III SA/Gd 382/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. L. i P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących A. L. i P. L. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. L. i P. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. A. L. i P. L. wystąpili o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu o charakterze publicznym z drogi publicznej nr [...] (drogi powiatowej - ul. [...]) do działki nr [...] położonej przy ul. [...]. Decyzją z dnia 10 maja 2017 r. Prezydent Miasta [...] zezwolił wnioskodawcom na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] na czas określony - do czasu budowy drogi docelowej oznaczonej jako [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] - [...], rejon ul. [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr XXXII/753/05 Rady Miasta G. z dnia 22 czerwca 2005 r., po którym to czasie zjazd zostanie zlikwidowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 28 sierpnia 2017 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że wbrew stanowisku organu, zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego w sprawach zgody na lokalizację zjazdu i nie mogą stanowić wyłącznej przesłanki rozstrzygnięcia w kwestii wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 2 października 2017 r., Prezydent Miasta [...] zezwolił wnioskodawcom na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] na działkę nr [...] na czas określony. Decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W powołanych rozstrzygnięciach z dnia 2 października 2017 r. i 20 grudnia 2017 r. organy stanęły na stanowisku, że w sprawie możliwe jest wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu jedynie na czas określony, ponieważ po wykonaniu przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przebudowy ul. [...] zjazd byłby usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Na skutek wniesionej przez A. L. i P. L. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 164/18 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organy wydając decyzję o charakterze uznaniowym nie wyjaśniły w dostateczny sposób istotnych okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Sąd wskazał, że ograniczenia w udzieleniu zgody na lokalizację zjazdu, o jakich mowa w art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm., obecnie t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ".u.d.p.", nie wynikają jedynie z przesłanek wskazanych w tym przepisie. Ograniczenia takie mogą wynikać bowiem także z innych aktów, w tym przepisów prawa miejscowego, których nie można utożsamiać z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi jedno z konstytucyjnie określonych źródeł lokalnie obowiązującego prawa, dla właściwego rozpoznania wniosku skarżących konieczne było dokonanie oceny, czy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogły mieć w tym wypadku wpływ na treść decyzji w kwestii lokalizacji przedmiotowego zjazdu. Sąd zaznaczył, że nie chodzi jednak o postanowienia planu, dotyczące zamiarów przebudowania w przyszłości ul. [...] i zmiany jej przebiegu, lecz postanowienia planu dotyczące ewentualnego zakazu usytuowania zjazdu z przedmiotowej działki, a na podstawie dokumentów dołączonych do akt administracyjnych nie sposób stwierdzić tej okoliczności. Sąd stwierdził, że jedynie bezwzględny zakaz zlokalizowania zjazdu zawarty w planie miejscowym miałby wpływ na treść decyzji w przedmiotowej kwestii, w odmiennym przypadku nie byłoby podstaw do warunkowania okresu lokalizacji zjazdu zapisami tegoż planu. Wówczas należałoby zaś dokonać oceny, czy na chwilę obecną - a nie w bliżej nieokreślonej przyszłości - można stwierdzić istnienie jakichś wymogów, wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, które determinowałyby konieczność wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu jedynie na czas określony. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sąd stwierdził, że organy powinny mieć na uwadze, że wydane przez nie w przyszłości decyzje nie mogą pogarszać sytuacji skarżących, którym już udzielono zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, lecz uczyniono to jedynie na czas określony. Decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. Prezydent Miasta [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku, wydał zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony – do czasu budowy drogi klasy Z, oznaczonej jako [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta G. z dnia 22 czerwca 2005 r. – o parametrach zjazdu publicznego o szerokości jezdni 3,5 m z drogi publicznej – ul. [...], do nieruchomości stanowiącej działkę [...] (obr. [...]