III SA/Gd 383/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji dotyczących numerów ksiąg wieczystych i numerów działek nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie M. Z. udzielenia informacji, dotyczących numerów ksiąg wieczystych i numerów działek nieruchomości stanowiących własność bądź współwłasność Z. S. ze względu na brak udokumentowanego interesu prawnego. Postanowienie organu odwoławczego wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie jego zaskarżenia zostało doręczone adresatowi w dniu 16 kwietnia 2012 r. W dniu 9 maja 2012 r. nadano przesyłkę zawierającą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie. W skardze jako zaskarżony akt wskazano postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2012 r. Także na kopercie jako adresata podano - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na przesyłce znajduje się przekreślony adres: O[...] [...] G. (prawidłowy adres organu odwoławczego) i nadpisany adres: Ł[...] [...] G. (adres [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego). Następnie w dniu 18 maja 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłał skargę do organu właściwego, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Ten ostatni organ przekazał skargę wraz z odpowiedzą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że nastąpiła oczywista pomyła pisarska i faktycznie organem do którego była kierowana skarga był Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Tego rodzaju uchybienie, wskazane omyłki pisarskie nie może rodzić skutków procesowych dla skarżącego, tym bardziej, że skarga została zaadresowana do organu, który wydał postanowienie prawidłowo. Nadto zgodnie z art. 65 k.p.a. terminowe wniesienie podania za pośrednictwem organu niewłaściwego uważa się za wniesione prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - w skrócie p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a stosownie do przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Na wstępie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy właściwie pouczył stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu jednoznacznie wskazano, że na postanowienie przysługuje skarga do WSA w Gdańsku za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Strona była zaś w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Mimo prawidłowego pouczenia, strona na kopercie jako adresata wskazała organ niewłaściwy - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zamiast Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego). Strona także w skardze jako zaskarżony akt podała - postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2012 r. W okolicznościach niniejszej sprawy termin do wniesienia skargi może być zachowany jedynie w przypadku, gdyby organ, do którego niewłaściwie skierowano skargę, prześle (nada w urzędzie pocztowym) skargę do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi. W tej sprawie ostatnim dniem wskazanego wyżej terminu na wniesienie skargi był dzień 16 maja 2012 r. Tymczasem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nadał skargę do organu właściwego dopiero w dniu 18 maja 2012 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Tym samym należy przyjąć, w okolicznościach niniejszej sprawy, że skarga nie została wniesiona w ustawowym terminie. Nie można podzielić argumentu strony o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 65 k.p.a. Należy podkreślić, że moment wniesienia skargi do organu administracji publicznej rozpoczyna postępowanie sądowoadministracyjne (patrz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 248-249). Jest to odrębne postępowanie względem procedury administracyjnej, inny jest jego przedmiot, inny organ prowadzący. Stąd też regulacje prawne określające porządek czynności procesowych mają autonomiczny charakter i nie jest dozwolone odczytywanie ich treści przy zastosowaniu przepisów z zakresu postępowania przed organami administracji publicznej. Przepis art. 65 k.p.a. gwarantujący stronie ochronę przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu jest przepisem mającym zastosowanie wyłącznie w postępowaniu administracyjnym i nie odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi. Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem przepis ten nie ma zastosowania do postępowania sądowoadministracyjnego. Takie stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny, który jednoznacznie wskazał, że przepis art. 65 k.p.a. nie odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi, a moment wniesienia skargi do organu administracji publicznej rozpoczyna postępowanie sądowoadministracyjne, dlatego do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi do organu niewłaściwego i uznać, ze zastosowanie będzie miał art. 65 k.p.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1981/10, baza Lex nr 844697). Powyższy pogląd należy w pełni podzielić. W tej też sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, co skutkuje, jak podniesiono już wcześniej, jej odrzuceniem. Oczywistym jest również, że strona wadliwie określiła organ właściwy za pośrednictwem, którego skarga miała zostać wniesiona (mimo prawidłowego pouczenia). Niemniej na kopercie, w której nadano skargę, znajduje się przekreślony właściwy adres organu odwoławczego, a w skardze mimo nieprawidłowego wskazania zaskarżonego aktu, oznaczono właściwe stronę (co mogłoby być podniesione w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi). Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.