III SA/Gd 372/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. spraw ze skarg "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] na decyzje Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...]; nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oddala skargi. Pismem z dnia 26 października 2012 r. "A" Sp. z o.o. w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej: 1/ decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 4 lutego 2010 r. odmawiającą zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego; 2/ decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 4 lutego 2010 r. odmawiającą zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego. W uzasadnieniu złożonych wniosków Spółka powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/1 powołując jako podstawę kierowanego żądania art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej: "o.p.". Decyzjami z dnia 3 grudnia 2012 r. (nr [...] oraz nr [...]) Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 243 § 3 o.p., odmówił wznowienia postępowań w ww. sprawach z uwagi na wszczęte postępowania sądowoadministracyjne w zakresie kontroli ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...] oraz nr [...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 544/12 oraz III SA/Gd 526/12 uchylił ww. decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r., jak i poprzedzające je decyzje wydane w pierwszej instancji, przy czym nie jest wykluczone wniesienie skargi kasacyjnej od tego wyroku. Zdaniem organu po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację zaskarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym. Każda bowiem ingerencja organu w sprawę, w której wszczęto postępowanie sądowoadministracyjne, a wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu. W konsekwencji w sprawie nie było dopuszczalne badanie wystąpienia podstaw wznowienia, o czym stanowi art. 243 § 2 o.p. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 243 § 1 i § 2 w zw. z art. 240 § 1 i art. 241 o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania oraz art. 240 § 1 i art. 241 o.p. poprzez przyjęcie, że prowadzone postępowanie sądowoadministracyjne stanowi przeszkodę dla wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej - działając jako organ odwoławczy - decyzjami z dnia 19 lutego 2013 r. (nr [...] oraz nr [...]) – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3 o.p. - utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy wyraził stanowisko, że dopóki wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej jest prawnie dopuszczalne w trybie już uruchomionych procedur, także sądowej kontroli decyzji administracyjnych - z punktu widzenia ekonomiki procesowej - nie ma potrzeby wszczynania postępowań nadzwyczajnych. Podkreślił, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a przed prawomocnym zakończeniem postępowania, z jednym, nieznajdującym zastosowania w sprawie wyjątkiem, niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację zaskarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym. W świetle art. 56, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego sprawia, że co do zasady ocena legalności aktów wydanych we wszystkich postępowaniach wydanych w granicach sprawy przechodzi w kompetencje sądu administracyjnego. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 54 § 3 p.p.s.a. w ramach tzw. autokontroli. W ocenie organu odwoławczego chybione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 240 § 1 i art. 241 o.p. "A" Sp. z o. o. w W. zaskarżyła ww. decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ich uchylenia, jak również uchylenia poprzedzających je decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 243 § 1 i § 3 w zw. z art. 240 § 1 o.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalność wznowienia postępowania sprowadza się do badania wykraczającego ponad ocenę, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę oraz czy powołuje ono podstawy wznowienia; 2/ art. 243 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że art. 56 p.p.s.a. stanowi podstawę do konstruowana przesłanek niedopuszczalności postępowania, określonych poza Ordynacją podatkową; 3/ naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 243 § 1 i § 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że równolegle toczące się postępowanie sądowoadministracyjne stanowi przesłankę stwierdzenia niedopuszczalności wznowienia postępowania podatkowego. Zdaniem skarżącej w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niedopuszczalność wznowienia postępowania. W szczególności żaden przepis nie wskazuje, by uprzednio wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne było podstawą dla stwierdzenia niedopuszczalności wznowienia postępowania podatkowego. W tym przypadku zachodzi jedynie sytuacja, gdy dwa równolegle toczące się postępowania mogą mieć na siebie wzajemny wpływ, zaś rozstrzygnięcie jednego z nich determinuje treść rozstrzygnięcia drugiego. W razie uchylenia przez sąd decyzji objętej późniejszym wnioskiem o wznowienie postępowania, postępowanie wznowieniowe może stać się bezprzedmiotowe, gdyż samo istnienie decyzji ostatecznej jest przesłanką pozytywną o charakterze przedmiotowym prowadzenia tego postępowania nadzwyczajnego. Skarżąca podkreśliła, że sądy administracyjne sprawują kontrolę decyzji administracyjnych jedynie pod kątem ich zgodności z prawem, natomiast w postępowaniu wznowieniowym przeprowadza się kontrolę pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. Różnica konstrukcyjna pomiędzy tymi postępowaniami wynika zwłaszcza z określenie podstawy orzekania. W postępowaniu sądowoadminstracyjnym orzeka się na podstawie zgromadzonych w postępowaniu podatkowym akt sprawy, a więc mając na uwadze stan sprawy aktualny w momencie skutecznego wydania decyzji ostatecznej. Podstawą wznowienia postępowania i orzekania w tym przedmiocie są zaś okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu decyzji ostatecznej. Zatem kognicja sądu administracyjnego oraz organu może być określona jako rozłączna; odmienny wniosek można by wyprowadzić co najwyżej w przypadku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania, a nie w postępowaniu w przedmiocie jego wznowienia. Wprawdzie wyrok sądu administracyjnego uchylający decyzję poddaną kontroli uzasadniałby umorzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania przez organ, ale przeszkoda taka dopiero może (chociaż wcale nie musi) wystąpić w postępowaniu wznowieniowym. Co istotne, w dniu złożenia wniosku o wznowienie oraz w momencie wydawania decyzji odmawiających wznowienia postępowania taka przeszkoda procesowa nie występowała. Zdaniem skarżącej wywód organu dotyczący art. 56 p.p.s.a. jest błędny, gdyż przepis ten reguluje wyłącznie kwestię postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem art. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 pkt 3 o.p. przesądzają o rozłączności regulacji obu aktów normatywnych. Nie jest zatem stwierdzenie niedopuszczalności postępowania podatkowego, ani tez wykładnia tego pojęcia z powołaniem się na treść przepisów p.p.s.a., a w szczególności art. 56 p.p.s.a. Z przepisu tego nie sposób też wyciągać wniosku, że w wypadku odwrotnej kolejności wszczęcia obu postępowań postępowanie podatkowe jest niedopuszczalne. W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że wznowienie postępowania w sprawie nie jest niedopuszczalne z przyczyn zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych, co oznacza konieczność uwzględnienia wniosku. Organ zaś nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli wpływu przesłanek z art. 240 § 1 o.p., które to podstawy winny zostać zweryfikowane dopiero w toku postępowania wznowieniowego, tj. po jego wszczęciu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał dodatkowo, że nie zawiesił postępowania ponieważ postępowanie sądowo-administracyjne prowadzone odnośnie decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania nie tylko nie stanowi zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie, ale jest główną przesłanką odmowy wznowienia postępowania i procesowania. W piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżąca powtórzyła swoje zarzuty i podkreśliła, że art. 56 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu podatkowego. Jej zdaniem szczególne znaczenie ma istnienie terminu do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. (1 miesiąc od dnia publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym UE). Nadto powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśliła, że istnieją mechanizmy, które pozwalają w inny sposób uniknąć problemu dwutorowości postępowań podatkowego i sądowoadminstracyjnego. W ocenie skarżącej zasadnym wydaje się wznowienie postępowania, a następnie jego zawieszenie do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd, rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzje odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...] oraz nr [...]). Domagając się wznowienia postępowania strona skarżąca dąży do wyeliminowania ostatecznych decyzji podjętych w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego, a więc do wznowienia postępowania, w którym ponownie oceniona zostałaby możliwość zmiany zezwolenia. Jako podstawę wznowieniową skarżąca spółka