III SA/Gd 386/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2007 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 26 czerwca 2007 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zameldował W. P.a na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o zameldowanie wystąpił W. P. W toku postępowania ustalono, że budynkiem położonym przy ul. [...] w G. , będącym własnością pani Sz. administruje Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów . Zrzeszenie to sprzeciwia się zameldowaniu W. P., wobec którego prawomocnym wyrokiem sądu orzeczono eksmisję z przedmiotowego lokalu bez orzekania, iż przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego. Organ stwierdził, że zebrany materiał świadczy o tym, że W. P. w przedmiotowym lokalu zamieszkuje, wobec czego jego zameldowanie jest prawnie i faktycznie uzasadnione. Faktem jest, iż nie ma on prawa do tego mieszkania , ale zameldowanie praw takich mu nie daje, bowiem meldunek służy wyłącznie rejestracji miejsca pobytu Po rozpoznaniu odwołania Zrzeszenia Właścicieli Zarządców Domów decyzją z dnia 26 lipca 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przedmiotem decyzji o zameldowaniu może być jedynie osoba , która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Oznacza to , że w przedmiotowej sprawie przedmiotem ustaleń organu administracyjnego jest wyłącznie okoliczność stałego zamieszkiwania wnioskodawcy w przedmiotowym lokalu. W sprawie jest bezsporne, że W. P. w lokalu tym zamieszkuje, co oznacza, że przesłanka zamieszkiwania została spełniona. Fakt ten potwierdził najemca lokalu – L. W. Ponadto wnioskodawca został ukarany przez policję za niedopełnienie obowiązku meldunkowego w przedmiotowym lokalu. Organ wskazał, że brak zgody właściciela lub najemcy na dokonanie zameldowania nie jest prawnie skuteczny, jeżeli dana osoba faktycznie w lokalu zamieszkuje. Dopóki orzeczona eksmisja nie zostanie wykonana, wnioskodawca powinien mieć zameldowanie w miejscu, w którym faktycznie przebywa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów w G. wniosło o jej uchylenie. Podniosło, że nie wyrażało zgody na zameldowanie W. P. w przedmiotowym lokalu . W stosunku do wnioskodawcy prawomocnym wyrokiem orzeczono eksmisję z przedmiotowego lokalu – bez prawa do lokalu socjalnego. Także w stosunku do L. W. orzeczono eksmisję, jednak wyrok nie jest jeszcze prawomocny. Za przedmiotowy lokal nie są regulowane należności czynszowe. Ponadto we wcześniejszym piśmie Urząd Miasta G. informował, że w lokalu nie mogą być meldowane dodatkowe osoby. W przedmiotowym lokalu gromadzą się osoby z "marginesu społecznego". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, że pobyt w przedmiotowym lokalu W. P. potwierdził L. W., nie mający tytułu prawnego do lokalu, bowiem umowa najmu została z nim rozwiązana z dniem 30 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności – stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. W sprawie niniejszej organy obu instancji skoncentrowały się jedynie na ustaleniu, czy W. P. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Fakt ten nie był kwestionowany w toku postępowania administracyjnego, wobec czego organy obu instancji uznały za spełnione przesłanki do zameldowania wnioskodawcy na pobyt stały. Organy pominęły, a właściwie uznały za nieistotny w sprawie fakt, że w stosunku do W. P. prawomocnym wyrokiem sądu została orzeczona eksmisja z przedmiotowego lokalu. W aktach sprawy brak jest tego dokumentu, jednak niewątpliwe było, że wyrok taki zapadł. Art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skoro jedną z przesłanek zameldowania na pobyt stały jest nie tylko zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, ale też zamieszkanie z " zamiarem stałego przebywania", to zasadny jest , w ocenie Sądu, zarzut skarżącego, iż organy obu instancji pominęły przy wydawaniu decyzji fakt wydania przez sąd prawomocnego wyroku orzekającego eksmisję W. P. z przedmiotowego lokalu. Trudno bowiem uznać, że osoba, wobec której prawomocnym wyrokiem sądu orzeczono eksmisję z określonego lokalu, składając po tym zdarzeniu wniosek o zameldowanie w tym samym lokalu na pobyt stały, mogła mieć zamiar stałego w nim przebywania. Organy obu instancji naruszyły art. 7 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organy nie ustaliły, kiedy w stosunku do W. P. zapadł wyrok orzekający eksmisję z przedmiotowego lokalu, kiedy wyrok ten się uprawomocnił, kiedy W. P. złożył wniosek o zameldowanie. Nie dokonały też analizy stanu faktycznego z uwzględnieniem całej treści art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, czyli nie tylko faktu zamieszkania w określonym lokalu przez W. P., ale i zamieszkania w tym lokalu przez niego z zamiarem stałego przebywania. Wskazać też należy, że organ I instancji przywołał w treści uzasadnienia swej decyzji m.in. treść przepisu art. 9 ust. 2 a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych który stanowi, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu . Z kolei organ odwoławczy określa L. W. jako "najemcę lokalu". Skarżący podnosił jednak, że pobyt W. P. w przedmiotowym lokalu potwierdził L. W., nie mający tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, bowiem umowa najmu została z nim rozwiązana z dniem 30 września 2006 r. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaległości czynszowych L.W., osób przebywających w przedmiotowym lokalu należy stwierdzić, że okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii zameldowania W. P. na pobyt stały w lokalu [...] przy ul. [...] w G. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uzupełnią materiał dowodowy i rozważą istnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędnych do dokonania zameldowania na pobyt stały, mając na uwadze powyższe wywody. Na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.