III SA/Gd 388/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. I. S. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie P. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G., powołując się na prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego [...]. z dnia 15 lutego 2007r. sygn. akt I ACa 32/07 - w pkt 5 w/w wyroku orzeczono eksmisję P. B. z przedmiotowego lokalu. Strona stwierdziła, że nie posiada środków na opłacenie kosztów komorniczych związanych z przymusowym przeprowadzeniem eksmisji P. B. z przedmiotowego lokalu. Nadto wskazała, że wspólne zamieszkiwanie z P. B. jest niemożliwe z uwagi na fakt, że jest skazany dwoma prawomocnymi wyrokami za znęcanie się nad rodziną, ciągle dopuszcza się dewastacji lokalu i nie ponosi kosztów jego utrzymania. Decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), orzekł o odmowie wymeldowania P. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie ma podstaw do wymeldowania P. B. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu, gdyż nie została spełniona niezbędna przesłanka zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – P. B. pomimo orzeczonej eksmisji nadal zamieszkuje w lokalu i nie zamierza go dobrowolnie opuścić. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła I. S. Strona wskazała na treść punktu 5 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2007r., którym orzeczono eksmisję P. B. z przedmiotowego lokalu i któremu nadano klauzulę wykonalności. Sąd nie orzekł przy tym o prawie do lokalu socjalnego, bowiem zdaniem strony możliwa jest w tym przypadku eksmisja P. B. "na bruk". Dalej strona wskazała na fakt znęcania się P. B. nad rodzina, za co został skazany prawomocnymi wyrokami, jak również, że nie ponosi on kosztów utrzymania lokalu, czemu strona starała się przeciwstawić występując do sądu powszechnego z powództwem, które zostało odrzucone. Strona wskazała na brak pomocy ze strony instytucji Państwa w rozwiązaniu sytuacji jej rodziny, na warunki w jakich zmuszoną są żyć jej dzieci. Działania takie są sprzeczne z przepisami Konstytucji RP. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 30 lipca 2007r., nr [...] w całości podtrzymał rozstrzygnięcie prezydenta i prezentowane przez niego stanowisko. Przywołał przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, iż podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie budzi wątpliwości, że P. B. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Okoliczność ta została potwierdzona przez I. S. i P. B. Pomimo wyroku orzekającego eksmisję nadal zamieszkuje on w lokalu nie ponosząc kosztów związanych z jego eksploatacją. Organ wskazał przy tym na zrozumienie trudnej sytuacji, w jakiej znajduje się I. S., jednak kompetencje organu administracyjnego, nie pozwalają na podjęcie działań zmierzających do rozwiązania kwestii cywilnych. Rozwiązaniem powstałej sytuacji byłoby przeprowadzenie eksmisji P. B. z lokalu, Wojewoda [...] nie dysponuje jednak środkami finansowymi, które mogłyby pomóc w jej przeprowadzeniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła I. S. Argumentacja skargi powiela zarzuty podniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wskazała przy tym, że do dnia złożenia skargi eksmisja nie została jeszcze zrealizowana. Skarżąca wskazała na nierespektowanie wyroków sądowych przez P. B. i brak efektywnej pomocy w tej kwestii ze strony właściwych organów. P. b. nadal nie ponosi kosztów utrzymania części lokalu, zaś skarżąca nie może w nieskończoność spłacać powstałego w związku z tym zadłużenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzupełnieniu skargi w dniu 5 października 2007r. skierowała do Sadu pisma dołączając do niego kserokopie szeregu dokumentów, w tym skierowane do Komornika Sądowego [...] przy Sądzie Rejonowym [...] pismo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Wojewody [...], którym utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 czerwca 2007r., nr [...] o odmowie wymeldowania P. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Dla dokonania przedmiotowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera zatem treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), w myśl którego organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego trwającego ponad 3 miesiące i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem jedyną przesłanką wymeldowania z pobytu stałego jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wymeldowania jest zatem zobligowany do ustalenia czy zachodzi powyższa przesłanka do wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego. W przedmiotowej sprawie decyzję organu pierwszej instancji wydano po ustaleniach organu, które nie budzą wątpliwości Sądu. W trakcie postępowania przesłuchano I. S. i P. B., którzy zgodnie stwierdzili, że P. B. stale zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wnioskodawczyni przedstawiła też szereg dowodów na potwierdzenie faktów podniesionych we wniosku, a później w odwołaniu, a dotyczących znęcania się przez P. B. nad rodziną, jak też nie ponoszenia przez niego kosztów utrzymania lokalu. W takim stanie sprawy organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy przyjęły za udowodnione, że skarżący nie opuścił przedmiotowego lokalu. Ustalenie to, mające w sprawie zasadnicze znaczenie dla możliwości zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jako podstawy prawnej wymeldowania zostało w ocenie Sądu należycie ocenione i udowodnione. Jeśli zaś chodzi o treść skargi, to stwierdzić należy, że I. S. przyznaje w niej, że P. B. stale zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Skarżąca oczekuje pomocy w rozwiązaniu swojej sytuacji i wskazuje na trudne położenie, w jakim znajduje się wraz z dwójką swoich dzieci. Należy jednak przypomnieć, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności zaskarżonej decyzji prawem, nie może natomiast dokonywać kontroli pod względem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie może rozpatrywać sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Dlatego też Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie mógł wziąć pod uwagę w/w kwestii wskazanych przez skarżącą w skardze. W reasumpcji powyższych rozważań uznać należało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki przemawiające za odmową wymeldowaniem P. B. z pobytu stałego. Prawidłowa była również decyzja wydana przez organ odwoławczy ponownie rozstrzygający sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zważywszy fakt, iż brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd uznał zarzuty skargi na niezasadne. Tym samym działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji oddalając skargę.