wskazała przepis art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej: "o.p.", zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącej, nie zachodzi powyższa przesłanka, która uzasadniałaby dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Bezsporne jest, że wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r. zapadłymi w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 544/12 oraz III SA/Gd 526/12 decyzje objęte wnioskiem o wznowienie postępowań zostały uchylone (mianowicie, uchylona została decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, a także uchylona została decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji). Ww. wyroki Sądu zostały wydane już po złożeniu wniosków przez skarżącą spółkę i nie są prawomocne, gdyż zostały złożone na nie skargi kasacyjne. Jednak dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ważne jest zaznaczenie, że uchylenie przedmiotowych decyzji nastąpiło na skutek oraz z przyczyn określonych w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w skrócie TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (sprawa FORTUNA i inni), a więc wyroku, który zdaniem skarżącej spółki, wpływa na treść wydanej decyzji i ma stanowić podstawę wznowienia postępowania. Tu należy przypomnieć, że wyrok ten zapadł w związku z pytaniami tutejszego Sądu o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TSUE, co do wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.). I tak, postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, przedstawiono Trybunałowi pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Trybunał odpowiadając na pytania prejudycjalne dotyczące art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej jako "u.g.h." (a także na dwa inne pytania zadane przez WSA w Gdańsku dotyczące zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - art. 129 ust. 2 u.g.h i przedłużania takich zezwoleń - art. 138 ust. 1 u.g.h.) dokonał interpretacji art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. Trybunał orzekł, że przepis tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Jest oczywistym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekał w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12 po zapadnięciu ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Co jest istotne, z powodu zwrócenia się z pytaniem do TSUE, postępowania w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12 (poprzednie sygn. akt: III SA/Gd 257/10 oraz III SA/Gd 260/10) w sprawach skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej z 14 kwietnia 2010 r. były przed Sądem zawieszone do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał. Po udzieleniu odpowiedzi postępowania zostały podjęte, a sprawy toczyły się pod nowymi sygn. akt: III SA/Gd 544/12 oraz III SA/Gd 526/12. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Sąd orzekając w dniu 19 listopada 2012 r. brał ww. wyrok TSUE pod uwagę, a wyniki podjętego przez Trybunał rozstrzygnięcia rozważał w swoim uzasadnieniu. Sąd, odwołując się do treści wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wywiódł, że art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. Nawet gdyby Sąd nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2012 r., to jest oczywiste, że treść wyroku TSUE była przyczyną uchylenia decyzji organów celnych w tamtych sprawach. Zatem w toku ewentualnego wszczęcia postępowań wznowieniowych dotyczących tych samych decyzji - jak chce tego strona skarżąca - z powodu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ w istocie badałby te same okoliczności, które były już badane i ocenione przez Sąd w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie może stanowić podstawy wznowieniowej, gdyż treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości została w tej konkretnej sprawie już uwzględniona. Innymi słowy, w okolicznościach niniejszej sprawy uprawnione jest stanowisko, że orzeczenie Trybunału wywarło już wpływ na treść wydanych decyzji (nie może wywrzeć takiego wpływu po raz drugi). Zatem nie można mówić w tym przypadku o istnieniu przesłanki wznowieniowej. Należy zgodzić się zasadniczo z przywołanymi przez stronę poglądami doktryny oraz judykaturą, jednak nie mają one odniesienia do okoliczności tej konkretnej sprawy. Należy mieć na uwadze również, że w ramach kontroli sądowoadministracyjnej w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ma obowiązek uwzględniać naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (czyli brać pod uwagę podstawy wznowieniowe). Taki obowiązek ciążył także na Sądzie orzekającym w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12. Dodatkowo zdaniem Sądu, w tym