III SA/Gd 362/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi R.Ł. na decyzję Wojewody z dnia 1 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 r. Starosta, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o utracie przez R. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 kwietnia 2009 r. na okres 120 dni. Organ wskazał, że R. Ł. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy (zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. W odwołaniu od powyższej decyzji R. Ł. wskazał, że z uwagi na posiadane kwalifikacje poszukiwał i oczekiwał pracy w zawodzie kierowcy. Tymczasem Powiatowy Urząd Pracy w L. zaproponował mu pracę w hurtowni przemysłowej w charakterze osoby sprzątającej. Praca ta nie odpowiada nawet w minimalnym stopniu jego kwalifikacjom. Ponadto pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej uniemożliwiło mu odbycie kursu zawodowego na profesjonalnego sprzedawcę, który był organizowany przez prywatną firmę. Decyzją z dnia 1 czerwca 2009 r. nr [...] Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się na art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu organ wskazał, że R. Ł. od dnia 2 lipca 2001r. figurował w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy L. jako osoba bezrobotna. W dniu 16 kwietnia 2009 r. zaoferowano mu odbycie stażu na stanowisku pracownika gospodarczego, jednak skarżący odmówił jego przyjęcia, będąc zainteresowany podjęciem pracy wyłącznie w charakterze kierowcy. Zdaniem organu zaproponowany staż był stażem odpowiednim z uwagi na posiadane przez R. Ł. wykształcenie i długą przerwę w zatrudnieniu, bowiem ostatnie zatrudnienie strony w charakterze konserwatora-woźnego ustało w dniu 30 czerwca 2001 r. Organ wskazał, że art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozumie pod pojęciem stażu nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy, a przepisy normujące zasady kierowania na staż nie przewidują wymogu jego zgodności z oczekiwaniami bezrobotnego. Celem każdego stażu jest umożliwienie nabycia przez określoną kategorię bezrobotnych doświadczenia zawodowego w miejscu pracy, przez co zwiększa się ich aktywność i szanse na rynku pracy. Organ podkreślił , że Urząd Pracy nie jest zobligowany do oferowania bezrobotnym tylko zatrudnienia zgodnego z ich preferencjami. Długotrwałe pozostawanie strony w rejestrze osób bezrobotnych świadczy o tym, że wymaga ona zastosowania działań aktywizujących. Organ wskazał ponadto, że propozycja Urzędu Pracy nie dotyczyła zatrudnienia w ramach stosunku pracy, lecz stażu bez nawiązywania takiego stosunku pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł R. Ł. podnosząc, że Powiatowy Urząd Pracy w L. w kwietniu 2009 r. zaproponował mu odbycie szkolenia o charakterze "profesjonalny sprzedawca", wobec czego oczekiwał na termin rozpoczęcia szkolenia. Organ tymczasem w połowie kwietnia złożył mu nową propozycję - odbycia stażu na stanowisku pracownika gospodarczego. Z uwagi na to, że dwa szkolenia miały odbyć się w tym samym czasie, odmówił odbycia stażu w firmie "A", w związku z czym Urząd Pracy wyrejestrował go z ewidencji osób bezrobotnych. Skarżący wskazał, że firma "A" wymagała posiadania wykształcenia na poziomie zawodowym , a on ma wykształcenie średnie ogólne, świadectwo dojrzałości, jak też 4-letnie doświadczenie na stanowisku pracownika gospodarczego, wobec czego - w ocenie skarżącego - organ przypadkowo wybrał go do odbycia stażu, nie dostosowując wymagań pracodawcy do jego potrzeb. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że skarżący pozostawał w szczególnej sytuacji na rynku pracy, która uzasadniała odbycie stażu. Skarżący nie otrzymał z Urzędu Pracy skierowania na szkolenie w charakterze profesjonalnego sprzedawcy, które było realizowane przez jednostkę szkoleniową również dla osób nie legitymujących się statusem osoby bezrobotnej , zatem nie było przeszkód by skierować skarżącego na staż. Oferta stażu zakładała jako minimalne wymagania posiadanie wykształcenia zawodowego, tym samym posiadanie wykształcenia średniego spełniało wymagania pracodawcy w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) , zwanej dalej "ustawą" , w stosunku