-[...]). W uzasadnieniu wskazano, że realizując wytyczne zawarte w wyroku Sądu ustalono, iż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należąca do strony działka nr [...] (w poprzedniej numeracji [...]) znajduje się na karcie terenu [...]. Możliwość ustanowienia obsługi nieruchomości objętych tą kartą terenu od ul. [...] (oznaczonej jako karta terenu [...]) w zapisach tego planu dopuszczona jest jedynie na działkę nr [...] (w poprzedniej numeracji [...]). Zatem w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania terenu, który w trakcie tworzenia zaopiniowany był przez zarządcę drogi, rozpatrywana w niniejszym postępowaniu działka nie została wymieniona wśród działek, które mają dopuszczoną obsługę komunikacyjną od ul. [...], co należy odczytywać jako zakaz sytuowania zjazdu z tej drogi na nieruchomość strony. Jednak zarządca drogi ważąc interes prywatny inwestora oraz interes społeczny, a także kierując się dobrem inwestora oraz uwzględniając fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględnia docelowy, a nie istniejący układ drogowy, wydał warunkową zgodę na lokalizację zjazdu z ul. [...] na czas określony do momentu rozbudowy i budowy układu drogowego, na co pozwoliła analiza, która wykazała, że w obecnym stanie zagospodarowania nie występują inne przeszkody prawne dla wskazanej we wniosku lokalizacji zjazdu. W wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawców, decyzją z dnia 13 maja 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji i odmówiło wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykluczają możliwości lokalizacji zjazdu z ul. [...] na należącą do strony działkę nr [...]. W tym zakresie wskazano, że przedmiotowa działka - która w okresie sporządzania i uchwalania planu była oznaczona numerem [...] – znajduje się w obszarze oznaczonym w planie jako [...] – "ZABUDOWA JEDNORODZINNA WOLNOSTOJĄCA", gdzie dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych lub usługowo-mieszkalnych, w strefie wskazanej na rysunku planu – strefie dopuszczonej lokalizacji usług - MN1, U. w pkt. 9 lit a karty terenu [...] – "ZASADY OBSŁUGI INFRASTRUKTURĄ" ustalono – drogi – dojazd od ulicy [...] , [...], [...], [...] dopuszcza się obsługę komunikacyjną od ulicy [...] poprzez istniejący wydzielony dojazd; dopuszcza się wyjazd od ulicy [...] na działkę nr [...]. Analizując zatem zapisy opisanej wyżej karty terenu organ stwierdził, że obsługa komunikacyjna działek znajdujących się w obszarze [...], w tym także działki strony, przewidziana jest z dróg dojazdowych oznaczonych symbolami [...], [...], [...], za wyjątkiem jednej działki o nr [...] (po zmianie numeracji obecnie działka nr [...]), dla której dopuszcza się obsługę komunikacyjną i wjazd od ulicy [...] (ul. [...]). Organ wskazał, że zapis ten jednoznacznie wskazuje, iż z drogi oznaczonej w planie jako [...] (ul. [...]) może być urządzony zjazd jedynie na wymienioną działkę nr [...] (obecnie nr [...]), nie zaś na inne działki – w tym działkę nr [...]. Pomimo, że w wyżej wskazanym ustaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...]-[...], rejon ul. [...] i ul. [...], nie zawarto wprost bezwzględnego zakazu lokalizowania zjazdu z ww. drogi na działkę nr [...], to "dopuszczenie" wjazdu od ulicy [...] wyłącznie na działkę nr [...] ma ten skutek, że nie jest możliwe wydanie zgodnie z jego treścią, zezwolenia na lokalizacje zjazdu z drogi [...] na jakąkolwiek inną działkę. Gdy planowany zjazd w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalny, zarządca drogi nie może więc udzielić zezwolenia na jego realizację, nawet wówczas gdyby zjazd ten spełniał wszelkie warunki wynikające z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ wskazał, że dopiero zmiana zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej działki nr [...] poprzez zjazd z ul. [...] pozwoliłaby na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem strony. Końcowo organ wskazał, że wydanie decyzji na niekorzyść strony skarżącej nie narusza zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a., ponieważ decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 lutego 2019 r. rażąco narusza prawo. Organ I instancji wydał bowiem zezwolenie na lokalizację zjazdu sprzecznie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 474/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 lutego 2019 