III SA/Gd 364/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2014 r., na mocy której orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]15 w G. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje "wepchniecie go w sferę bezdomności i ubóstwa". Skarżący jest osoba niezamożną i nie posiada żadnego miejsca pobytu z przyczyn ekonomicznych. Wymeldowanie spowoduje konieczność wymiany takich dokumentów jak dowód osobisty, prawo jazdy, danych w urzędzie pracy. Faktycznie skarżący nie będzie mógł jednak wymienić dokumentów, ponieważ nie ma możliwości zameldowania się w innym miejscu. Taki stan rzeczy uniemożliwi funkcjonowanie skarżącego w społeczeństwie, m.in. ze względu na trudności w znalezieniu pracy, czy skorzystania z pomocy społecznej. Ponadto skarżący utraciłby możliwość udziału w zbliżających się wyborach do Parlamentu Europejskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") W świetle art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Ustalając pojęcie - znacznej szkody - w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast - trudne do odwrócenia skutki - to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji wiąże się dla niego zarówno z wyrządzeniem znacznej szkody, jak i trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreśla, że samo powołanie się na przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. We wniosku nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji może się dla skarżącego wiązać z powstaniem znacznej szkody majątkowej. Skarżący nie wyjaśnił w jaki konkretnie sposób wykonanie decyzji może spowodować pogłębienie się stanu jego ubóstwa. Koszty związane z wymianą dokumentów, nie są obiektywnie znaczne i nie można ich kwalifikować w kategorii znacznej szkody majątkowej. Sądowi nie jest równocześnie znana rzeczywista sytuacja majątkowa skarżącego. Do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty, które uprawdopodobniły złożone przez skarżącego oświadczenie w tym zakresie. Sąd wziął także pod uwagę, że decyzje dotyczące meldunków nie określają wobec ich adresatów uprawnień ani obowiązków, w tym w szczególności nie powodują żadnych zmian w zakresie praw własnościowych do lokalu. Są to akty, których celem jest potwierdzenie stanu faktycznego w zakresie dotyczącym przebywania lub nieprzebywania danej osoby pod wskazanym adresem. Jeżeli skarżący posiada jakiekolwiek prawa do spornego lokalu, nie zostanie ich pozbawiony na skutek wykonania decyzji. W tej sytuacji nie wiadomo w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby narazić skarżącego na szkodę majątkową. Decyzja o wymeldowaniu nie niesie ze sobą jednocześnie skutku braku możliwości zameldowania się w innym miejscu. Trudności w rejestracji w UP z powodu braku zameldowania nie mogą być zatem rozpatrywane w kategorii skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ma możliwości zameldowania się w innym miejscu - choćby tymczasowo, ani też, że jest bezdomny. Sąd nie kwestionuje, że wykonanie decyzji może wiązać się z pewnymi niedogodnościami dla skarżącego. Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga jednak uprawdopodobnienia wystąpienia skutków o innym charakterze, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zadanie to zawsze spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może zastąpić skarżącego w sformułowaniu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, ani też tworzyć domniemań dotyczących treści złożonego wniosku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.