III SA/Gd 392/15

Sygn. akt III SA/Gd 392 /15 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komendanta Powiatowego Policji na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 12 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie urlopu zdrowotnego postanawia: odrzucić skargę. Komendant Powiatowy Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na orzeczenie nr [...] Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 12 lutego 2015 r. w części orzekającej o potrzebie udzielenia E. G. urlopu zdrowotnego na okres 2 miesięcy w terminie od 24 lutego 2015 r. do 24 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W myśl art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), uprawnionym do wystąpienia ze skargą jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50§2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 12 lutego 2015 r. w zakresie przyznania E. G. urlopu zdrowotnego, bezpośrednio po wykorzystaniu przez niego zwolnienia lekarskiego do 23 lutego 2015 r. na okres dwóch miesięcy tj. od dnia 24 lutego 2015 r. do 24 kwietnia 2015 r. Stosownie do art. 85 ustawy o Policji (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 355) można udzielić policjantowi płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego, a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn. Przepis ten znajduje swoje rozwinięcie w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 czerwca 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1282). W § 26 ust. 1 rozporządzenia wskazano, iż policjantowi w służbie stałej można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 6 miesięcy. Łączny wymiar urlopu w okresie całej służby nie może przekroczyć 18 miesięcy. Natomiast w § 26 ust. 2 rozporządzenia przewidziano, iż urlopu zdrowotnego udziela przełożony właściwy w sprawach osobowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy. Do komisji lekarskiej kieruje przełożony właściwy w sprawach osobowych na wniosek lekarza lub samego policjanta. W myśl art. 25 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. poz. 1822), zwanej dalej ustawą o komisjach lekarskich, do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu w celu ustalenia potrzeby udzielenia urlopu zdrowotnego. Zgodnie z art. 6f ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji oraz Komendant Powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. Żaden przepis szczególny ustawy o Policji ani ustawy o komisjach lekarskich nie daje uprawnienia przełożonemu policjanta do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie komisji lekarskiej wydane w oparciu o przepisy tej ustawy. Zatem rozstrzygnięcie kwestii uprawnienia do wniesienia skargi przez Komendanta Powiatowego Policji w niniejszej sprawie wymaga rozważenia kwestii jego interesu prawnego w żądaniu przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Interes prawny we wniesieniu skargi winien być przy tym rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z porządkiem prawnym. Wspomniany interes prawny musi być zatem interesem indywidualnym strony postępowania, innymi słowy, musi dotyczyć jej bezpośrednio. Udzielenie urlopu zdrowotnego policjantowi zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej nie wpływa bynajmniej na sferę własnych i indywidualnych praw podmiotowych osoby prawnej jaką jest Policja. Nie można wyprowadzić interesu prawnego do zaskarżenia orzeczenia komisji lekarskiej z samego uprawnienia przełożonego do skierowania policjanta do tej komisji. Komendant powiatowy pozostaje inicjatorem postępowania prowadzonego w dalszym ciągu przez komisję lekarską z urzędu w zakresie jej kompetencji. Legitymacja do wniesienia skargi nie wynika także z wynikającego wprost z ustawy uprawnienia podmiotu kierującego do wniesienia odwołania od orzeczenia komisji pierwszej instancji. Gdyby wolą ustawodawcy było inne od określonego w art. 50 § 1 p.p.s.a. ukształtowanie kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od orzeczenia komisji lekarskiej w sprawie udzielenia policjantowi urlopu zdrowotnego, to uczyniłby to w przepisach ustawy o komisjach lekarskich lub ustawy o Policji. Skoro zaś Komendant Powiatowy Policji w sposób oczywisty nie legitymuje się przymiotem strony postępowania, to w sytuacji braku regulacji odmiennych zawartych w przepisach szczególnych, nie jest uprawniony, by wystąpić do Sądu ze skargą dotyczącą przyznania urlopu zdrowotnego policjantowi E. G.. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę.