III SA/Gd 399/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2025 r., nr 2201-IGC.4306.2.2025.MK w przedmiocie cła wyrównawczego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 2 czerwca 2025 r. znak 2201-IGC.4306.2.2025.MK Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 13 grudnia 2024 r. nr 328000-CZC.4306.103.2024.AH określającą wobec M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w T. (dalej jako: "skarżąca", "spółka") oraz W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. dla towarów ujętych w zgłoszeniu celnym uzupełniającym nr [...] stawkę ostatecznego cła wyrównawczego (A40) w wysokości 20,5 %, orzekającą o zaksięgowaniu wymaganej kwoty cła wyrównawczego (A40) w łącznej wysokości 225 351 zł oraz określającą różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w powyższym zgłoszeniu celnym w łącznej wysokości 51 831 zł. W stanie faktycznym sprawy w dniu 20 września 2023 r. W. Sp. z o.o. w P. działając w charakterze przedstawiciela pośredniego na rzecz skarżącej M. Sp. o.o. sp. k. w T. poprzez wpis do rejestru zgłaszającego w procedurze uproszczonej zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu różnego rodzaju towary deklarowane jako blachy płaskie ze stali kwasoodpornej nierdzewnej walcowane na zimno w kręgach, pochodzące z Turcji, w dziewięciu pozycjach, klasyfikowane do kodów TARIC 7219 35 10 10, 7219 34 10 10 i 7219 33 10 10. Dnia 22 września 2023 r. złożył zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało zarejestrowane w ewidencji elektronicznej AIS pod numerem [...]. Po zwolnieniu towarów Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni stwierdził, że na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/1631 z dnia 11 sierpnia 2023 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indonezji przez przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, oraz poddającego rejestracji przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu (Dz. Urz. UE L 202 z 14.8.2023) Komisja Europejska wszczęła dochodzenie w celu ustalenia, czy przywóz do Unii płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, w tym klasyfikowanych do kodów CN 7219 35 10, 7219 34 10 i 7219 33 10, stanowi obejście środków nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433. Towary objęte wymienionym na wstępie zgłoszeniem celnym były przedmiotem tego dochodzenia Komisji i podlegały obowiązkowi rejestracji przywozu, zaś przedmiotowe zgłoszenie celne uzupełniające dokonane zostało w okresie obowiązywania ww. rozporządzenia, zatem podlegało rejestracji. Po zakończeniu dochodzenia na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 z dnia 6 maja 2024 r. rozszerzającego ostateczne cła wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 wobec przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indonezji na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, pochodzących z Indonezji (Dz. Urz. UE L z 7.5.2024), zostało rozszerzone na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, objętych m. in. kodami CN 7219 35 10,7219 3410 i 7219 33 10. Cło rozszerzone w wysokości 20,5 % pobierane jest od przywozu produktów wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/1631. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismem z 25 lipca 2024 r. (doręczonym stronie 1 sierpnia 2024 r.) powiadomił skarżącą o podjęciu działań zmierzających do wydania decyzji w rozumieniu art. 29 UKC w przedmiocie określenia należnego cła wyrównawczego (A40) i różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym oraz o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, wskazując jednocześnie, jakie dokumenty należy przedstawić, aby skorzystać z możliwości zwolnienia z cła wyrównawczego. W piśmie z 22 sierpnia 2024 r. skarżąca oświadczyła, że art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na fakt przyznania skarżącej kontyngentu taryfowego wynikającego z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159. Ponadto podniosła, że w powiadomieniu z 25 lipca 2024 roku nie zostały wskazane przez organ celny podstawy faktyczne i prawne decyzji, którą miał zamiar wydać. Odpowiadając na powyższe pismo organ pierwszej instancji pismem z 20 września 2024 r. poinformował skarżącą, że przyznanie kontyngentu taryfowego, co skutkuje zwolnieniem z obowiązku zapłaty dodatkowego cła ochronnego (A20), nie jest równoznaczne z odstąpieniem od nałożenia na przywóz towarów cła wyrównawczego (A40) wynikającego z odrębnych przepisów prawa celnego. Jednocześnie poinformował Stronę Skarżącą o przesłankach ewentualnego zwolnienia przywiezionych towarów od cła wyrównawczego (A40) wynikających z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268. W ocenie organu pierwszej instancji rozporządzenie nr 2024/1268 jasno wskazuje warunki, jakie należy spełnić, by towar opisany kodem 7219331010, 7219341010 oraz 7219351010 mógł być zwolniony z zastosowania cła wyrównawczego. Ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by blachy objęte analizowanym zgłoszeniem celnym uzupełniającym zostały zakupione od podmiotu wyszczególnionego w art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, w związku z czym nie podlegają zwolnieniu z nałożenia cła wyrównawczego. Ponadto art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia jasno wskazuje, że nie nakłada się dodatkowych cel na ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia nr 2019/159. Biorąc pod uwagę, że w przypadku analizowanego zgłoszenia kontyngent został przyznany na całość towaru, wskazany przepis nie ma tu zastosowania. Mając powyższe na uwadze, określono stawkę ostatecznego cła wyrównawczego w wysokości mającej zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw indonezyjskich niewymienionych w art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2024/1268 – 20,5 %. Wymiar ostatecznego cła wyrównawczego w konsekwencji wpływa na wymiar podstawy opodatkowania oraz podatku od towarów i usług. W odwołaniu od powyższej decyzji M. Sp. o.o. sp. k. w T. podniosła zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego tj. a. art. 3 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 (dalej: rozporządzenie Komisji (UE) 2024/1268") z dnia 6 maja 2024 r. rozszerzającego ostateczne cła wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 wobec przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indonezji na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji zastosowania kontyngentu na całość importowanego towaru objętego art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 podczas gdy wykładnia tego przepisu wskazuje na konieczność nałożenia cła wyrównawczego jedynie w sytuacji pobrania w ilości powyżej określonego kontyngentu, o którym mowa w w/w przepisie; b. art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1268 art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1268 poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie cła wyrównawczego, podczas gdy przepis wyraźnie wskazuje, że w okresie stosowania Rozporządzenia Komisji (UE) 2019/159 zawiesza się pobór ceł wyrównawczych; c. art. 22 ust. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r.) - dalej "UKC" w zw. z art. 8 lit a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 343 z 29 grudnia 2015 r.) dalej - "RW" poprzez jego niezastosowanie i niedopełnienie obowiązku poinformowania Importera o podstawach prawych, na których zamierzają oprzeć niekorzystną decyzję, polegającym na niewskazaniu podstaw prawnych i faktycznych do uznania braku podstaw do zastosowania zwolnienia z poboru cła wyrównawczego towarów objętych kontyngentem celnym. 2. naruszenie przepisów postępowania tj.: a. art. 187 § 1 o.p. w zw z art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji oraz obarczenie Strony ciężarem dowodu, a w konsekwencji obciążenie Spółki konsekwencjami bierności organów celnych w postępowaniu dowodowym, podczas gdy organy celne w dysonowały informacjami potwierdzającymi zastosowanie (przyznanie) kontyngentu celnego wobec importowanego towaru; b. art. 210 § 4 o.p. poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie, wydanie decyzji na podstawie uogólnień nie mających oparcia w zebranym materiale dowodowym oraz brak uzasadnienia odniesienia się przez Naczelnika do dowodów przedstawionych przez Spółkę, oraz niewskazanie przyczyn pominięcia przepisu zawieszającego pobieranie ceł wyrównawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, uzasadniając opisaną na wstępie decyzję, wyjaśnił, że zgodnie z art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych. Na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, pochodzących z Indonezji, zostało rozszerzone na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, objętych kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7219 90 20, 7219 90 80, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81, 7220 20 89, 7220 90 20 i 7220 90 80, wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu (kody TARIC 7219310010, 7219310020, 7219321010, 7219321020, 7219329010, 7219329020, 7219331010, 7219331020, 7219339010, 7219339020, 7219341010, 7219341020, 7219349010, 7219349020, 7219351010, 7219351020, 7219359010, 7219359020, 7219902010, 7219902020, 7219908010, 7219908020, 7220202110, 7220202120, 7220202910, 7220202920, 7220204110, 7220204120, 7220204910, 7220204920, 7220208110, 7220208120, 7220208910, 7220208920, 7220902010, 7220902020, 7220908010 i 7220908020), z wyłączeniem wyrobów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w tabeli. Rozszerzone cło jest cłem wyrównawczym w wysokości 20,5 % mającym zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw indonezyjskich" (art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268). Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca kwestionuje przede wszystkim zasadność pobrania cła wyrównawczego (A40) powołując się na przepisy art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268. Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest, że przywiezione przez odwołującą się spółkę blachy są tożsame z blachami o których mowa jest w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2024/1268. Spółce przyznany został również kontyngent taryfowy na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 należy rozumieć w ten sposób, że zawieszenie poboru ceł nałożonych na podstawie tego rozporządzenia może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zainteresowana osoba byłaby zobowiązana do uiszczenia dodatkowego cła ochronnego (A20), o którym mowa jest w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159, w przypadku wyczerpania kontyngentu. Taka sytuacja niewątpliwie nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wobec tego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni był zobligowany do pobrania cła wyrównawczego (A40) nałożonego na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268. W tym stanie rzeczy za błędną i nie znajdującą oparcia w przepisach prawa celnego uznał organ odwoławczy interpretację przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego przedstawioną przez skarżącą. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, w postępowaniu celnym przed organem pierwszej instancji nie ma zastosowania art. 210 Ordynacji podatkowej, który definiuje konieczne elementy decyzji, w tym jego § 4, który formułuje wymogi stawiane jej uzasadnieniu. Już z tych przyczyn przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie mógł zostać naruszony przez organ pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji nie naruszył też art. 22 ust. 7 UKC, w którym przewidziano wobec uzasadnienia decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego wymogi zasadniczo zbieżne z tymi, które wynikają z art. 210 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora IAS w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ celny pierwszej instancji zawarł wszystkie niezbędne jej elementy. Stosownie do art. 22 ust. 7 UKC, decyzja niekorzystna dla zainteresowanej osoby określa podstawy, na których ją oparto. Przede wszystkim jednak "podstawy wydania decyzji", o których mowa w cytowanym wyżej art. 22 ust. 7 UKC obejmują też uzasadnienie faktyczne, które musi wskazywać dowody, które stanowiły dla organu podstawę do uznania określonych faktów za udowodnione. Organ celny zobligowany jest uzewnętrznić swoją ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w pisemnym uzasadnieniu decyzji. Wówczas możliwa jest rzetelna weryfikacja tego procesu przez zainteresowane osoby, organ odwoławczy, a na dalszym etapie przez sąd administracyjny. Swoistą klamrą spinającą uzasadnienie faktyczne i prawne powinna być subsumpcja, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego w konkretnej sprawie pod ogólną normę prawną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wyjaśnił nadto, że w preambule do unijnego kodeksu celnego zostały opisane m. in. zasady rządzące procedurą wydawania decyzji, odnoszące się do takich zasad ogólnych jak zasada legalizmu, zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, zaufania do organów celnych. Organ celny pierwszej instancji kierując się treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w pełni zastosował się do tych zasad i podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, tym samym została zrealizowana zasada kompletności materiału dowodowego określona w art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej. W uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przedstawione przesłanki, którymi organ pierwszej instancji kierował się dokonując rozstrzygnięcia. W sprawie znalazła nadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ pierwszej instancji przy ocenie znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierował się prawidłami logiki i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia przez organ całokształtu materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie może oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Organ nie jest związany w jego gromadzeniu wnioskami strony, lecz sam określa granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym rozeznaniem i przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego mając jednak na uwadze, żeby zebrany materiał dowodowy doprowadził do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. Sp. o.o. sp. k. w T. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a. art. 1 ust. 3 w zw. z art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1268 poprzez jego zastosowanie i uznanie, że towary zarejestrowane jako pochodzące z Turcji, a które przy objęciu procedurą dopuszczenia do obrotu zostały objęte kontyngentem taryfowym, po wejściu w życie Rozporządzenia 2024/1268 powinny zostać objęte cłem wyrównawczym, podczas gdy treść art. 1 ust. 6 wskazuje, na zastosowanie przepisów art. 1 Rozporządzenia 2024/1268 jedynie w sytuacji, gdy przepisy innych ustaw nie stanowiły inaczej; b. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia 2024/1268 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zawieszenie stosowania ceł na podstawie kontyngentu taryfowego może nastąpić wyłącznie sytuacji określonej w art. 1 ust. 6 Rozporządzenia 2019/159 podczas gdy treść art. 3 ust. 2 wskazuje na zawieszenie poboru ceł w okresie stosowania art. 1 ust. 6 Rozporządzenia a nie w sytuacji wyczerpania kontyngentu taryfowego; c. art. 1 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zwolnienie z cła wyrównawczego dla towaru objętego kontyngentem taryfowym przestało obowiązywać w dacie wejścia w życie Rozporządzenia 2024/1268, podczas gdy literalne brzmienie treści powyższego Rozporządzenia 2019/159 nie wskazywało na możliwość uchylenia zawieszenia poboru ceł w sytuacji wprowadzenia ceł wyrównawczych; 2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: a. art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 o.p. w sposób rażący poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na pominięciu podniesionych przez Stronę zarzutów naruszenia prawa materialnego przy kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji; b. art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt lw zw. z art. 229 o.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na dokonaniu jedynie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sposób pobieżny i lakoniczny oraz brak merytorycznego rozpoznania sprawy; c. art. 187 § 1 o.p. w zw z art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji; d. art. 210 § 4 o.p. poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie, wydanie decyzji na podstawie uogólnień nie mających oparcia w zebranym materiale dowodowym oraz brak uzasadnienia odniesienia się przez DIAS do argumentów zawartych w odwołaniu. e. wnosząc o uchylenie w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji I instancji i zasądzenie kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; Skarżąca podniosła, że art. 1 ust. 3 rozporządzenia 2024/1268 nałożył od 6 maja 2024 r. cła wyrównawcze na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, pochodzących m.in. z Turcji. Jednocześnie treść art. 1 ust. 6 wskazywała, że o ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych. Zdaniem skarżącej literalna wykładnia art. 1 ust. 3 w zw. z art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2024/1268 powinna prowadzić do uznania, że pobór cła wyrównawczego ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy inne przepisy prawa nie określały innych wymogów stosowania należności celnych. O powyższej wykładni świadczy także brzmienie art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2024/1268, w którym Komisja (UE) wskazała, że w okresie stosowania ust. 1 (dot. stosowania rozporządzenia 2019/159) zawiesza się pobór ceł nałożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia (dot. cła wyrównawczego). Z tych względów zasadne jest uznanie, że rozporządzenia 2024/1268 zawieszało poboru cła wyrównawczego w okresie stosowania rozporządzenia 2019/159. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 zawieszenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, było ograniczone w czasie do okresu stosowania cła za ilości powyżej kontyngentu, o którym to cle mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159. Wynika stąd, że zawieszenie poboru cła poprzez ustanowienie kontyngentów taryfowych powodowało zawieszenie cła wyrównawczego w okresie stosowania kontyngentu taryfowego. Skarżąca podała dalej, że organy celne naruszyły także art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2019/159 poprzez błędnie uznanie, że zwolnienie z cła wyrównawczego dla towaru objętego kontyngentem taryfowym przestało obowiązywać w dacie wejścia w życie Rozporządzenia 2024/1268. O bezzasadności powyższej błędnej wykładni przyjętej przez organy celne świadczy zdaniem skarżącej brzmienie pkt 186 Preambuły rozporządzenia 2019/159, z której wynika, że "jak wspomniano jednak w motywie 117 rozporządzenia w sprawie tymczasowych środków ochronnych, Komisja przyznaje, że połączenie środków antydumpingowych/antysubsydyjnych ze środkami ochronnymi może wywołać większy skutek niż jest to pożądane. Ponieważ problem połączenia mógłby powstać dopiero po osiągnięciu pułapów kontyngentów taryfowych, Komisja zbada potrzebę rozwiązania tej kwestii na późniejszym etapie i w odpowiednim czasie. W tym kontekście, aby uniknąć nakładania "podwójnych środków zaradczych", w momencie przekroczenia kontyngentu taryfowego, Komisja może uznać za konieczne zawieszenie lub zmniejszenie poziomu obowiązujących ceł antydumpingowych i wyrównawczych w celu zapewnienia, by połączone oddziaływanie tych środków nie przekraczało najwyższego poziomu obowiązujących środków ochronnych lub ceł antydumpingowych/wyrównawczych". Komisja (UE) w art. 3 ust. 3 rozporządzenia 2024/1268 wskazała, że zawieszenie, o którym mowa w ust. 2, jest ograniczone w czasie do okresu stosowania cła za ilości powyżej kontyngentu, o którym to cle mowa wart. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159. Zasadne jest zatem uznanie, że intencją unijnego ustawodawcy było zawieszenie poboru cła wyrównawczego o okresie obowiązywania kontyngentu taryfowego. Z tego powodu błędne jest stwierdzenie przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że "zawieszenie poboru ceł nałożonych na podstawie tego rozporządzenia może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zainteresowana osoba byłaby zobowiązana do uiszczenia dodatkowego cła ochronnego (A20), o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159, w przypadku wyczerpania kontyngentu". Zdaniem skarżącej powyższe twierdzenie DIAS jest pozbawione słuszności, gdyż skoro art. 3 ust. 3 Rozporządzenia 2024/1268 uznaje za zasadne zastosowanie cła wyrównawczego w zakresie towaru nieobjętego kontyngentem, to prawidłowe jest uznanie, że cło wyrównawcze nie ma zastosowania w zakresie towaru objętego kontyngentem. Skoro przepis rozporządzenia dopuszcza zastosowanie zawieszenia cła powyżej kontyngentu, to nielogiczne jest stwierdzenie przez DIAS że zakres przedmiotowy rozporządzenia nie obejmuje towarów, które zostały objęte kontyngentem taryfowym. W ocenie skarżącej organ odwoławczy naruszył w sposób rażący zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 44 ust. 1 UKC. Zgodnie z tą zasadą konieczne jest by rozstrzygnięcie organu instancji było poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Istotą postępowania odwoławczego jest bowiem dwukrotne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, nie zaś kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Tymczasem DIAS analizując rozstrzygnięcie I instancji całkowicie pominął niektóre z zarzutów spółki zawarte w odwołaniu z dnia 10 stycznia 2025 r. od decyzji Naczelnika w zakresie: niedopełnienia obowiązku wynikającego w art. 22 ust. 6 UKC poprzez niewskazanie podstaw faktycznych i prawnych do uznania braku podstaw do zwolnienia z cła wyrównawczego oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2024/1268 tj. jego niezastosowania i wymierzenie cła wyrównawczego, podczas gdy brzmienie przepisu wyraźnie wskazuje, że w okresie stosowania Rozporządzenia 2019/159 zawiesza się pobór ceł wyrównawczych. Pominięcie istotnych argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji stanowi o rażącym naruszeniu jej uprawnienia do dwukrotnej analizy sprawy, gdyż organ II instancji nie dokonał analizy całości materiału sprawy. W ocenie skarżącej organ odwoławczy naruszył art. 44 UKC pomijając część argumentów strony wskazanych w odwołaniu, nie dokonując ich analizy oraz nie uzasadniając zasadności, lub jej braku, tj.: zarzutu braku odniesienia się przez DIAS do wskazanego w odwołaniu faktu, że przepisu prawa dopuszczają pobór cła wyrównawczego jedynie w sytuacji pobrania w ilości powyżej określonego kontyngentu; zarzutu brak odniesienia się do wskazanej w odwołaniu okoliczności zawieszenia poboru ceł do 26 czerwca 2026 r.; zarzutu braku wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie podstaw do uznania, że przepis art. 3 ust. 1 Rozporządzenia 2024/1268 dotyczy sytuacji pobrania w ilości powyżej określonego kontyngentu, o którym mowa w w/w przepisie; zarzutu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego przyczyn przemawiających za niezasadnością zawieszenia wymiaru cła wyrównawczego na mocy art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1268 przed upływem ustawowego terminu. W ocenie skarżącej analizując materiał sprawy oraz zarzuty odwołania organ odwoławczy popełnił rażące błędy polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego, oraz materiału zgromadzonego w sprawie gdyż organ pierwszej instancji dokonał błędnej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w lakoniczny sposób wskazało interpretację przepisów Rozporządzenia 2024/1268, nie odnosząc się merytorycznie do argumentów wskazanych w odwołaniu. Konsekwencją tych naruszeń było nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez organ odwoławczy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ drugiej instancji, że ustalenia organu pierwszej instancji wystarczająco potwierdzają podstawy do zakwestionowania zasadności wymierzenia cła wyrównawczego. Działanie takiej jest niezgodne z art. 187 § 1 o.p. w zw z art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. Doszło bowiem do błędnej oceny zgromadzonego w toku materiału dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło organ I i II instancji do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięto argumenty podniesione przez spółkę w zakresie: braku uzasadnienia faktycznego i prawnego do zastosowania art. 3 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego komisji (UE) w zakresie podstaw do uznania, że przepis ten dotyczy sytuacji pobrania w ilości powyżej określonego kontyngentu, o którym mowa w w/w przepisie; braku uzasadnienia faktycznego i prawnego przyczyn przemawiających za niezasadności zawieszenia wymiaru cła wyrównawczego na mocy art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1268 przed upływem ustawowego terminu; niedopełnienia obowiązku wynikającego w art. 22 ust. 6 UKC poprzez niewskazaniu podstaw faktycznych i prawnych do uznania braku podstaw do zwolnienia z cła wyrównawczego; braku odniesienia się przez DIAS do wskazanego w odwołaniu faktu, że przepisu prawa dopuszczają pobór cła wyrównawczego jedynie w sytuacji pobrania w ilości powyżej określonego kontyngentu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: "p.p.s.a." stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa procesowego, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W toku postępowania organy przeprowadziły niezbędne postępowanie wyjaśniające w celu poczynienia istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Istotą sprawy było, czy wobec wydania przez Komisję rozporządzenia wykonawczego (UE) 2024/1268 z dnia 6 maja 2024 r. rozszerzającego ostateczne cła wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 wobec przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indonezji na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zachodziła podstawa do objęcia importu towarów zadeklarowanych przez skarżącą (jej przedstawiciela pośredniego) w zgłoszeniu celnym z dnia 22 września 2023 r. cłem wyrównawczym i wynikającym z tej należności celnej podatkiem od towarów i usług w imporcie. Jako kraj pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym wskazano Turcję. Towary stanowiły płaskie wyroby walcowane ze stali nierdzewnej, nieobrobione więcej niż walcowane na zimno i zostały zaklasyfikowane do kodów Taric 7219 33 10 10, 7219 34 10 10 i 7219 35 10 10. Wskazać należy na wstępie, że ochrona przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej była kolejno regulowana, począwszy od 1968 r. do 1994 r., szeregiem rozporządzeń wspólnych dla tej dziedziny i dziedziny dumpingu, a następnie szeregiem rozporządzeń szczegółowych. Ostatnim z tych rozporządzeń szczegółowych jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L z 2016 r., nr 176, s. 55), określane też "podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym". Zgodnie z jego art. 1 ust. 1 i 2 cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompensowania wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii powoduje szkodę. Niezależnie od ust. 1, w przypadku gdy produkty nie są bezpośrednio przywożone do Unii z kraju pochodzenia, lecz wywożone do Unii z kraju pośredniczącego, stosuje się w pełni przepisy niniejszego rozporządzenia, a transakcja bądź transakcje, tam gdzie to stosowne, są uznane za przeprowadzone między krajem pochodzenia a Unią. Cel rozporządzenia nr 2016/1037 polega zatem na umożliwieniu Unii zrekompensowania wszelkich subsydiów przyznawanych bezpośrednio lub pośrednio przez władze publiczne państw trzecich, z których pochodzą lub z których są wywożone towary, na warunkach przewidzianych w tym rozporządzeniu. Rozporządzenie nr 2016/1037 zawiera regulacje dotyczące zasad wszczęcia i prowadzenia przez Komisję dochodzenia, mającego na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz skutków domniemanego subsydium (art. 10 i art. 11), nakładania cła tymczasowego (art. 12), nakładania cła ostatecznego (art. 15) oraz zasad działania środków tymczasowych i cel ostatecznych wstecz (art. 16). Z kolei przepisy art. 23 ww. rozporządzenia przewiduje mechanizm przeciwdziałania obejściu obowiązujących środków polegający na rozszerzeniu nałożonych ceł wyrównawczych, tak aby objęły przywóz z krajów trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych, lub przywóz z krajów trzecich nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub ich części, jeżeli ma miejsce obejście obowiązujących środków. Jak stanowi art. 23 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego dochodzenia na mocy niniejszego artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa członkowskiego lub dowolnej zainteresowanej strony w przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu; wszczęcie następuje w drodze rozporządzenia Komisji, w którym nakazuje się organom celnym poddanie przywozu rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 5 lub żądanie gwarancji; komisja informuje państwa członkowskie, gdy zainteresowana strona lub państwo członkowskie wystąpiły z wnioskiem uzasadniającym wszczęcie dochodzenia, a Komisja zakończyła jego analizę, lub gdy Komisja samodzielnie ustaliła, że należy wszcząć dochodzenie; dochodzenia prowadzone są przez Komisję; mogą jej towarzyszyć organy celne, a dochodzenia kończone są w ciągu dziewięciu miesięcy; w przypadku gdy początkowo ustalone fakty uzasadniają rozszerzenie środków, rozszerzenia tego dokonuje Komisja zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3; rozszerzenie staje się skuteczne począwszy od daty nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 24 ust. 5 lub żądania gwarancji; odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu. Nadto przepisy ogólne zawarte w art. 24 rozporządzenia nr 2016/1037, który w ust. 1 stanowi, że tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze są nakładane na mocy rozporządzenia i pobierane przez państwa członkowskie w formie, według określonej stawki i zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym takie cła; takie cła są pobierane niezależnie od ceł, podatków i innych opłat nakładanych normalnie na przywóz; żaden produkt nie podlega jednocześnie środkom antydumpingowym i cłom wyrównawczym w jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiowania wywozu. W myśl art. 24 ust. 2 rozporządzenia nakładające tymczasowe lub ostateczne cła wyrównawcze oraz rozporządzenia bądź decyzje przyjmujące zobowiązania lub kończące dochodzenia postępowanie są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5 zd. 1. ww. rozporządzenia począwszy od wszczęcia dochodzenia, Komisja, po poinformowaniu w odpowiednim czasie państw członkowskich, może zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestrowania przywożonych produktów, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. W 2022 r. rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 Komisja Europejska, działając na mocy art. 15 i art. 24 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nałożyła ostateczne cła wyrównawcze na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących m.in. z Indonezji w następstwie dochodzenia antysubsydyjnego. Środki przyjęły formę cła ad valorem w wysokości od 0 do 21,4 %, przy czym cło rezydualne dla wszystkich niewspółpracujących przedsiębiorstw indonezyjskich wynosiło 20,5 %. Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2023/1631 i poddała rejestracji przywóz SSCR wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgodnie z art. 24 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, a więc objętym ww. dochodzeniem są płaskie wyroby walcowane ze stali nierdzewnej, nieobrobione więcej niż walcowane na zimno, i pochodzące z Indonezji, obecnie objęty kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7219 90 20, 7219 90 80, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81, 7220 20 89, 7220 90 20 i 7220 90 80, ale wysyłany z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszony lub nie- zgłoszony jako pochodzący z Tajwanu, Turcji i Wietnamu (kody TARIC 7219 31 00 10, 7219 32 10 10, 7219 32 90 10, 7219 33 10 10, 7219 33 90 10, 7219 34 10 10, 7219 34 90 10, 7219 35 10 10, 7219 35 90 10, 7219 90 20 10, 7219 90 80 10, 7220 20 21 10, 7220 20 29 10, 7220 20 41 10, 7220 20 49 10, 7220 20 81 10, 7220 20 89 10, 7220 90 20 10 oraz 7220 90 80 10). Powyższe rozporządzenie wszczynające weszło w życie w dniu 15 sierpnia 2023 r., zatem zgłoszenie celne z 22 września 2023 r., którego dotyczyło postępowanie, zostało dokonane w czasie obowiązywania tego rozporządzenia, w związku z czym podległo rejestracji przywozu w celu dopilnowania, by jeśli w wyniku postępowania zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cła wyrównawcze mogły zostać pobrane w odpowiedniej wysokości. Zgłoszenie spełniało warunki określone w rozporządzeniu wszczynającym zarówno co do klasyfikacji importowanego towaru, jak i kraju pochodzenia. Po przeprowadzeniu dochodzenia objętego ww. rozporządzeniem wszczynającym wydane zostało rozporządzenie wykonawczego nr 2024/1268, które w art. 1 stanowi, że ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2022/433 na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, pochodzących z Indonezji, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, obecnie objętych kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7219 90 20, 7219 90 80, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81, 7220 20 89, 7220 90 20 i 7220 90 80, wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu (kody TARIC 7219 31 00 10, 7219 31 00 20, 7219 32 10 10, 7219 32 10 20, 7219 32 90 10, 7219 32 90 20, 7219 33 10 10, 7219 33 10 20, 7219 33 90 10, 7219 33 90 20, 7219 34 10 10, 7219 34 10 20, 7219 34 90 10, 7219 34 90 20, 7219 35 10 10, 7219 35 10 20, 7219 35 90 10, 7219 35 90 20, 7219 90 20 10, 7219 90 20 20, 7219 90 80 10, 7219 90 80 20, 7220 20 21 10, 7220 20 21 20, 7220 20 29 10, 7220 20 29 20, 7220 20 41 10, 7220 20 41 20, 7220 20 49 10, 7220 20 49 20, 7220 20 81 10, 7220 20 81 20, 7220 20 89 10, 7220 20 89 20, 7220 90 20 10, 7220 90 20 20, 7220 90 80 10i 7220 90 80 20), z wyłączeniem wyrobów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w tabeli uwidocznionej w tym przepisie. Rozszerzone cło jest cłem wyrównawczym w wysokości 20,5 % mającym zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw indonezyjskich" (art. 1 ust. 2). Cło rozszerzone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu pobierane jest od przywozu produktów wysyłanych z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu, Turcji i Wietnamu, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/1631 oraz art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037, z wyjątkiem przywozu produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1 (art. 1 ust. 3). Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 2024/1268 stosowanie zwolnień przyznanych przedsiębiorstwom konkretnie wymienionym w ust. 1 jest uwarunkowane przedstawieniem następujących dokumentów organom celnym państw członkowskich: a) Jeśli importer kupuje bezpośrednio od tajwańskiego, tureckiego lub wietnamskiego producenta eksportującego, faktura handlowa zawierająca deklarację producenta eksportującego oraz zaświadczenie zakładu produkcyjnego od tego producenta eksportującego, jak określono w załączniku 1 ("deklaracja producenta dotycząca bezpośredniej sprzedaży eksportowej"). Zaświadczenie zakładu produkcyjnego musi być wydane przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 1; b) Jeżeli importer kupuje od przedsiębiorstwa handlowego lub innej pośredniczącej osoby prawnej, niezależnie od tego, czy mają one siedzibę na Tajwanie, w Turcji, Wietnamie czy poza Tajwanem, Turcją i Wietnamem, faktura handlowa od producenta dla przedsiębiorstwa handlowego lub innej pośredniczącej osoby prawnej zawierająca deklarację producenta i zaświadczenie zakładu produkcyjnego od tego producenta, jak określono w załączniku 2 ("deklaracja producenta dotycząca pośredniej sprzedaży eksportowej") oraz faktura handlowa od przedsiębiorstwa handlowego lub innej pośredniczącej osoby prawnej dla importera. Zaświadczenie zakładu produkcyjnego musi być wydane przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 1. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury ani zaświadczenia obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw". Zgodnie z art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia do celów monitorowania importerzy są proszeni o zadeklarowanie w dokumentach wymienionych w art. 1 ust. 4, czy Indonezja jest państwem, w którym materiały do produkcji ze stali nierdzewnej użyte do przetworzenia produktu na Tajwanie, w Turcji i Wietnamie zostały pierwotnie stopione i wylane. Organy celne odnotowują takie transakcje zgodnie z informacjami dostarczonymi przez importerów jako "pierwotnie stopione i wylane w Indonezji" lub "pierwotnie niestopione i niewylane w Indonezji". W toku postępowania organ wzywał skarżącą do przedłożenia dokumentów, które stanowiłyby podstawę do zastosowania zwolnienia przyznanych przedsiębiorstwom wskazanym w art. 1 ust. 1, które to dokumenty zostały opisane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268. Pośród nadesłanych przez skarżącą dokumentów dotyczących odprawy celnej obejmującej zgłoszenie celne nr [...] tego rodzaju dokumenty nie znalazły się. Z tych względów prawidłowe jest stanowisko organów, zgodnie z którym skarżąca nie wykazała, aby importowany towar został zakupiony od jednego z przedsiębiorstw wskazanych w art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania zwolnienia określonego w art. 1 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej, kwestionujące możliwość zastosowania w stosunku do importowanego towaru art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268 oparte jest na błędnej interpretacji treści art. 3 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268: 1. Jeżeli cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159, zaczyna mieć zastosowanie do płaskich wyrobów walcowanych ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, i przewyższa poziom ceł wyrównawczych określony w art. 1 ust. 2, pobiera się tylko cło za ilości powyżej kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159. 2. W okresie stosowania ust. 1 zawiesza się pobór ceł nałożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia. 3. Zawieszenie, o którym mowa w ust. 2, jest ograniczone w czasie do okresu stosowania cła za ilości powyżej kontyngentu, o którym to cle mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159. Art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz. Urz. UE L z 2019 r., nr 31, s.27) stanowi, że jeżeli stosowny kontyngent taryfowy został wyczerpany lub przywóz danych kategorii produktu nie został objęty stosownym kontyngentem taryfowym, stosuje się dodatkowe cło w wysokości 25%, mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, w odniesieniu do kategorii produktu określonych w załączniku IV.1. W ocenie Sądu relacja art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268 do art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159 sprowadza się do dopuszczenia poboru dodatkowego cła ochronnego (stosowanego w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego lub nieobjęcia towaru takim kontyngentem), gdy cło to przewyższa poziom ceł wyrównawczych, jedynie tylko za ilość powyżej kontyngentu. Wówczas pobór ceł wyrównawczych nałożonych rozporządzeniem wykonawczym nr 2024/1268 zawiesza się na okres stosowania dodatkowego cła ochronnego pobieranego za ilość powyżej kontyngentu. W objętym postępowaniem zgłoszeniu celnym importer zadeklarował korzystanie z kontyngentu taryfowego numer 098850, który został przyznany do całości towaru, co pozwoliło na zastosowanie dla towaru stawki celnej 0%. Wynika z tego, że po pierwsze towar został objęty kontyngentem taryfowym, a po drugie że w stosunku do zgłoszenia celnego nie doszło do wyczerpania kontyngentu. Przyznany skarżącej kontyngent pokrył całość importu objętego zgłoszeniem. Nie powstał zatem dług celny z tytułu dodatkowego cła ochronnego. Nie doszło zatem do wypełnienia hipotezy normy prawnej określonej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268, który nie mógł zostać w rozpoznawanej sprawie zastosowany. Z art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268 wynika zatem, że jego celem jest uniknięcie podwójnego oclenia tego samego towaru, cłem dodatkowym oraz cłem wyrównawczym. Gdyby wystąpiła sytuacja, w której określona partia importowanego towaru nie został objęta kontyngentem i pobrane zostałoby cło dodatkowe, nie doszłoby do pobrania cła wyrównawczego. W konsekwencji nie mogło dojść do zastosowania art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, który znajduje zastosowanie w okresie stosowania ust. 1, a więc w okresie stosowania cła dodatkowego za ilość powyżej wyczerpanego kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159. Skoro zatem nie doszło do wyczerpania kontyngentu taryfowego przyznanego na mocy rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159, nie wystąpiła przesłanka zastosowania dodatkowego cła ochronnego, stanowiącego należność celną, o której mowa w art. 1 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268. Jednocześnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268 nie wynika, aby przepis ten wprowadzał zawieszenie poboru cła wyrównawczego nałożonego tym rozporządzeniem, w okresie stosowania rozporządzenia nr 2019/159, skoro zawieszenie to następuje w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego i stosowania dodatkowego cła ochronnego przewidzianego w art. 1 ust. 6 rozporządzenia nr 2019/159. Na takie rozumienie powyższych regulacji wskazuje również cytowany w skardze motyw 186 preambuły do rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159, skoro jest w nim mowa o tym, iż problem połączenia środków antydumpingowych / antysubsydyjnych ze środkami ochronnymi mógłby powstać jedynie dopiero po osiągnięciu pułapów kontyngentów taryfowych. Przepis art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/159 stanowi, że niniejszym, z zastrzeżeniem art. 6 i 7, otwiera się kontyngent taryfowy w odniesieniu do przywozu do Unii każdej z 26 kategorii produktu objętej dochodzeniem (zdefiniowanych poprzez odniesienie do odpowiadających im kodów CN określonych w załączniku I) oraz każdego z okresów określonych w załącznikach IV.1 i IV.2. Reguluje on zatem otwarcie kontyngentu taryfowego, nie zaś zwolnienie z cła wyrównawczego dla towaru objętego kontyngentem taryfowym. W konsekwencji powyższych uwag, w ocenie Sądu nie były zasadne sformułowane w punktach 1 a-c petitum skargi zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia wykonawczego nr 2024/1268, jak również rozporządzenia nr 2019/159 dotyczącego otwarcia kontyngentu taryfowego m.in. na towary sprowadzone przez skarżącą analizowanym przez organy zgłoszeniem celnym. Stąd też zasadnym było zastosowanie w stosunku do skarżącej i pobranie cła wyrównawczego przewidzianego rozporządzeniem wykonawczym nr 2024/1268. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, wskazać należało, że zgodnie z art. 73 ust. 1 Prawa celnego do: 1) postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 – z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 2) odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Sąd nie stwierdził też naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1, art. 187, art. 188 i art. 191 o.p. W przedmiotowej sprawie organy działały zgodnie z obowiązującym prawem (w szczególności przepisami i zasadami wynikającymi z o.p.). Wbrew ocenie autora skargi, podjęto niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, organ podjął wszystkie możliwe działania celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo zażądano od strony przedstawienia dowodów mogących ewentualnie prowadzić do zwolnienia ze stosowania cła wyrównawczego. Zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo przedstawione wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przesłanki, którymi organy celno-skarbowe kierowały się dokonując rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wskazuje ustalony przez organ, a pozostający w istocie bezsporny między stronami, stan faktyczny, określa powody zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i wskazuje, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normie prawnej zastosowanej w sprawie. Uzasadnienie w sposób logiczny i czytelny przedstawia stanowisko organu. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 210 § 4 o.p. Dodać należy, że z przepisu tego wynika, iż organ ma tak skonstruować uzasadnienie decyzji, by z jego treści wynikało, jaka jest faktyczna i prawna podstawa rozstrzygania. Należy podkreślić, że prawo nie nakłada obowiązku odnoszenia się do każdego zarzutu odwołania. Ważne jest tylko to, by organ te zarzuty objął zakresem swojej argumentacji. W rozpoznawanej sprawie ten wymóg został zrealizowany, nie można zatem uznać, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa, przez naruszenie zasady dwuinstancyjności. Mieć należy przede wszystkim na uwadze, że przedmiotem kontrowersji między skarżącą a organem nie były kwestie faktyczne, te bowiem nie były sporne, lecz odmienna interpretacja przepisów prawa materialnego związanych ze ziszczeniem się przesłanek pobrania cła wyrównawczego przewidzianego w rozporządzeniu wykonawczym nr 2024/1268 i w konsekwencji również podatku VAT. Do tych zasadniczych kwestii organ odwoławczy odniósł się w sposób wyczerpujący. Zarzucane w skardze nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania nie mogło zatem prowadzić do uwzględnienia skargi. Zarzuty naruszenia art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 229 o.p. nie były zatem zasadne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił. ----------------------- 2