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja naruszała wytyczne Sądu zawarte we wcześniej wydanym w sprawie wyroku z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 164/18. Sąd wskazał, ze zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. Sąd stwierdził, że orzekając w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 164/18 Sąd dysponował treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdującego w sprawie zastosowanie. Sąd wyraził pogląd prawny, że jedynie wyraźny zakaz wyartykułowany w treści planu zagospodarowania przestrzennego może stanowić podstawę odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zajazdu, a zakaz taki nie został w uchwale planistycznej wyraźnie sformułowany. Organ odwoławczy dokonał interpretacji postanowień planu w tym zakresie, wywodząc z nich wniosek, że lokalizacja zjazdu nie jest dopuszczalna. Organ związany był oceną prawną zawartą w wydany w sprawie wyroku, zgodnie z którą odmowę uwzględnienia wniosku mógłby uzasadniać tylko zawarty w planie wyraźny zakaz lokalizacji zjazdu (lub sprzeczność z warunkami technicznymi). W sytuacji gdy zakaz taki nie został w planie wyartykułowany, organ nie miał uprawnienia do jego wywodzenia w drodze interpretacji z postanowień planu. Nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w wydanym w sprawie wyroku organ winien wywieść skargę kasacyjną, czego nie uczynił. Sąd wskazał, że przekazując poprzednio sprawę do ponownego rozpoznania, Sąd wskazał, iż wydane przez organy w przyszłości decyzje nie mogą pogarszać sytuacji skarżących, którym już udzielono zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, lecz uczyniono to jedynie na czas określony. W sprawie nie zaistniały podstawy do odstąpienia od związania dokonaną oceną prawną. Sąd ocenił decyzję organu II instancji jako wadliwą zarówno z powodu naruszenia zakazu wydania przez organy obu instancji orzeczenia pogarszającego sytuację skarżących, jaki i przesądzonej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z którą odmowa zezwolenia na lokalizację zjazdu na podstawie postanowień planistycznych może nastąpić jedynie w przypadku wyraźnego sformułowania takiego zakazu w przepisach uchwały, co w sprawie nie miało miejsca. Sąd ocenił jako wadliwe powołanie się przez organ na istnienie przesłanki nieważności. Pojęcie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 139 k.p.a., należy rozumieć zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym znaczeniem tego pojęcia, zawartego także w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Za rażące naruszenie prawa nie mogła zostać uznana stwierdzona przez organ okoliczność braku zgodności planowanego zajazdu z prawem miejscowym, w sytuacji dokonania przez Sąd w wiążącym organy wyroku oceny prawnej, że zakaz lokalizacji zajadu w uchwale planistycznej musiałby być wyrażony w sposób wyraźny. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 14 września 2020 r. nr [...] zezwolił A. i P. L. na lokalizację zjazdu na czas określony - do czasu przewidywanej rozbudowy i budowy drogi klasy Z - o parametrach zjazdu publicznego o szerokości jezdni 3,50 m z drogi publicznej kategorii powiatowej - ul. [...] w [...] do niezagospodarowanej nieruchomości składającej się z działki nr [...] (obręb [...]-[...]) w [...], zgodnie z przedłożonym planem sytuacyjnym, stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.) w związku z § 76a ust. 1, § 77, § 78, § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.). Ponadto organ zawarł w decyzji szereg warunków jakim winien odpowiadać zjazd. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jakkolwiek zarządca drogi zobowiązany jest dokonać oceny lokalizacji zjazdu przede wszystkim pod kątem przepisów ustawy oraz rozporządzenia, to nie może on pominąć ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "MPZP"), określającego spodziewane i dopuszczalne formy zagospodarowania terenu oraz rozmieszczenie inwestycji celu publicznego w celu osiągnięcia wyznaczonych celów i spójnego układu przestrzennego w przyszłości. Organ podkreślił, że wnioskodawca świadomie nabył niezabudowaną nieruchomość nieposiadającą wjazdu na drogę publiczną, o czym świadczy treść aktu notarialnego. W tym samym akcie znajduje się informacja, że zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [...]