III SA/Gd 368/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Decyzją z dnia 15 lutego 2013 r. znak [ Prezydent Miasta orzekł o odmowie uznania J. D. za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2013 r. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ przywołał art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji odwołując się do definicji "bezrobotnego" zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że za taką może być uznana osoba "[...], zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy [...]". Jak wskazał dalej Prezydent Miasta, ubiegający się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej wykazał meldunek stały w D. Miejscowość ta nie podlega zaś pod obszar działania Powiatowego Urzędu Pracy w G. W związku z powyższym niemożliwym było zarejestrowanie ww. jako osoby bezrobotnej w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W odwołaniu od ww. decyzji J. D. odnosząc się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy oraz orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego "miejsca zamieszkania" podniósł, że wydane rozstrzygnięcie ogranicza w istocie swobody i prawa obywatelskie. W ocenie odwołującego się interpretacja organu pierwszej instancji dotycząca właściwości danego urzędu pracy a dokonywana jedynie przez pryzmat zameldowania jest błędna. W przypadku odwołującego się aktywność życiowa koncentruje się w G. W tej to miejscowości odwołujący się przebywa, korzysta z opieki zdrowotnej i leczenia specjalistycznego oraz odbiera korespondencję. Tym samym winien mieć możliwość zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. Decyzją z dnia 13 marca 2013 r. znak [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299) utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazując na regulację zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podniósł, że Powiatowy Urząd Pracy w G. nie może objąć odwołującego swoją ewidencją. Odwołujący nie posiada bowiem zameldowania na pobyt stały ani czasowy na terenie miasta G. jak i powiatu gdańskiego. Zdaniem organu, z tezy, że samo zameldowanie nie przesądza o zamieszkiwaniu (która jest zasadna) odwołujący wywodzi nieuprawnione skutki prawne odnośnie spełniania wymogów do nabycia statusu osoby bezrobotnej, posiłkując się dowolnie przeprowadzoną wykładnią przepisów ww. rozporządzenia wykonawczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. D. zakwestionował ww. rozstrzygnięcie Wojewody wskazując, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji świadczy o nierównym traktowaniu obywateli. Obywatel nie posiadający zameldowania w ogóle może bowiem zarejestrować się w dowolnym powiatowym urzędzie pracy. Skarżącemu uniemożliwia się z kolei rejestrację a w dalszej konsekwencji przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, co jest przejawem dyskryminacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "bezrobotny" to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy [...]. W świetle ww. regulacji normatywnej jedną z przesłanek warunkujących nabycie statusu "bezrobotnego" jest zarejestrowanie się w tym charakterze we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Jest to istotny warunek formalny, pozwalający na zweryfikowanie warunków pozostałych. O właściwości powiatowego urzędu pracy, w którym przedmiotowa rejestracja jest możliwa decyduje z kolei miejsce zameldowania stałego lub czasowego osoby rejestrującej się. Ww. obowiązek ma zaś swoje uzasadnienie w ciągle aktualnym obowiązku meldunkowym, określonym w art. 4 i n. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Podkreślić trzeba, że obowiązek meldunkowy w dalszym ciągu obejmuje zameldowanie na pobyt stały bądź zameldowanie na pobyt czasowy. W realiach sprawy ustalono, że skarżący jest nadal zameldowany na pobyt stały w D. Tym samym – z uwagi na ww. regulację normatywną zawartą w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - nie jest możliwe jego zarejestrowanie jako osoby bezrobotnej w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, że wydane rozstrzygnięcia organów administracji są w pełni prawidłowe. Organy dokonały bowiem dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i wyjaśniły podstawę prawną wydanych rozstrzygnięć. Okoliczności podawane przez skarżącego (w tym zarzut dyskryminacji, nierównego traktowania i błędnej interpretacji przepisów w kontekście aktualnego centrum życiowego skarżącego) nie mają zaś wpływu na ocenę zakwestionowanego rozstrzygnięcia dokonaną przez Sąd. Skarżący zdaje się bowiem nie dostrzegać, że przesłanki uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy są dla organów zatrudnienia bezwzględnie wiążące. Ponadto skarżący posiadając zameldowanie na pobyt stały w D. ma możliwość zameldowania się na pobyt czasowy na terenie objętym właściwością Powiatowego Urzędu Pracy w G. z wszelkimi tego konsekwencjami. Z podawanych przez niego informacji wynika, że przebywa w G. nie mając zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego (zob. art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Reasumując, Sąd nie dostrzega w stanie faktycznym sprawy przejawów dyskryminacji, skoro skarżący ma możliwość uzyskania oczekiwanego rezultatu po spełnieniu wymogów jakie w zakresie meldunku stawia prawo administracyjne. Zważyć bowiem należy, że podnoszony przez niego przykład osób bezdomnych jest nieporównywalny z jego sytuacją. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił wniesioną skargę , o czym orzeczono jak w sentencji.