do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, m.in. bezrobotnych długotrwale, mogą być stosowane działania określone w art. 50 – 61 a ustawy. Z kolei art. 53 ust. 1 ustawy stanowi, że bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy przewiduje, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym , mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie ; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120, 180 lub 270 dni – w zależności od tego, czy odmowa taka była pierwszą, czy kolejną odmową. W przypadku skarżącego organy uznały, że wobec skarżącego ma zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, bowiem odmówił on bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji innej formy pomocy określonej w ustawie, czyli przyjęcia stażu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można zarzucić skutecznie organom administracji naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący spełniał warunki do skierowania go na odbycie stażu, bowiem - z uwagi na to, że jest osobą bezrobotną od 2001 r. , jest osobą bezrobotną długotrwale, o jakiej mowa w art. 49 ustawy. Tak więc skierowanie go na staż wypełniało przesłanki z art. 53 ust. 1 ustawy. Art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, będący bezpośrednią podstawą prawną pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej nie zawiera zapisu , iż pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje w przypadku odmowy przez bezrobotnego, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji "odpowiedniej" innej formy pomocy, w tym wypadku stażu, a określenie "odpowiedni" użyte jest w powyższym przepisie jedynie w odniesieniu do odmowy podjęcia pracy. "Staż" oznacza nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą (art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy). Ma on na celu wdrożenie bezrobotnego do wykonywania, świadczenia pracy, a nie naukę zawodu, bo temu służą inne instrumenty, jak choćby przygotowanie zawodowe, będące instrumentem aktywizacji w formie praktycznej nauki zawodu. Oferta stażu zakładała jako minimalne wymagania posiadanie wykształcenia zawodowego, wobec czego mogła dotyczyć skarżącego, posiadającego wykształcenie średnie. Tak więc niezasadny jest zarzut skarżącego, że staż mu zaproponowany był nieodpowiedni, bowiem nie uwzględniał jego wykształcenia, dotychczas nabytych umiejętności czy oczekiwań. W świetle treści przytoczonych wyżej przepisów jest niewątpliwe, że organy administracji w sposób prawidłowy zaoferowały skarżącemu odbycie konkretnego stażu . Nie musiały przy tym dopasowywać rodzaju stażu do oczekiwań skarżącego, bowiem przepisy tego nie wymagają, jak też nie wymagają, by propozycja stażu była "odpowiednia". Podkreślenia wymaga, że z treści notatki służbowej z dnia 16 kwietnia 2009 r. oraz odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wynika, że skarżący nie przyjął propozycji stażu z uwagi na to, że nie spełniał on jego oczekiwań. Chciał on bowiem podjąć pracę - zgodnie z jego twierdzeniami - odpowiednią do jego kwalifikacji, najlepiej w charakterze kierowcy, a proponowany staż nie wiązał się z jego wykształceniem. Kwestia możliwości odbycia szkolenia nie została w ogóle przez skarżącego podniesiona w dniu przedstawienia mu propozycji odbycia stażu, zaś w odwołaniu została poruszona marginalnie. Dopiero w skardze skarżący wyeksponował swą chęć udziału w szkoleniu jako główną przyczynę odmowy odbycia stażu. Twierdzenie takie nie ma jednak pokrycia w wyżej wymienionych dokumentach. Skarżący nie był skierowany na szkolenie przez Urząd Pracy; nie twierdzi tego nawet sam skarżący. Nie można wobec tego zarzucić organowi, że zaproponował bezrobotnemu dwie formy aktywizacji w terminach nakładających się , a następnie wyciągnął z tego konsekwencje mające negatywne skutki dla bezrobotnego. Z uwagi na powyższe stwierdzić trzeba, że organy prawidłowo uznały, iż w sprawie niniejszej zostały spełnione przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy . Sąd dokonujący oceny legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego jak i procesowego, które mogłyby skutkować jej uchyleniem. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.