przypadku przepisy postępowania zawarte w Ordynacji podatkowej, nie mogą służyć do "mnożenia ilości postępowań". Ich celem jest przecież prawidłowe rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, czyli tutaj - sprawy o zmianę zezwolenia. Skoro ta sprawa, czyli sprawa o zmianę zezwolenia na urządzanie gier została już końcowo (aczkolwiek jeszcze nieprawomocnie) rozstrzygnięta przez Sąd, nie można z tej samej przyczyny wszczynać postępowania wznowieniowego dotyczącego tej samej decyzji. Sytuacja zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w ramach drogi nadzwyczajnego postępowania administracyjnego i drogi kontroli sądowej uzasadnia potrzebę ustalenia reguł unikania tego zbiegu albo, w przypadku zaistnienia takiego zbiegu, przyjęcia określonych rozwiązań w celu wyeliminowania dwutorowości kontroli decyzji administracyjnych. W doktrynie zauważa się, że art. 56 p.p.s.a. nie zawiera żadnego postanowienia w kwestii, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Można wręcz – wnioskując a contrario do postanowień tego przepisu - przyjąć, na co powołuje się strona skarżąca, że wszczęcie takiego postępowania administracyjnego po wniesieniu skargi jest dopuszczalne. W celu jednak zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia takiego postępowania wewnątrzadministracyjnego (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, W-wa, s. 269). Zakaz taki jest oczywisty w świetle art. 170 p.p.s.a. regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych, statuujący ich moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania administracyjnego kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Jak wskazano wyżej, nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję (T. Woś, op. cit., s. 269-270). Z przedstawionych przyczyn nie jest uzasadniony zarzut, że organy celne miały obowiązek rozpatrywać okoliczności wznowieniowe po wszczęciu postępowania wznowieniowego, albowiem w sprawie niniejszej już "na pierwszy rzut oka" widać, że w toku uprzednio przeprowadzonej kontroli decyzji z dnia 14 kwietnia 2010 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylono je również z przyczyny, o jakiej mowa w art. 240 §1 pkt 11 o.p. W tej sytuacji należy przyjąć, że powoływana przez skarżącą podstawa wznowieniowa (rozumiana w tym wypadku jako odwołanie się do wydania wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C-213/11, C-214/11 i C-217/11) w istocie nie istniała, gdyż wyrok Trybunału, tj. wyrażona w nim ocena prawna i zalecenia, został już uwzględniony przez Sąd w wydanych w dniu 19 listopada 2012 r. wyrokach w sprawach o sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12 dotyczących oceny legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...] oraz nr [...]), a więc tych samych decyzji, które skarżąca uczyniła przedmiotem wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w oparciu o ten sam wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Innymi słowy, w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego, należy skonstatować, że brak jest w istocie przesłanki wznowieniowej powoływanej przez skarżącą we wniosku, odnoszącej się do ww. wyroku TSUE, gdyż wyrok Trybunału został już niejako "wykorzystany" w procesie orzeczniczym a jego wpływ na treść weryfikowanych decyzji został już oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 listopada 2012 r. (sygn. akt: III SA/Gd 544/12 i III SA/Gd 526/12). Tym samym – wobec dalszego trwania postępowania sądowoadministracyjnego – nie jest możliwe (zasadne) z uwagi na art. 170 p.p.s.a. prowadzenie równolegle do zawisłego przez Naczelnym Sądem Administracyjnym nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie weryfikacji tych samych decyzji, co w postępowaniu przed tym Sądem. Wobec zatem zakwestionowania – w świetle opisanego stanu faktycznego – istnienia podstawy wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. i niedopuszczalności równoległego prowadzenia wobec tego samego aktu administracyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania o charakterze nadzwyczajnym w administracyjnym toku instancji (tak należy wywieść w oparciu o art. 170 w zw. z art. 56 p.p.s.a.), należy stwierdzić, że w sprawie zaistniały przeszkody natury przedmiotowej, uniemożliwiające skarżącej skuteczne domaganie się wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nr [...] oraz nr [...]). Z tego względu należy przyjąć, że wydane w opisanych sprawach rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowań w sprawach zakończonych ww. decyzjami Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 kwietnia 2010 r., odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.