-[...] w [...], rejon ulic [...] i [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta Gdyni nr XXXII/753/Ó5 z dnia 22 czerwca 2005 r. (Dziennik Urzędowy Woj. Pomorskiego nr 86 poz. 1741 z dnia 13 września 2005 r.) przedmiotowa działka znajduje się w strefie 14MN1U - zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych lub usługowo-mieszkalnych. Obowiązujący MPZP zawiera niezmieniony od dnia opublikowania zapis określający zasady obsługi infrastrukturą dla terenów usytuowanych w granicach strefy planistycznej 14MN1U. Organ stwierdził, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ stwierdził, że z faktem bezpośredniego "przylegania" działki do drogi publicznej nie wiąże się z mocy samego prawa możliwość ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Okoliczność braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej sama w sobie nie rodzi obowiązku wydania przez zarządcę zgody na budowę zjazdu do tej działki z drogi publicznej. Możliwość ustanowienia zjazdu z drogi publicznej nie jest wprost związana z prawem własności gruntu, czy z działaniami podejmowanymi przez jego właściciela, lecz stanowi uprawnienie przyznawane w drodze zarządu drogi, mającej formę decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że decyzja w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ma charakter decyzji uznaniowej, co oznacza, że właściwy organ - tj. zarządca drogi, może lecz nie musi udzielić stosownego zezwolenia. Granice uznania administracyjnego właściwego organu wyznaczają w tym przypadku zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wymogi określone w przepisach rozporządzenia, o których mowa w art. 29 ust. 4 u.d.p. Ponadto, rozstrzygnięcie sprawy podejmowane w ramach uznania administracyjnego determinowane jest zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ ustalił, że przeznaczenie terenu inwestycyjnego ustalone w obowiązującym MPZP oraz planowane wykorzystanie tej nieruchomości klasyfikują wnioskowany zjazd jako zjazd publiczny w rozumieniu § 76a ust. 1 rozporządzenia. Kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do obiektu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. zabudowy usługowo-mieszkalnej (3 lokale usługowe zgodnie z zamierzeniem wnioskodawcy), są zdecydowanie bardziej rygorystyczne niż w przypadku udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego. Obecnie obowiązujące przepisy nie zezwalają na lokalizowanie zjazdów publicznych na odcinkach drogi zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ ustalił, że przed nieruchomością wnioskodawcy znajduje się przystanek autobusowy a w odległości około 30 m od niej znajdują się wloty dróg poprzecznych, a bezsprzecznym jest fakt, że okolice przystanków oraz połączeń z drogami poprzecznymi to rejon, gdzie płynność ruchu samochodowego stale ulega systematycznemu zakłóceniu i gdzie kierowcy powinni zachować szczególną ostrożność. Lokalizacja zjazdu, w szczególności zjazdu publicznego w rejonie przystanku autobusowego stanowi zagrożenie dla korzystających z przystanku oraz pozostałych uczestników ruchu. Nadto przedmiotowa droga powiatowa nr [...] (ul. [...]) jest drogą klasy Z (obecnie jednojezdniowa dwukierunkowa o dwóch pasach ruchu, przy czym przewidywana jest rozbudowa z poszerzeniem przekroju, podniesieniem parametrów technicznych i zwiększeniem liczby pasów ruchu). W ocenie organu, na analizowanym odcinku drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), nie występują warunki pozwalające na trwałe zlokalizowanie zjazdu. Uwzględnić bowiem należy zarówno obowiązek zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego - ujęty w § 9 ust. 1 rozporządzenia - jak i zakaz sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, wynikającego z przepisów § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia. Zakaz ustanowiony w tych przepisach jest jednoznaczny i dotyczy zjazdów publicznych z dróg publicznych wszystkich klas technicznych, a pięciopunktowe wyliczenie w § 113 ust. 7 ma charakter otwarty. Nadto, przepis § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia stanowi, że na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę i należy odczytywać go w ten sposób, że zalecane jest ograniczanie ilości zjazdów w ogóle w każdej sytuacji gdy wymagają tego względy bezpieczeństwa, natomiast w przypadku "nowej zabudowy", zalecane jest szczególnie rozważne podejście, w szczególności należy unikać sytuowania dodatkowych zjazdów i tworzenia nowych punktów kolizji na drodze. Dodatkowo, mając na uwadze m.in. interes społeczny i słuszny interes obywateli, a przy tym dobro mieszkańców miasta stwierdzono, że umiejscowienie zjazdu nie może wpływać na przeniesienie przystanku, zaś zarządca