III SA/Gd 397/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia 13 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 16 czerwca 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 2 lutego 2011 r. Starosta Powiatu działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 72, art. 73 ust. 5 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) orzekł o uznaniu B. S. zamieszkałej w K. za osobę bezrobotną z dniem 28 stycznia 2011 r. Jednocześnie Starosta Powiatu orzekł o przyznaniu w/w prawa do zasiłku z dniem 28 stycznia 2011 r. W dniu 1 czerwca 2011 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w S. wpłynęło pismo B.S., w którym w/w poinformowała, ze z dniem 30 maja 2011 r. wyjeżdża do Niemiec w związku z podjęciem pracy. Decyzją z dnia 9 czerwca 2011 r. Starosta Powiatu działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a. orzekł o utracie przez B. S. zamieszkałej w K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 maja 2011 r. Jednocześnie Starosta Powiatu orzekł o utracie przez w/w prawa do zasiłku z dniem 30 maja 2011 r. Następnie decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r. Starosta Powiatu działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a. orzekł o uznaniu B. S. zamieszkałej w K. za osobę bezrobotną z dniem 13 czerwca 2011 r. Jednocześnie Starosta Powiatu orzekł o odmowie przyznania w/w prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że strona spełnia warunki do uznania za osobę bezrobotną. Nie mniej jednak suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od w/w decyzji B. S. wniosła o przywrócenie jej prawa do zasiłku. Zdaniem odwołującej w dniu 30 maja 2011 r. strona zawiesiła zasiłek dla bezrobotnych w związku z wyjazdem do Niemiec w celu podjęcia pracy. Z uwagi na brak pracy strona wróciła jednakże do Polski w dniu 8 czerwca 2011 r. W związku z tym zasiłek powinien być przywrócony. Co ważne, o tym, że zasiłek będzie otrzymywać poinformował ją pracownik powiatowego urzędu pracy. Decyzją z dnia 13 lipca 2011 r. nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 i art. 73 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu z dnia 16 czerwca 2011 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do regulacji zawartej w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że podczas rejestracji w/w udokumentowała, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. w okresie od 12 grudnia 2009 r. do 12 czerwca 2011 r. była zatrudniona na pełen etat od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 14 stycznia 2011 r. Należy więc uznać, ze strona nie wylegitymowała się wymaganym okresem zatrudnienia wynoszącym 365 dni. Nadto strona nie wykazała się posiadaniem innego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w ciągu wymaganych przez ustawę 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Co równie istotne, strona nie zawiesiła pobierania zasiłku dla bezrobotnych lecz utraciła prawo do tego świadczenia w związku z utratą statusu osoby bezrobotnej z powodu wyjazdu do Niemiec w celu podjęcia pracy. Należy domniemywać, że strona chciała się dowiedzieć jakie są konsekwencje prawne podjęcia pracy za granicą w kontekście powrotu do kraju po jej zakończeniu. Art. 73 ust. 5 w/w ustawy pozwala przyznać stronie prawo do zasiłku na okres uzupełniający do poprzednio wykorzystanego, pod warunkiem zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego w okresie 14 dnia od dnia ustania zatrudnienia. W przypadku odwołującej się regulacja ta nie miała jednakże zastosowania gdyż B.S. nie podjęła pracy za granicą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. S. wskazała, że nie zgadza się z wydanymi decyzjami. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 30 maja 2011 r. do Powiatowego Urzędu Pracy została wysłana informacja o wyjeździe w celu podjęcia pracy w Niemczech. Skarżąca chciała być bowiem uczciwa wobec Powiatowego Urzędu Pracy. W Niemczech skarżąca została jednakże oszukana i powróciła do Polski. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że pobyt skarżącej za granicą trwał dłużej niż 10 dni. Uzasadnionym było więc pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Skarżąca nie może zaś aktualnie nabyć prawa do zasiłku za niewyczerpany okres, gdyż w dniu ostatniej rejestracji nie wylegitymowała się co najmniej 365 – dniowym okresem uprawniającym do zasiłku przypadającym w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane.. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm., zwana dalej ustawą) za bezrobotnego może być uznana osoba, która m.in. jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W ocenie organów skarżącą w/w wymogi w dniu rejestracji w urzędzie pracy spełniała, brak było natomiast podstaw do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W myśl art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto, gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową wymienioną w punkcie 2 powołanego przepisu. W Rozdziale 4 ustawy do zadań publicznych służb zatrudnienia w zakresie polityki pracy zaliczono m.in. udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy (...) oraz poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa ( tak np. art. 9 ustawy dotyczący zadań samorządu powiatu). Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy m.in. rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy ( art. 9 ust. 1 pkt 4) oraz wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego ( art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.a). Zgodnie z art. 9 ust. 7 ustawy organy upoważnione zostały do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Wynika z powyższego, że organy realizując zadania, o których mowa w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organy winny kierować się również zasadami prowadzenia postępowania wynikającymi z przepisów k.p.a. Uregulowana w art. 8 k.p.a. zasada wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa. Z kolei art. 9 k.p.a. zobowiązuje organy administracyjne do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Odnosząc powyższe do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca dokonała w dniu 13 czerwca 2011 r. ponownej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy w związku z pozbawieniem jej z dniem 30 maja 2011 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja z dnia 9 czerwca 2011 r. nr [...]). Wynika z powyższego, że w dacie rejestracji decyzja o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej nie była jeszcze ostateczna. Należy też zauważyć, że brak jest w aktach sprawy dowodu doręczenia skarżącej decyzji z dnia 9 czerwca 2011 r., powstaje zatem pytanie czy decyzja ta weszła do obrotu prawnego ( por. art. 110 k.p.a.). Okoliczności te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, istnieje bowiem uzasadniona wątpliwość czy wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji nie było przedwczesne. Do ich wydania mogło bowiem dojść dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Z kolei, zakładając hipotetycznie, że doręczenie decyzji z dnia 9 czerwca 29011r. miało miejsce i decyzja ta uzyskała walor ostateczności, wobec złożonych przez skarżącą w toku niniejszego postępowania wyjaśnień, obowiązkiem organów było – zdaniem Sądu - podjęcie działań zmierzających do wzruszenia tej decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego, bądź poinformowanie skarżącej o możliwości złożenia przez nią wniosku o wszczęcie takiego postępowania. Przesłanką pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych było bowiem podjęcie przez nią zatrudnienia, co wynika z powołania w podstawie prawnej decyzji z dnia 9 czerwca 2011 r. art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, tymczasem do podjęcia przez skarżącą zatrudnienia za granicą nie doszło. W ocenie Sądu tylko takie działanie organów w niniejszej sprawie można pogodzić z realizacją nałożonych na nie zadań w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej, jak również przestrzegania wyrażonych w k.p.a. zasad postępowania, o których była wcześniej mowa. Mając na względzie powyższe rozważania Sąd stwierdził, że decyzje, które zapadły w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania, Sąd stwierdził przy tym, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Na mocy art. 152 tej ustawy Sad stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.