III SA/Gd 390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. H. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego postanawia: utrzymać zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2018 r. w mocy. Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek Z. H. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Referendarz sądowy wskazał, że stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wysłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wezwaniem do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania doręczono skarżącej w dniu 12 czerwca 2018 r. W wyznaczonym terminie – do dnia 19 czerwca 2018 r. - wnioskodawczyni nie złożyła urzędowego formularza. Skarżąca w dniu 18 czerwca 2018 r. odesłała jedynie niewypełniony formularz, który otrzymała wraz z wezwaniem. Wobec czego referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego skarżąca wskazała, że nie wypełniła formularza, bo to nie ona pobierała zasiłek, a jej brat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 punkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącej nie mógł być uwzględniony. Skarżąca wraz ze skargą złożyła na formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na to, że formularz był nieprawidłowy, zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. skarżącej został przesłany właściwy urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 12 czerwca 2018 r. (k. 15). W wyznaczonym terminie, tj. w dniu 18 czerwca 2018 r., wnioskodawczyni odesłała niewypełniony formularz. W związku z tym, referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podniesione w sprzeciwie okoliczności nie mają wpływu na zasadność wydanego przez referendarza postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., utrzymał w mocy zarządzenie referendarza. Wyjaśnić dodatkowo skarżącej należy, że w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej strona nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ( art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).