III SA/Gd 382/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. W dniu 28 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2016 r. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. Sąd odrzucił tę skargę, jako wniesioną po terminie. Po rozpoznaniu zażalenia A. M. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 687/17 uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, że skarżący wniósł skargę w terminie. Następnie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017r., sygn. akt III SA/Gd 382/17 wydanym na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił powyższą skargę. Odpis sentencji wyroku doręczono skarżącemu w dniu 19 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 26 czerwca 2017 r., doprecyzowanym w dniu 10 lipca 2017 r. A. M., powołując się na art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie w/w wyroku o orzeczenie zwrotu na jego rzecz od organu kosztów postępowania zażaleniowego oraz o orzeczenie na podstawie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP wynagrodzenia szkody jako została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organów. Skarżący wniósł również o orzeczenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. czy skarga na postanowienie SKO z dnia 21 września 2016 r. została oddalona w całości czy w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W realiach rozpatrywanej sprawy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku został przez skarżącego zachowany. Odpis wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. – wydanym z trybie uproszczonym doręczono skarżącemu w dniu 19 czerwca 2017 r. Z kolei wniosek o uzupełnienie wyroku został przez skarżącego wniesiony w dniu 29 czerwca 2017 r., a doprecyzowany pismem z dnia 10 lipca 2017 r. Wskazać należy, że skoro instytucja uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięć, które powinny znaleźć się w sentencji wyroku, przeto w pierwszej kolejności należało ocenić, czy złożony przez skarżącego wniosek o uzupełnienie wyroku dotyczy tego rodzaju orzeczeń (rozstrzygnięć), które mogły zostać zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 382/17) oddalającym skargę A. M.. W złożonym wniosku skarżący zażądał uzupełnienia powołanego wyroku w zakresie podjęcia przez Sąd orzeczenia w przedmiocie: 1/ wynagrodzenia szkody za niezgodne z prawem działanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, 2/ przyznania od Samorządowego Kolegium Odwoławczego należnych kosztów postępowania zażaleniowego poniesionych przez niego w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 10 lutego 2017 r. oraz 3/ orzeczenia czy skarga na postanowienie SKO z dnia 21 września 2016 r. została oddalona w całości czy w części. Odnosząc się do pierwszego z żądań wyjaśnić należy, że w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji kognicji sądu administracyjnego, jest sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Wynagrodzenie szkody, o której mowa art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, może być dochodzone w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. art. 417 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 459). Należy więc stwierdzić, że skoro orzekanie o odszkodowaniu za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie (zaniechanie) władzy publicznej pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, to żądanie uzupełnienia w tym zakresie wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. nie znajduje podstawy prawnej. Odnosząc się z kolei do żądania uzupełnienia wyroku w zakresie przyznania skarżącemu należnych kosztów postępowania zażaleniowego poniesionych w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 10 lutego 2017 r., należy na wstępie zaznaczyć, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, pomimo tego, że na podstawie art. 209 p.p.s.a. był do tego zobligowany, a strona zażądała ich przyznania we właściwym czasie (art. 210 § 1 p.p.s.a). W myśl art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Wskazać zatem należy, że wyrok z dnia 14 czerwca 2017 r. nie był wyrokiem uwzględniającym, lecz oddalającym skargę, co – w świetle art. 209 p.p.s.a. - nie pozwala na przyznanie skarżącemu wnioskowanych kosztów postępowania zażaleniowego. W opisanej sytuacji, w ocenie Sądu wnioskowane przez skarżącego uzupełnienie wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. w zakresie orzeczenia przez Sąd o przyznaniu skarżącemu zwrotu kosztów poniesionych przez niego w związku z wniesieniem zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. nie znajdowało podstawy prawnej w świetle powołanych przepisów. Ustosunkowując się do wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie czy skarga na postanowienie SKO z dnia 21 września 2016 r. została oddalona w całości czy w części wyjaśnić należy skarżącemu, że wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił w całości jego skargę na powyższe postanowienie. Sformułowanie, zawarte w art. 151 p.p.s.a., na które powołuje się skarżący - w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - nie oznacza bezwzględnego nakazu zamieszczania przez sąd w sentencji wyroku czy postanowienia słów "w całości" czy "w części". Wskazany we wniosku sposób uzupełnienia wyroku nie mieści się w zakresie tego przepisu, bowiem rozstrzygnięcie o całości czy części skargi nie jest dodatkowym orzeczeniem, o jakim mowa w przywołanym przepisie. W każdym przypadku, w którym sąd administracyjny oddala skargę, nie precyzując zakresu jej oddalenia, należy oczywiście uznać, że skarga jest oddalona w całości. Sąd nie ma obowiązku, by w takim przypadku określić w wyroku zakresu oddalenia. Tak więc nie zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., która obligowałaby Sąd do uzupełnienia wyroku oddalającego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.