drogi nie może kierować się interesem tylko jednego podmiotu, spychając na dalszy plan potrzeby mieszkańców korzystających z transportu komunikacyjnego oraz potrzeby w zakresie rozbudowy układu drogowego i zapewnienia bezpiecznych warunków ruchu. Organ stwierdził, ze możliwość dalszego funkcjonowania zjazdu we wnioskowanej lokalizacji po rozbudowie układu drogowego i w nowych okolicznościach będzie mogła zostać ponownie rozpoznana podczas przygotowywania inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbudowie i budowie drogi, wobec czego zarządca drogi wydał decyzję na lokalizację zjazdu na czas określony, do momentu rozbudowy układu drogowego. Przewidywana inwestycja celu publicznego ma umożliwić przenoszenie znacznie zwiększonego potoku ruchu, stąd w ustaleniach obowiązującego MPZP części dzielnicy [...]-[...], rejon ulicy [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr XXXH/753/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r. znajduje się rezerwa terenu pod drogę o wyższych parametrach, przekroju dwujezdniowym, posiadającej po 2 pasy ruchu w obu kierunkach. Organ wskazał, że udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony nie uniemożliwia zagospodarowania i użytkowania nieruchomości inwestycyjnej zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z ustaleń MPZP dla terenu inwestycyjnego. Natomiast dojazd do nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawców może odbywać się od drogi niższej klasy, tj. ul. [...]. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia 10 lutego 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 września 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył i omówił znajdujące zastosowanie przepisy a następnie wyjaśnił, że zjazd we wnioskowanej przez strony lokalizacji znajdowałby się na wysokości istniejącego przystanku autobusowego i w odległości około 30 m mierzonych od końca łuków tworzących skrzyżowanie do wlotów dróg poprzecznych (ul. [...] i [...]). Zatem w przypadku i odległości dopuszczalnych w drodze wyjątku, o jakich mowa przepisie § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Organ stwierdził, że ww. przepis rozporządzenia nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy Z, jednak zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby zjazdów - szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę - należy rozumieć w ten sposób, iż tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy Z z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg, należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie. Działka nr [...] położona jest w terenie [...]. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] - [...], rejon ul. [...] i [...] zatwierdzonym uchwałą nr XXXII/753/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22.06.2005 r. teren ten winien być skomunikowany od ulicy: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W karcie terenu, w punkcie 9 lit. a "ZASADY OBSŁUGI INFRASTRUKTURĄ", dopuszczono obsługę komunikacyjną od ulicy [...] poprzez istniejący wydzielony dojazd oraz dopuszczono wjazd od ulicy [...] wyłącznie na działkę nr [...] (obecnie [...]). Taki sposób obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki przewidziany został w planie zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego i którego regulacje muszą być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Działka ta zatem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej niższej klasy ( kl. D). W ocenie organu, w sytuacjach gdy dostęp do drogi publicznej jest już zapewniony (lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie) należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdu łączącego drogę klasy Z z nieruchomością przyległą za wyłączoną. Organ odwoławczy dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego i treści decyzji stwierdziło, że organ I instancji przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, należycie ustalił i rozważył stan faktyczny sprawy istniejący w chwili rozstrzygania, wyprowadził wnioski mieszczące się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., szczegółowo uzasadnił odmowę wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu na czas nieokreślony. W ocenie SKO, w sprawie uznać należy prymat interesu społecznego, polegającego na zapewnieniu przez zarządcę drogi bezpieczeństwa użytkowników ul. [...], nad interesem prywatnym stron planujących wykorzystanie działki m.in. w sposób komercyjny. Organ stwierdził, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach klasy Z przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi ograniczone zostało do sytuacji wyjątkowych, gdy brak innej możliwości dojazdu. Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Zarządca drogi nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych przeważać musi nad interesem indywidualnym jednostki. SKO wyraziło pogląd, że organ I instancji działając w granicach uznania administracyjnego miał prawo odmówić w ogóle (a nie tylko na czas nieokreślony) wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu mając na względzie zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Biorąc jednakże pod uwagę stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że wydane przez organy w przyszłości decyzje nie mogą pogarszać sytuacji skarżących, którym już udzielono zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, lecz uczyniono to jedynie na czas określony, SKO postanowiło zaakceptować stanowisko organu I instancji. Organ stwierdził, że regulacje zawarte w § 113 ust. 7, § 9 i § 78 ust. 1 rozporządzenia mają zwiększyć ochronę uczestników ruchu drogowego. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym, ale mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są, podobnie, jak prawo własności, wartościami chronionymi konstytucyjnie. We wniesionej skardze A. L. i P. L. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie przepisu art. 145a § 1 p.p.s.a., z uwagi na powtórne naruszenie przepisu prawa materialnego - to jest przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, i wydanie decyzji w oparciu o przesłanki, które z treści tego przepisu nie wynikają oraz wobec ponownego wydania decyzji z pominięciem wytycznych wynikających w wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2018 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 164/18 oraz z dnia 3 października 2019 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 474/19, skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do wydania w zakreślonym terminie decyzji zezwalającej A. L. i P. L. na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego o szerokości jedni 3,50 m z drogi publicznej o nr [...] (drogi powiatowej ul. [...]) do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] zgodnie z przedłożonym przez skarżących planem sytuacyjnym bez ograniczeń czasowych. Skarżący zarzucili decyzji 1) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji sprzecznie z oceną prawną i wytycznymi ustalonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2018 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 164/18 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2019 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 474/19, uchylającymi decyzje organów wydane w niniejszej sprawie; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało bowiem w mocy decyzję organu I instancji, czyniąc podstawą ograniczenia czasowego zezwolenia na lokalizację zjazdu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące przyszłej, planowanej inwestycji drogowej, podczas gdy Sąd wyraźnie dwukrotnie wskazał, że zakaz taki nie został w uchwale planistycznej sformułowany i nie ma podstaw do wydania zezwolenia jedynie na czas określony; 2) naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przesłanki materialne, niewynikające z treści przepisu, tj. w odniesieniu do nieustalonych warunków technicznych inwestycji drogowej nieistniejącej a jedynie planowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili znaczenie wydanych na poprzednim etapie wyroków sądowych oraz okoliczność ich ignorowania przez organy administracji. Skarżący wskazali, że organy niezasadnie pomijają, że względy techniczne, na które mają uzasadniać wydanie zezwolenia ograniczonego czasowo - dotyczą nieistniejącego układu drogowego - a zatem uwarunkowania te, jako nieistniejące, nie mogą być brane pod uwagę - wobec czego zgodnie z treścią art. 29 ust. 4 ustawy o drogach - nie występują przesłanki do odmowy wydania zezwolenia lub wydania zezwolenia o charakterze czasowym. W kontekście treści art. 29 ustawy o drogach publicznych, skarżący podnieśli, że organy nie dostrzegły iż rozważania poczynione dotyczą drogi, która ma być wybudowana w przyszłości, której założenia projektowe nie są znane, co jest rażąco sprzeczne z zaleceniami Sądu, który nakazał rozważenie możliwości zlokalizowania zjazdu w odniesieniu do warunków istniejących. Skarżący wskazali, że postanowienie § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia dotyczy