III SA/Gd 375/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Wnioskiem zawartym w skardze, uzupełnionym następnie poprzez złożenie urzędowego formularza PPF, skarżący J. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 13 – 14 verte akt sprawy). W dołączonym do formularza PPF piśmie wnioskodawca wskazał, że do dnia 26 marca 2017 r. odbywa karę pozbawienia wolności. W przedmiotowym piśmie wnioskodawca wskazał ponadto, że nie pracuje z uwagi na wykształcenie podstawowe oraz ogólny zły stan zdrowia. W złożonym formularzu PPF rubryki od 6 do 11 zostały opatrzone sformułowaniem "brak". Z uwagi na brak danych odnośnie obecnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 28 kwietnia 2016 r. wnioskodawca został zobowiązany do przedstawienia: a) pisemnej informacji od Dyrektora Zakładu Karnego w S., czy odbywający karę wnioskodawca posiada aktualnie do dyspozycji środki pieniężne, a jeżeli tak, to jaka jest ich wysokość; b) pisemnej informacji od Dyrektora Zakładu Karnego w S., czy odbywający karę wnioskodawca przekazywał w okresie ostatnich trzech miesięcy jakiekolwiek kwoty pieniężne osobom trzecim, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości; c) pisemnej informacji od Dyrektora Zakładu Karnego w S., czy odbywający karę wnioskodawca otrzymał w okresie ostatnich trzech miesięcy jakiekolwiek wpłaty od osób trzecich, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości; d) oświadczenia czy w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do chwili obecnej wnioskodawca inicjował jakikolwiek postępowania w przedmiocie przewlekłości postępowania sądowego przed sądami powszechnymi lub sądami administracyjnymi; jeżeli tak – wnioskodawca winien był podać przed jakimi sądami przedmiotowe postępowania zostały zainicjowane, jakie zapadły w tych postępowaniach rozstrzygnięcia oraz jakie kwoty pieniężne w następstwie rozpoznania ewentualnych skarg zostały wnioskodawcy przyznane i wypłacone; e) oświadczenia w przedmiocie wszystkich spraw o zapłatę zainicjowanych przez wnioskodawcę w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do chwili obecnej przed sądami powszechnymi przeciwko Skarbowi Państwa - sądom powszechnym, sądom administracyjnym, Aresztowi Śledczemu w W., Zakładowi Karnemu w S., organom samorządu zawodowego radców prawnych i adwokatów, komornikom sądowym, innym osobom fizycznym (w tym przeciwko reprezentującym go pełnomocnikom procesowym) lub osobom prawnym; w przedmiotowym oświadczeniu wnioskodawca winien był wskazać sądy, przed którymi przedmiotowe postępowania zostały zainicjowane oraz sygnatury prowadzonych spraw; ponadto wnioskodawca winien podać precyzyjne informacje o datach i treści zapadłych w tych sprawach rozstrzygnięć, w tym o wysokości kwot pieniężnych zasądzonych lub ewentualnie wypłaconych na jego rzecz w następstwie uprawomocnienia się i wykonania wydanych orzeczeń. W wydanym zarządzeniu wskazano termin na jego wykonanie wynoszący 14 dnia oraz wyjaśniono, że niewykonanie wezwania może skutkować odmową przyznania prawa pomocy. Stosowne wezwanie do przedłożenia wyżej wskazanej dokumentacji źródłowej doręczono wnioskodawcy w dniu 11 maja 2016 r. (dowód: z.p.o. w aktach sprawy – k. 19). Do dnia wydania niniejszego postanowienia przedmiotowe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W tym stanie uznano, co następuje. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle powołanej regulacji normatywnej to wnoszący o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 113 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. -Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm.) do dyspozycji skazanego pozostają środki pieniężne pozostałe po wywiązaniu się z ciążących na nim zobowiązań objętych egzekucją oraz po dokonaniu gromadzenia środków, o których mowa w art. 126 § 1. Stosownie natomiast do treści art. 113 § 3 tej samej ustawy środki pieniężne, o których mowa w § 2, skazany może przekazać na wybrany rachunek bankowy, książeczkę oszczędnościową lub pozostawić w depozycie. Z kolei w myśl art. 113 § 5 na pisemny wniosek skazanego i na jego koszt przekazuje się środki pieniężne i przedmioty wartościowe pozostające do jego dyspozycji na rzecz wskazanych przez niego osób, instytucji i organizacji; w uzasadnionych przypadkach koszty przekazania może pokryć zakład karny. Żądane pisemne informacje w przedmiocie wysokości środków pieniężnych pozostających do dyspozycji wnioskodawcy, względnie kwot pieniężnych przekazanych na rzecz osób trzecich jak i informacje w przedmiocie wysokości kwot pieniężnych zasądzonych lub ewentualnie wypłaconych na rzecz wnioskodawcy w prowadzonych postępowaniach sądowych były nieodzowne dla ustalenia, czy i ewentualnie w jakiej części wnioskodawca może ponieść koszty postępowania przed sądem administracyjnym. Z uwagi na to, że wnioskodawca żądanych informacji nie przedstawił referendarz sądowy nie był w stanie zweryfikować, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewykonanie wezwania do złożenia wyżej wskazanych dokumentów uniemożliwiło bowiem dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej wnioskodawcy i nie pozwoliło uznać za przekonujące ogólnikowych deklaracji o zasadności przyznania mu prawa pomocy. W reasumpcji, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, odmawiając przyznania prawa pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.