III SA/Gd 380/09

WyrokWSA w Gdańsku2009-10-08

Skład orzekający: Alina Dominiak, Jacek Hyla, Felicja Kajut

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy okres pracy na podstawie umowy zlecenia, za który otrzymano wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, może być zaliczony do okresu 365 dni pracy wymaganego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych?
Ratio decidendi
Sąd oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo nie zaliczyły okresu pracy na podstawie umowy zlecenia, za który nie udowodniono wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, do okresu wymaganego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nawet uwzględnienie tego okresu nie doprowadziłoby do spełnienia wymogu 365 dni pracy w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację.
Stan faktyczny
Skarżąca K.K. została uznana za osobę bezrobotną, jednak odmówiono jej prawa do zasiłku, ponieważ suma okresów zatrudnienia i wykonywania umów zlecenia w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację była krótsza niż wymagane 365 dni. Skarżąca kwestionowała decyzje organów, twierdząc, że nie uwzględniono wszystkich przedłożonych dokumentów, w tym umów zlecenia i zaświadczeń potwierdzających wysokość wynagrodzenia. Organy administracji oraz Sąd uznali, że nawet po uwzględnieniu spornych okresów, skarżąca nie spełniła wymogu 365 dni pracy.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r. Starosta uznał K. K. za osobę bezrobotną od dnia 4 czerwca 2009 r. i jednocześnie odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu rejestracji strona spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Odwołując się od tej decyzji K. K. podniosła, że brakuje jej zaledwie 2 dni, aby spełniać warunki ustawy upoważniające do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 23 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4 czerwca 2009 r. K. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. Spełniała wymogi określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, wobec czego uzyskała status bezrobotnej. Organ podał, że strona udokumentowała, że w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, tj. w okresie od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 3 czerwca 2009 r., wykonywała pracę w Zakładzie Sprzątania "A" w E. - na podstawie umowy zlecenia od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., oraz była tam zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 2 stycznia 2008 r. do dnia 30 września 2008 r. Od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 maja 2009 r. była zatrudniona w zakładzie Usług Transportowych [...] w E. Organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, m.in. jeżeli bezrobotny w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy(...) b) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2007 r. wynosiło 936,00 zł., w roku 2008 r. - 1.126,00 zł , zaś w 2009 r. - 1.276,00 zł. W związku z powyższym do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych należy zaliczyć stronie okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie Sprzątania "A" w E. od dnia 2 stycznia 2008 r. do dnia 30 września 2008 r. oraz w zakładzie Usług Transportowych [...] w E. od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 maja 2009 r. Natomiast okres pracy na podstawie umowy zlecenia w zakładzie "A" od dnia 2 grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. nie może być zaliczony stronie do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie udowodniła, aby otrzymywała w tym okresie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (936,00 zł ), stanowiące podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy . Z ustaleń wynika, że stronie brakuje do wymaganego minimum nie 2 dni, lecz 31 dni, a ponadto strona nie legitymuje się posiadaniem żadnego innego okresu uprawniającego do zasiłku w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody K. K. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji dotyczących odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zarzuciła im naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie dokumentów przedłożonych przez nią, w szczególności umów zlecenia z dnia 2 listopada 2007 r. i z dnia 3 grudnia 2007 r., oraz zaświadczenia z dnia 5 czerwca 2009 r. wydanego przez Zakład Sprzątania "A". Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca podniosła, że po uzyskaniu od pracownika urzędu pracy informacji, iż z przedłożonych przez nią umów nie wynika wysokość osiągniętego wynagrodzenia, uzyskała od zleceniodawcy zaświadczenie z dnia 5 czerwca 2009 r., z którego wynika, że za okres od dnia 2 listopada 2007 r. do 30 listopada 2007 r. osiągnęła wynagrodzenie w wysokości 930 zł brutto, a za okres od 3 grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. wynagrodzenie wyniosło 1.120 zł brutto. Zaświadczenie to przedłożyła w Urzędzie Pracy, lecz organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do jego treści, mimo że po uwzględnieniu wynagrodzenia z w/w umów winna otrzymać zasiłek. Podała również, że umowa z dnia 3 grudnia 2007 r. nosi taką datę, bowiem pierwszy i drugi dzień miesiąca przypadał na dni wolne od pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że 18 miesięczny okres, o którym mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia (...) liczony jest dla skarżącej od dnia 3 grudnia 2007 r., wobec czego wykonywanie przez nią pracy przed tą datą nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie było sporne w sprawie, że skarżąca K. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 4 czerwca 2009 r. Aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych skarżąca musiałaby spełniać przesłanki do jego otrzymania , wynikające z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy było niewątpliwe, że możliwość przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych można było rozpatrywać jedynie dokonując oceny spełnienia przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Co do zasady z przepisu tego wynika, że ustalenia, czy bezrobotnemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnych , dokonuje się na podstawie oceny sposobu jego zatrudnienia i wysokości otrzymywanego przez niego wynagrodzenia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni. Przy ocenie, czy skarżącej przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych istotny jest przedział czasowy obejmujący okres od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 3 czerwca 2009 r. Wynika to z faktu, że okres ten jest okresem "18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania", o jakim mowa w w/w przepisie, czyli okresem 18 miesięcy poprzedzającym dzień rejestracji skarżącej - 4 czerwca 2009 r. Skarżąca zarzucała w skardze, że organy nie zaliczyły jej okresu pracy od dnia 2 listopada 2007 r. do 30 listopada 2007 r. Praca ta jednak nie była świadczona w okresie od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 3 czerwca 2009 r., który jest dla skarżącej okresem 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, wobec czego nie może ona być brana pod uwagę przy przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy administracji w tej sytuacji w sposób prawidłowy nie brały okresu tego zatrudnienia pod uwagę przy ocenie, czy skarżącej przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Organy administracji zaliczyły skarżącej okresy zatrudnienia: - od 2.01.2008 r. do 30.09.2008 r. (Zakład Sprzątania "A") - od 1.04.2009 r. do 31.05.2009 r. ( Usługi Transportowe [...]). Zaliczony skarżącej okres pracy to 334 dni ( 273 + 61). Organy nie zaliczyły skarżącej okresu zatrudnienia od 3.12.2007 r. do 31.12.2007 r. (Zakład Sprzątania "A") podając, że nie udowodniła ona, iż otrzymywane w tym czasie wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy było w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ( 936 zł). W aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie Zakładu Sprzątania "A" z dnia 5 czerwca 2009 r., z którego wynika, że skarżąca pracowała w tym zakładzie na umowę zlecenie we wskazywanym okresie, tj. od 3.12.2007 r. do 31.12.2007 r. z wynagrodzeniem 1120,00 zł brutto. Należy na marginesie wskazać, że na zaświadczeniu tym widnieje data złożenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. - 29 czerwca 2009 r., czyli data późniejsza, niż daty wydania decyzji przez organy obu instancji, a skarżąca twierdzi, że zaświadczenie złożyła niezwłocznie po jego otrzymaniu. Nie ma to jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Do skargi skarżąca dołączyła dodatkowo umowę zlecenia zawartą przez skarżącą z Zakładem Sprzątania "A" , obejmującą wskazywany okres od 3.12.2007 r. do 31.12.2007 r. Gdyby uznać, że skarżącej należy zaliczyć wskazywany przez nią okres pracy od 3 do 31 grudnia 2007 r., zaliczeniu podlegałoby łącznie z tego tytułu 29 dni. Nie ma bowiem znaczenia, z jakich powodów umowa została zawarta dopiero od dnia 3 –ciego grudnia; istotna jest jedynie ilość dni pracy objętych umową. Razem z okresem zaliczonym dawałoby to łącznie ilość dni 363 ( 334 + 29). Tak więc nawet przy założeniu, że skarżącej przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinien być zaliczony okres pracy od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. , to i tak skarżąca nie byłaby zatrudniona łącznie przez okres co najmniej 365 dni, a jedynie przez okres 363 dni. Stwierdzić trzeba, że ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie mogą opierać swych rozstrzygnięć na zasadach słuszności. Nie mogą też w drodze wyjątku, z uwagi na szczególną sytuację jakiejś osoby uznać, że unormowanie ustawowe, niekorzystne dla tej osoby, nie będzie miało wobec niej zastosowania. Nieistotne jest więc, że można byłoby uznać, iż skarżącej brakuje tylko dwóch dni do okresu wymaganego prawem, by mogła uzyskać zasiłek dla bezrobotnych; istotne jest natomiast, że skarżąca nie spełniła przesłanek wymaganych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, by taki zasiłek uzyskać. Wobec powyższego Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , ani też żadnych innych podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło