III SA/Gd 362/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o wydanie paszportu oddala skargę. Starosta postanowieniem z dnia 5 maja 2008r. nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał pismo J. Sz. z dnia 28 kwietnia 2008r. dotyczące złożenia wniosku o wydanie paszportu – według właściwości do Oddziału Paszportów Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż wnioskodawca złożył pismo w sprawie możliwości złożenia wniosku o wydanie paszportu za pośrednictwem urzędnika. Organ wskazał, że prowadzenie spraw związanych z wydaniem paszportu nie należy do zadań powiatu, bowiem paszporty wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby ubiegającej się o paszport. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 2, art. 6, art. 15 i art. 42 ustawy z dnia 13 lipca 2006r. o dokumentach paszportowych (Dz. U. Nr 142, poz. 1027 ze zm.) postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008r. sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ przywołując treść art. 2 i art. 42 ustawy o dokumentach paszportowych wskazał, iż organami paszportowymi są organy administracji rządowej - w pierwszej instancji Wojewoda ( Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego), w drugiej - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Starosta nie ma kompetencji i nie może wykonywać żadnych czynności związanych z postępowaniem o wydanie paszportu – nawet dotyczących wypełnienia i przesłania kwestionariusza o paszport. Kompetencje te nie są zlecane przez ustawodawcę Samorządowi Powiatowemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. Sz. wniósł o uznanie powyższego postanowienia za niezgodne z prawem i art. 32 § 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego sam fakt pozbawienia wolności nie może stanowić podstawy niemożności złożenia wniosku o wydanie paszportu. Wniósł o umożliwienie mu złożenia ww. wniosku na terenie Aresztu Śledczego w S.w obecności urzędnika Starostwa Powiatowego, który to urzędnik w ramach swoich obowiązków przyjąłby od skarżącego wniosek o wydanie paszportu. Podał ponadto, że w jego ocenie nie ma znaczenia, w jakiej formie nastąpi złożenie wniosku, bowiem to urzędnik przyjmuje wniosek i nadaje mu bieg. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto podniósł, iż art. 7 Konstytucji nakazuje organom władzy publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jest bezzasadna. Aktem prawnym, normującym postępowanie dotyczące wydanie paszportu jest ustawa z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych( Dz. U. Nr 143, poz.1027 ze zm.), zwana dalej ustawą. Art. 2 pkt 3 ustawy stanowi, że przez organ paszportowy należy rozumieć ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw zagranicznych , wojewodę czy konsula. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 ustawy paszporty i paszporty tymczasowe w kraju wydaje, odmawia ich wydania i unieważnia wojewoda właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu osoby ubiegającej się o paszport, a za granicą - konsul. W uzasadnionych przypadkach, gdy przemawia za tym ważny interes osoby uprawnionej do otrzymania paszportu, paszport może wydać minister właściwy do spraw wewnętrznych( art. 44 ust. 1 ustawy). Z żadnego z przepisów ustawy nie wynika, by do jakichkolwiek czynności związanych z postępowaniem w sprawie wydania paszportu uprawnione było starostwo powiatowe. Nie wynika to również z ustaw normujących zadania powiatu. Zgodnie z art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast art. 65 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej , do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Skoro tak - to w sytuacji, gdy wniosek skarżącego związany był z wydaniem mu paszportu, starostwo powiatowe nie mogło podjąć – zgodnie z prawem - żadnej czynności zmierzającej do załatwienia podania. Taką czynnością nie mogło być też przybycie pracownika Starostwa Powiatowego do Aresztu Śledczego w celu asystowania skarżącemu przy wypełnieniu wniosku o wydanie paszportu i jego odebranie, bowiem możliwość takiego działania przez Starostwo Powiatowe nie wynika z żadnego przepisu prawa. Jedynym prawidłowym działaniem organu pierwszej instancji było – zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a.- przekazanie podania organowi właściwemu, co organ uczynił. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznające zażalenie skarżącego zasadnie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zauważyć należy, odnosząc się do zarzutów skargi, że także sam skarżący, który zarzuca organom działanie sprzeczne z prawem nie wskazuje konkretnego przepisu, czy też unormowania ustawowego, z którego miałaby wynikać właściwość Starostwa Powiatowego do działania, jakiego skarżący się domaga. Niewłaściwe było jedynie powołanie przez organ odwoławczy w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 15 ustawy o dokumentach paszportowych , który normuje sposób złożenia wniosku o wydanie dokumentu paszportowego i jego odbiór ( osobiste złożenie lub obecność), albowiem przepis ten nie miał związku z rozpoznawanym zażaleniem na postanowienie dotyczące przekazania podania innemu organowi według właściwości. To naruszenie prawa nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zarzut skargi sprowadzający się w istocie do twierdzenia, iż uregulowania ustawowe, z których wynika niemożliwość złożenia przez osobę pozbawioną wolności wniosku o paszport są sprzeczne z art. 32 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , który dotyczy równości wszystkich wobec prawa, jest w stanie faktycznym sprawy chybiony. Istota niniejszego sporu sprowadza się bowiem do tego, jaki organ jest właściwy do rozpoznania podania dotyczącego paszportu, nie zaś do merytorycznego jego załatwienia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznając, że brak podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).