III SA/Gd 39/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. i W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję Wojewody [...], uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 14 lutego 2011 r. małżonkowie A. i W. K. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżących oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonego do wniosku odpisu decyzji z dnia 18 stycznia 2011 r. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, ustalono, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe z małoletnią córką, z którą zamieszkują w lokalu o powierzchni 25 m2, nie posiadają oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, źródłem ich utrzymania jest renta, świadczenia rodzinne oraz świadczenia z pomocy społecznej w łącznej kwocie 711,67 zł miesięcznie. W tych okolicznościach uznano, że wnioskodawcy wykazali dostatecznie, iż nie mają możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez nich miesięcznych dochodów, które nie wystarczają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.