r. skarżąca oświadczyła, iż "nie podtrzymuje skargi dotyczącej prawa do dodatku szkoleniowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji – w części dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej, narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołany w podstawie prawnej decyzji organów obu instancji przepis art. art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 16, ilekroć w powołanej ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zatem jednym z podstawowych warunków uznania, że proponowana bezrobotnemu praca jest odpowiednia, jest to, aby jego stan zdrowia umożliwiał jej wykonywanie. W ocenie Sądu, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej zawartego w wydanych przez nie decyzjach. W aktach sprawy znajduje się bowiem zaświadczenie lekarskie wystawione przez "A" Sp. z o.o. w G. w dniu [...] celem przedłożenia w powiatowym urzędzie pracy. Jak wynika z rozpoznania lekarskiego, u skarżącej stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego po złamaniu kręgów L1 i L3. W zaświadczeniu stwierdzono, iż A. B. może podjąć lekką pracę (bez dźwigania ciężarów). Z prezentaty znajdującej się na zaświadczeniu wynika, że wpłynęło ono do kancelarii Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w dniu 31 maja 2007 r. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji organy orzekające w niniejszej sprawie były w posiadaniu zaświadczenia lekarskiego z dnia [...]., lecz nie dokonały oceny dowodu przedstawionego przez skarżącą. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.), wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Rozpatrując materiał dowodowy organy nie powinny pomijać żadnego dowodu. Pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów. W decyzjach organów obu instancji nie ustosunkowano się do dowodu przedstawionego przez stronę, przez co naruszono również art. 107 § 3 k.p.a. Ze wskazanego przepisu wynika bowiem obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w toku postępowania zarzutów, przez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji jeszcze raz wnikliwie przeanalizują czy w świetle całokształtu materiału dowodowego spełnione zostały przesłanki do przyjęcia, że zaoferowana skarżącej praca była odpowiednią w rozumieniu art. art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w konsekwencji, czy zasadnym było pozbawienie skarżącej statusu bezrobotnego na podstawie art. art. 33 ust. 4 pkt 3 cyt. ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części wydano na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pozostałej części Sąd umorzył postępowanie, mając na względzie pismo procesowe skarżącej z dnia 9 listopada 2007 r., w którym podała, iż " nie podtrzymuje skargi dotyczącej prawa do dodatku szkoleniowego". W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Przepis art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Uznając, że w sprawie nie zachodzą okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej skargi na decyzję w przedmiocie utraty prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 23 czerwca 2007 r.