III SA/Gd 387/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody z dnia 25 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 września 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art.53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 z ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 kwietnia 2008 roku w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych ( M.P. nr 33, poz.297) - po rozpatrzeniu odwołania A. D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...], którą orzeczono o przyznaniu stronie jako osobie bezrobotnej odbywającej przygotowanie zawodowe, stypendium w okresie od dnia 3 lipca 2008 r. do dnia 2 października 2008 r. w wysokości 140 % zasiłku dla bezrobotnych, tj.772,60 zł brutto. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego: W dniu 11 stycznia 2008 r. A. D. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Wyżej opisaną decyzją organu I instancji przyznano stronie prawo do stypendium z tytułu udziału w przygotowaniu zawodowym w "A", odbywanym na podstawie umowy zawartej pomiędzy Urzędem Pracy, a "A" w dniu 1.07.2008 roku. Stosownie do art.49 pkt 3, art.53 ust. 3 i ust. 6 bezrobotnych, będących osobami w szczególnej sytuacji na rynku pracy (tj. powyżej 50 roku życia) starosta może skierować na okres do 6 miesięcy do odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy, bez nawiązywania stosunku pracy. W okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego starosta wypłaca stypendium w wysokości 140% zasiłku; prawo do zasiłku w tym okresie nie przysługuje. W okresie odbywania przygotowania zawodowego przez A. D. ( tj. od dnia 3 lipca 2008 roku) stypendium wynosiło 772,60 zł brutto miesięcznie i taka kwota została A. D. przyznana. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji przez A. D., organ odwoławczy wyjaśnił, miedzy innymi, że przed skierowaniem strony do odbycia przygotowania zawodowego, strona została zapoznana z informacjami dotyczącymi tej formy aktywizacji zawodowej osoby bezrobotnej, wyraziła zgodę na skierowanie do konkretnego pracodawcy, znała wysokość przysługującego stypendium. Ponieważ odwołująca się miała wcześniej ponad dziesięcioletnią przerwę w zatrudnieniu i ma ponad 50 lat, organ I instancji zobligowany był do skierowania strony do odbycia przygotowania zawodowego, dzięki któremu bezrobotny może nabyć nowe kwalifikacje lub umiejętności zawodowe zwiększające jego szanse na rynku pracy. Pozostałe zarzuty organ odwoławczy uznał za niezasadne bądź bez znaczenia prawnego; udzielił również wyjaśnień odnośnie zarzutów podnoszonych przez stronę w kolejnych pismach kierowanych do organów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, A. D. podniosła szereg zarzutów, przy czym znaczna ich część dotyczy spraw zaszłych i niemających znaczenia w niniejszej sprawie. W pierwszej części skargi A. D. odnosi się do zdarzeń z lat 1994 i 2007 roku. W następnej – do zaocznego wyroku w sprawie karnej i jego konsekwencji w życiu skarżącej, podnosi zarzuty o niewłaściwym traktowaniu skarżącej przez wymienione z nazwisk osoby w latach 1996-98, naganne, zdaniem skarżącej, postępowanie pełnomocników skarżącej, prokuratora, sądu, administracji spółdzielni mieszkaniowej. W uzasadnieniu do zarzutów skarżąca podniosła, że niezasadnie skierowano skarżącą do odbywania przygotowania zawodowego, że była źle traktowana przez pracowników "A", że nieprawdziwie podano datę rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] oraz – że sprawy skarżącej rozpatrywane były dotąd nierzetelnie i z pokrzywdzeniem skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do podniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń, w tym - stypendiów dla bezrobotnych reguluje ustawa o promocji zatrudnienia. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Stosownie do przepisu art. 49 ustawy w stosunku do: bezrobotnych długotrwale lub bezrobotnych powyżej 50 roku życia, bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego,- zwanych dalej "osobami będącymi w szczególnej sytuacji na rynku pracy", mogą być dodatkowo stosowane działania określone w art. 50-61, tzn. powiatowy urząd pracy w okresie do 6 miesięcy od dnia rejestracji powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych. Art.53 ust. 3 ustawy stanowi, że starosta może skierować na okres do 6 miesięcy bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2-7, do odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy, bez nawiązywania stosunku pracy. Dalej przepisy przewidują, że staż i przygotowanie zawodowe w miejscu pracy odbywają się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego, oraz że nadzór nad odbywaniem stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu oraz o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego, kwalifikacjach lub umiejętnościach zawodowych pozyskanych w trakcie przygotowania zawodowego. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu lub przygotowania zawodowego. Ustęp 6 cytowanego art. 53 ustawy przewiduje, że bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości 140 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. W sprawie niniejszej organy administracji obu instancji uznały, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna spełniała w dniu rejestracji warunki do uzyskania skierowania do odbycia stażu zawodowego, bowiem pozostawała poza zatrudnieniem ponad 10 lat. Jak wynika z akt , skarżąca urodzona w dniu 25.10.1954 r., zatrudniona była uprzednio do 30.04.1994 r. w "B" jako kasjerka, a od 4.02.1998 r. do 31.10.1998 r. w "C" jako asystentka i było to ostatnie miejsce zatrudnienia skarżącej (dowód: karta rejestracyjna bezrobotnego – akta administracyjne). Nie ulega wątpliwości, że osoba korzystająca z uprawnień wynikających ze statusu bezrobotnego winna poddać się obowiązkom bezrobotnego, wynikającym z przepisów ustawy. Zatem skierowanie skarżącej do odbycia przygotowania zawodowego nastąpiło zgodnie z zacytowanymi wyżej przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stosownie do treści art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie było zatem podstaw do dokonywania przez organy oceny faktycznej sytuacji skarżącej przez pryzmat eksponowanych w skardze zarzutów dotyczących innych spraw, w oderwaniu od przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy zwrócić uwagę, iż stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 53 ust. 3 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi kompletną (wraz z powołanymi przepisami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 kwietnia 2008 roku) regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do skierowania do odbycia przygotowania zawodowego i uzyskania w tym czasie stypendium w określonej przepisami prawa wysokości. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad. Ich treść jest jednoznaczna i nie daje żadnych podstaw np. do ingerowania w sposób odbywania przygotowania zawodowego bądź – przyznania stypendium w innej wysokości. Decyzja o przyznaniu stypendium dla bezrobotnych skierowanych na staż lub w celu przygotowania zawodowego nie ma bowiem charakteru uznaniowego co do jego wysokości i przy jej podejmowaniu nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy. Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego zarówno z przyczyn wskazanych w skardze, jak i innych uchybień, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.