III SA/Gd 380/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na stosowanie zabezpieczenia generalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na stosowanie zabezpieczenia generalnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że w jej przypadku jedynie możliwość funkcjonowania w oparciu o udzielone pozwolenia daje jej realną szanse na dalsze prowadzenie działalności, a tym samym na uregulowanie zobowiązań Spółki wobec Skarbu Państwa i innych podmiotów. Pozytywna decyzja organu pozwoli na efektywne działanie na rynku i utrzymanie zatrudnienia na obecnym poziomie. Wskazano też, że w okresie wstrzymania wykonania decyzji Spółka zdąży przeprowadzić program naprawczy, tak aby móc ponownie spełniać wszystkie przesłanki dla uzyskania pozwoleń, w tym związane ze spornym opóźnieniem płatności. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 380/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zarzucono naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne. Do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z 25 maja 2018 r. od firmy "B" Sp. z o.o. w S., informujące o fakcie nieregulowania przez Spółkę należności i powiadamiające o wszczęciu przez prokuraturę śledztwa w sprawie przywłaszczenia powierzonych pieniędzy w łącznej kwocie 2.090.279,00 zł stanowiących mienie znacznej wartości, czym działano na jej szkodę, tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Organ stwierdził, że wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie wziął pod rozwagę interesów wszystkich uczestników postępowania. Poprzez fakt niewykonania decyzji interesy obecnych i potencjalnych kontrahentów, a także interesy Skarbu Państwa mogą być zagrożone. Twierdzenie Sądu, że w okresie wstrzymania wykonania decyzji Spółka zdąży przeprowadzić program naprawczy, tak aby móc ponownie spełniać wszystkie przesłanki dla uzyskania pozwoleń, w tym związane ze spornym opóźnieniem płatności, nie znajduje żadnego oparcia w stanie faktycznym, tym bardziej, że Spółka już raz zobowiązała się do wprowadzenia planu naprawczego i nie wywiązała się z podjętych zobowiązań. Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt I GZ 289/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wskazano, że uzasadnienie nie zawiera argumentacji, która uzasadniałaby podjęte rozstrzygnięcie, tj. wstrzymanie wykonania decyzji. Z jego treści nie wynika, na podstawie jakich okoliczności, popartych stosownymi dowodami, Spółka wykazała wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Sąd nie wykazał, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca Spółka na skutek wykonania decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy owe (potencjalne) szkody mogą być "znaczne" w realiach sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek Sąd I instancji miał rozważyć zawartą w nim argumentację pod kątem przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., z uwzględnieniem wymogów jakie przepis ten nakłada na żądającego ochrony tymczasowej. Podniesiono, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek "A" Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (dalej - jako "skarżąca spółka" lub "spółka") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako -"p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt I GZ 289/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, którym Sąd I instancji wstrzymał wykonanie decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Jak podniósł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uchylającego ww. postanowienie i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, że "z jego treści nie wynika, na podstawie jakich okoliczności, popartych stosownymi dowodami, Spółka wykazała wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a." Dlatego ponownie rozpoznając wniosek - Sąd I instancji ma rozważyć zawartą w nim argumentację pod kątem przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - z uwzględnieniem wymogów jakie przepis ten nakłada na żądającego ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc zaistnienie przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. W aspekcie poczynionych uwag, należy uznać, że skarżąca spółka nie wykazała przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek podniosła, że pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej daje jej realne szanse na dalsze prowadzenie działalności i regulowanie zobowiązań wobec Skarbu Państwa oraz innych podmiotów, zaś pozytywna decyzja powoli też spółce na utrzymanie dotychczasowego zatrudnienia. Twierdzenia wniosku nie zostały jednak poparte jakimikolwiek faktami czy też dowodami, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny. Poza przywołaniem ww. okoliczności i ogólnym nawiązaniem do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane przez skarżącą spółkę, że brak wstrzymania będzie skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, jak wynika z przedłożonych na etapie postępowania zażaleniowego do akt sprawy dokumentów, pismem z dnia 25 maja 2018 r. firma "B" Sp. z o.o. poinformowała Ministerstwo Finansów, że skarżąca spółka nie wywiązuje się ze spłaty rat, wnosząc o uruchomienie procedury zabezpieczenia kwoty długu celnego oraz przesłała informację o wszczęciu przez Prokuraturę Rejonową w S. śledztwa w sprawie zaistniałego przywłaszczenia powierzonych pieniędzy w łącznej kwocie 2.090.279,00 zł, stanowiących mienie znacznej wartości, czym działano na szkodę "B" Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (vide: - k.41- 42 akt sprawy). Tym samym oceniając wniosek skarżącej spółki zgodnie z wymogami przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (stosownie do otrzymanych wytycznych), brak było podstaw do jego uwzględnienia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.