dróg klasy Z - a więc drogi planowanej, a nie drogi istniejącej (droga powiatowa nr [...] ul. [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze po raz kolejny uzależniło zatem wydanie decyzji od założeń wskazanych przez Radę Miasta [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego co do planowanej przyszłej inwestycji drogowej – drogi klasy Z - której założenia projektowe nie są znane, a ponadto bez wskazania w zaskarżonej decyzji wymogów wynikających z aktualnych warunków technicznych. Wnioskodawcy występowali tymczasem o zezwolenie na lokalizację zjazdu o charakterze publicznym z drogi publicznej o nr [...] (drogi powiatowej), która ma charakter drogi dojazdowej. W ocenie skarżących, organ niezasadnie wskazał na prymat interesu społecznego i wyważenie interesu publicznego i interesu strony - w sytuacji, gdy możliwość urządzeniu zjazdu z drogi publicznej nr [...] (ul. [...]) została już przesądzona, a brak jest podstaw prawnych do ograniczenia czasowego wydanego zezwolenia - w odniesieniu do warunków nieznanych - bo dotyczących nieistniających i nieustalonych uwarunkowań planowanej w tymi miejscu (od niemal osiemnastu lat) inwestycji drogowej. Skarżący zakwestionowali, by ich działka posiadała dostęp do drogi publicznej w inny sposób niż z ul. [...]. Nieruchomość skarżących nie ma dostępu do drogi publicznej z żadnej innej strony, graniczy bowiem tylko z nieruchomościami prywatnymi. Dostęp ten nie został również zapewniony przez służebność drogi koniecznej. Zaistniała sytuacja prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak też przedstawioną w jej uzasadnieniu argumentację. Pismem z dnia 24 stycznia 2022 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko, że zjazd ma być wykonany na drogę dojazdową, powołując się na część tekstową i graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...]-[...] w [...], rejon ulic [...] i [...], uchwalony uchwałą nr XXXII/753/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie bowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są uzasadnione. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten, mając charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustanowiona w tym przepisie zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie sądu administracyjnego wyrażoną wcześniej oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Zakres związania oceną prawną wynikającą z wyroku z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 164/18 został szczegółowo opisany w kolejnym wydanym w sprawie wyroku z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 474/19 i nie powinien budzić wątpliwości. Organy obu instancji winny zatem przyjąć, że brak jest podstaw do wydania zezwolenia na czasową lokalizację zjazdu z uwagi na zamierzoną realizację w przyszłości drogi, której budowa została przewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego. W wyroku z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 164/18 wskazano, że jedynie bezwzględny zakaz zlokalizowania zjazdu zawarty w planie miejscowym miałby wpływ na treść decyzji w przedmiotowej kwestii, w odmiennym przypadku nie ma podstaw do warunkowania okresu lokalizacji zjazdu zapisami tegoż planu. Wskazano również, że w sytuacji, w której organ nie dysponuje projektem budowlanym przyszłej drogi, nie może on uzależniać okresu udzielonego zezwolenia na lokalizację zjazdu od warunków, które nie są znane. W wyroku z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 474/19 Sąd wskazał, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. W zakresie znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa powszechnie obwiązującego oraz przepisów planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaszły żadne zmiany uzasadniające odstąpienie od dokonanej oceny prawnej. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika również by doszło do zmiany stanu faktycznego, polegającej na realizacji przewidzianej w planie drogi bądź sporządzenia jej projektu. Z tego punktu widzenia brak było podstaw od zastosowania w niniejszej sprawie unormowania art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zakresie, w jakim przewiduje on czasowe zezwolenie na lokalizację zjazdu, zasługuje zatem na uwzględnienie. Decyzja organu odwoławczego zawiera także istotną wadę w zakresie interpretacji wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroków. Organ ten pominął bowiem okoliczność, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy. Zmiana stanu faktycznego sprawy może uzasadniać odmienną ocenę prawną złożonego wniosku. Stanowisko to jest powszechnie przyjęte w judykaturze i doktrynie prawa i zostało w sposób wyraźny wyartykułowane w wyroku z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 474/19. W decyzji organu I instancji wskazano, że na wysokości działki skarżących znajduje się przystanek autobusowy. Takich ustaleń nie poczyniono w pierwotnie prowadzonym postępowaniu i nie były one przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. skarżący wskazał, że przystanek ten nie istniał w dacie wszczęcia postępowania. Został on wybudowany w okresie późniejszym. Jest to nowa niewątpliwie nowa okoliczność faktyczna, która może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Za niedopuszczalne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że udzielenie zgody na realizację zjazdu nie jest możliwe z uwagi m.in. na istnienie przystanku autobusowego i niezasadność jego ewentualnego przeniesienia, ale zgodę organu pierwszej instancji należy zaakceptować w związku z wynikającymi z wyroków sądów wytycznymi, że wydana decyzja nie powinna pogarszać sytuacji wnioskodawców, którym zgodna na czasową lokalizację zjazdu została już wydana. Wytyczne te zostały bowiem udzielone w innym stanie faktycznym, w którym Sąd nie dysponował wiedzą o wybudowaniu na wysokości nieruchomości skarżącego przystanku autobusowego i nie rozważał tej okoliczności. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem normy art. 153 p.p.s.a. nie tylko w zakresie naruszenia obowiązujących organ wytycznych w zakresie braku podstaw do ograniczenia czasowego zezwolenia na lokalizację zjazdu, ale także przez uznanie wytycznych za obowiązujące w zakresie braku możliwości pogorszenia sytuacji prawnej skarżących, którym udzielono czasowej zgody na lokalizację zjazdu, mimo istotnej zmiany stanu faktycznego, który mógł mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Strona składająca wniosek o lokalizację zjazdu w przypadku długotrwałego postępowania administracyjnego, w czasie którego uległ zmianie stan faktyczny sprawy, w tym warunki drogowe związane z możliwością lokalizacji zjazdu, nie jest uprawniona do otrzymania zgody na lokalizację zjazdu stosownie do warunków istniejących w dacie złożenia wniosku. Organ administracji rozstrzygający sprawę, zgodnie z ogólną obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą, musi bowiem uwzględniać stan faktyczny sprawy istniejący w dacie wydawania decyzji. Ponowne rozpoznając sprawę organ winien dokonać szczegółowej oceny, czy aktualnie istniejący stan faktyczny umożliwia realizację zjazdu zgodnie ze złożonym wnioskiem. Podkreślić należy, że w związku z długotrwałością prowadzonego postępowania administracyjnego organ winien przeprowadzić postępowanie za szczególną starannością i wnikliwością. Organ winien dokonać szczegółowych ustaleń co do lokalizacji przystanku autobusowego, a następnie ocenić czy realizacja zjazdu jest możliwa, przede wszystkim w kontekście ustalonego stanu faktycznego (czy istnieje miejsce na realizację zjazdu na nieruchomość) jak również w kontekście obowiązujących uregulowań prawnych. W tym zakresie organ winien ocenić - czy w ustalonym stanie faktycznym treść przepisów prawa nie wyklucza w sposób jednoznaczny realizacji zjazdu, - a jeżeli nie, czy w ramach uznania administracyjnego jej wydanie jest uzasadnione. Jeżeli organ uzna wydanie zgodny za niezasadne w ramach uznania administracyjnego, szczegółowo winien wyjaśnić przesłanki jakimi się kierował podejmując rozstrzygnięcie, tak by możliwa była ocena przez sąd administracyjny prawidłowości zajętego stanowiska. Wskazać także należy, że przyjęte w decyzjach organów obu instancji stanowisko, zgodnie z którym istniejąca droga jest drogą klasy zbiorczej nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z treści planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obecnie istniejąca droga oznaczona w planie symbolem [...] ma charakter drogi dojazdowej. Charakter drogi zbiorczej ma natomiast planowana droga oznaczona symbolem [...]. Droga ta aktualnie nie istnieje i zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wiążących organ wyrokach potencjalna możliwość jej realizacji nie może stanowić kryterium oceny wniosku o zezwolenie na realizację zjazdu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżących kwotę 714 zł składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), kwota wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonych przez skarżących pełnomocnictw (34 zł).