III SA/Gd 377/07

Dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, , , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 9 października 2002 r., sygn. I SA/Gd 2531/01 ze skargi R. L. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 20 października 2000 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania celnego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. R. L. wniósł skargę o wznowienie w/w postępowania sądowoadministracyjnego żądając uchylenia postanowienia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 20 października 2000 r. oraz obliczenia należności celno – podatkowych na podstawie ceny transakcyjnej, o której mowa w art. 23 § 1 ustawy – Kodeks celny. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowym postępowaniu Sąd wybiórczo potraktował dowody oceniając je w sposób błędny. Nie uwzględniono bowiem opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 sierpnia 1999 r., postanowienia w przedmiocie oplombowania samochodu oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2002 r. sygn. III RN 202/00. Nadto skarżący podniósł, iż organ celny dopuścił się naruszenia szeregu przepisów ustawy - Kodeks celny oraz ustawy – Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy wynika z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) w świetle którego w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sadu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż skargę złożył w terminie określonym w art.277 w/w ustawy. W myśl tego przepisu skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, licząc go od dnia w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Dalsza część przepisu nie dotyczy skarżącego albowiem nie podnosił on jako podstawy pozbawienia możności działania ani braku należytej reprezentacji (R. L. w sprawie I SA/Gd 2531/00 występował osobiście i był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 9.10.02 na której nastąpiło ogłoszenie wyroku). Jak wynika z akt sprawy w piśmie stanowiącym wykonanie zarządzenia przewodniczącego z dnia 13.09.2007r. skarżący podał sygn. akt sprawy, której wznowienia się domaga oraz oświadczył, że w sierpniu 2007r. dowiedział się o podstawie wznowienia. Tymczasem zdaniem Sądu, skarżący nie wskazał podstawy wznowienia. W reasumpcji powyższych rozważań uznać należy, że R. L. nie zachował trzymiesięcznego terminu wymaganego na podstawie przywołanego przepisu i w konsekwencji brak spełnienia tej przesłanki skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania sądowego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W tym przypadku taka skarga nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie sama lektura uzasadnienia skargi o wznowienie jak również pisma z 9 października 2007r. stanowiącego wykazanie zachowania terminu do jej wniesienia wystarcza, aby stwierdzić, że skarga nie jest oparta na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Po pierwsze zauważyć należy, iż skarżący sformułował w skardze określone zarzuty przeciwko organowi administracji. Wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym uzasadniają jednakże tylko te przesłanki wznowienia spośród wymienionych w dziale VII ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Muszą to być zatem następstwa zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. Z kolei zarzut pominięcia przez Sąd określonych dowodów prowadzi do stwierdzenia, iż jako podstawę wznowienia skarżący upatruje przepis art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika wprost, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stwierdzić więc należy, że podstawą wznowienia przewidzianego w powołanym wyżej przepisie jest późniejsze - po uprawomocnieniu się orzeczenia - wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów, którymi strona dysponowała na etapie poprzedniego postępowania oraz takich, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy. Już z uzasadnienia skargi skierowanej do WSA wynika, że podnoszona podstawa prawna wznowienia nie ma miejsca. Sąd w kwestionowanym postępowaniu stwierdził bowiem wprost, iż warunkiem obciążenia zgłaszającego kosztami postępowania celnego było ostateczne ustalenie, iż importowany towar został zgłoszony nieprawidłowo (nieprawidłowość zadeklarowanej wartości transakcyjnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego importowanego pojazdu nastąpiło w sprawie I SA/GD 682/01, gdyż postanowieniem NSA z dnia 2.10.2001r. odrzucono skargę na decyzję w tym przedmiocie z uwagi na nieuiszczenie w zakreślonym terminie należnego wpisu) . Tym samym skarżący został obciążony kosztami postępowania celnego w sposób prawidłowy. Na przedmiotowe ustalenie dokumenty wskazywane przez skarżącego jak i cytowane orzeczenie Sądu Najwyższego nie mają zaś jakiegokolwiek wpływu. Sprecyzowane przez skarżącego w powyższy sposób przesłanki nie są w istocie przesłankami wznowienia określonymi w Dziale VII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym nie było podstaw do wznowienia postępowania i na podstawie art. 280 § 1 wskazanej ustawy należało wniesioną skargę odrzucić.