III SA/Gd 363/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Referent Monika Majewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Od dnia 2 kwietnia 2007 r. L. K. był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r. Starosta orzekł o utracie przez L. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 kwietnia 2009 r. na okres trzech miesięcy. W podstawie prawnej organ podał art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4, ust. 4c w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą, oraz art. 104 k.p.a. Starosta uzasadnił rozstrzygnięcie tym, że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Po rozpatrzeniu odwołania strony Wojewoda decyzją z dnia 8 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty. Organ odwoławczy zauważył, że L. K. był zobowiązany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 14 kwietnia 2009 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy. W wyznaczonym terminie nie stawił się jednak i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. W dniu 20 kwietnia 2009 r. do organu wpłynęło pismo strony z załączonym zaświadczeniem lekarskim wystawionym na formularzu ZUS ZLA potwierdzającym fakt czasowej niezdolności do pracy strony w okresie od dnia 15 kwietnia 2009 r. do dnia 20 kwietnia 2009 r. W ocenie organu udokumentowana przez stronę choroba nie może być usprawiedliwieniem nieobecności w Urzędzie Pracy w dniu 14 kwietnia 2009 r. W tej sytuacji zostały spełnione przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. K. zarzucił, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Twierdził, że nie mógł stawić się w Urzędzie Pracy z powodu choroby. W dniu 14 kwietnia 2009 r. (pierwszy dzień po świętach wielkanocnych) jego lekarz nie przyjmował. Skarżąc był przekonany, że zwolnienie z datą wsteczną może wystawiać tylko lekarz psychiatra, a nie neurolog pod opieką którego pozostaje. Dodał także, że od dnia zarejestrowania nie otrzymał żadnej konkretnej propozycji pracy zgodnej z jego wykształceniem i przygotowaniem zawodowym, jak również żadnej innej pomocy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę rozstrzygnięć organów administracji publicznej w zakresie, zgodności z prawem materialnym i proceduralnym. Stosując powyższe kryteria należy uznać, że skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że stanowisko Wojewody odpowiada prawu. Jak wskazał organ zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Podpisując kartę rejestracyjną bezrobotnego skarżący potwierdził m.in., że został uprzedzony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w terminie 7 dni od wyznaczonego dnia o przyczynie niestawiennictwa. W myśl art. 30 ust. 4 pkt 4 wskazanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Jeżeli chodzi o niestawiennictwo spowodowane chorobą art. 80 ust. 2 w/w ustawy stanowi, że bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych, są obowiązani do przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Sąd uznał, że nie mogą być uwzględnione argumenty skarżącego dotyczące jego przekonania o dopuszczalności wystawienia zwolnienia na trzy dni wstecz jedynie przez lekarza psychiatrę. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 1999 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 741 ze zm.), jednoznacznie określa, że zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Należy zauważyć, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i nie przedstawił dokumentu świadczącego o niemożności stawienia się w dniu 14 kwietnia 2009 r. w Urzędzie Pracy. Przedmiotowe zaświadczenie lekarskie przedłożone przez skarżącego, zostało wysłane w ciągu 7 dni od daty stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Niemniej jednak przesłanką rozstrzygnięcia w sprawie nie było uchybienie temu terminowi ale fakt, że zwolnienie obejmowało okres od 15 kwietnia 2009 r. Tym samym nie mogło dotyczyć dnia 14 kwietnia 2009 r. Skarżący mógł otrzymać zwolnienie lekarskie także od lekarza rodzinnego, gdyby się zgłosił, czego jednak nie uczynił. Zgodnie z cytowanym art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny jest zobowiązany stawić się w urzędzie pracy także w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W ocenie Sądu ewentualny cel stawiennictwa w Urzędzie Pracy skarżącego nie mógł w żaden sposób rzutować na rozstrzygnięcie. Mając na względnie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.