III SA/Gd 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 9 października 2009 r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu J. i A. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. Organ ustalił, że J. i A. G. nie mieszkają w przedmiotowym lokalu od około 10 lat i nie zamierzają do niego wrócić. Po rozpatrzeniu odwołania J. i A. G. Wojewoda decyzją z dnia 24 listopada 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji pominął fakt zameldowania J. i A. G. na pobyt czasowy w K. Zaistniała zatem sytuacja, w której jeden organ meldunkowy dokonał zameldowania skarżących na pobyt czasowy, drugi zaś wymeldował ich z pobytu stałego uznając, iż doszło do trwałego przeniesienia centrum życiowego do innego miejsca. Pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Właściwy organ meldunkowy przyjmując zgłoszenie zameldowania nie zakwestionował czasowego charakteru pobytu i dokonał zameldowania, wobec czego J. i A. G. dopełnili ciążącego na nich obowiązku meldunkowego. W tej sytuacji nie ma znaczenia, czy korzystają z lokalu będącego miejscem pobytu stałego. Nie można też uznać, że w sposób trwały opuścili miejsce pobytu stałego, dopóki nie zostanie zakwestionowany czasowy charakter ich pobytu w tym miejscu. W ocenie organu zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części - należy dokonać weryfikacji czasowego charakteru pobytu państwa G. w K., a gdyby wymagało to przeprowadzenia dodatkowego postępowania, postępowanie w niniejszej sprawie należałoby zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W zależności od treści rozstrzygnięcia w tej sprawie organ winien albo orzec o odmowie wymeldowania państwa G., albo wymeldować ich z pobytu stałego. Powyższa decyzja Wojewody została zaskarżona przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż jest właścicielką przedmiotowego lokalu. J. i A. G. nie zamieszkują w nim, nie zamierzają też do niego powracać, gdyż w K. mają własne mieszkanie, jednak nie chcą dobrowolnie wymeldować się z przedmiotowego lokalu, nie ponoszą także żadnych kosztów jego utrzymania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego, jest obowiązana dopełnić obowiązku wymeldowania się. O ile tego obowiązku nie dopełni, organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego. Od zasady, iż opuszczenie lokalu stanowi podstawę do wymeldowania osoby z miejsca jej pobytu stałego i zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu, jeśli przebywa w nim nieprzerwanie ponad trzy miesiące (art. 15 ust. 2 i art. 8 ust. 1 ustawy) przewidziano jednak wyjątki - przewiduje je art. 8 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy. Dotyczą one sytuacji, gdy pobyt w nowym miejscu nie traci, mimo długotrwałości, charakteru czasowego. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że państwo G. po opuszczeniu przedmiotowego lokalu meldowali się na pobyt czasowy w miejscowości K., ostatnio na okres od dnia 14 września 2009 r. do 13 września 2014 r. Tak więc dokonali oni zameldowania na pobyt czasowy, który charakteryzuje się brakiem zamiaru zmiany miejsca stałego zamieszkania (art. 7 ust. 1 ustawy). Wskazać też należy na fakt, że organ prowadzący postępowanie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy jest w istocie związany stanowiskiem organu ewidencji ludności, wyrażoną czy to przez decyzję o zameldowaniu, czy to czynność materialno- techniczną zameldowania pod określonym adresem na pobyt czasowy. Wyraża się to tym, że w czasie trwania zameldowania osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy organ prowadzący postępowanie dotyczące wymeldowania z pobytu stałego nie może kwestionować czasowego charakteru tego pobytu i przyjmować na potrzeby prowadzonego przez siebie postępowania w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego, że miejsce zameldowania na pobyt czasowy jest miejscem pobytu stałego. Tak więc organ odwoławczy. słusznie uznał, że fakt czasowego zameldowania J. i A. G. w K. miał istotne znaczenie dla podjęcia decyzji o wymeldowaniu ich z miejsca pobytu stałego. Sytuacja taka powoduje bowiem, że nie wyjaśniono okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten prawidłowo też uznał, że w sprawie niniejszej zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, polegającego na wyjaśnieniu i weryfikacji czasowego charakteru pobytu państwa G. w K. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy podkreślić, że zaskarżona skargą decyzja, wydana przez organ odwoławczy, w żaden sposób nie przesądza o wyniku prowadzonego postępowania w sprawie wymeldowania J. G. i A. G. z miejsca zameldowania ich na pobyt stały. Oznacza ona jedynie to , że sprawa powinna być rozpatrzona ponownie przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem okoliczności, które nie zostały przez niego wzięte pod uwagę. Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że ani zameldowanie, ani wymeldowanie nie wpływa na sferę praw i obowiązków do lokalu, którego meldunek dotyczy. Mając na uwadze powyższe Sąd z braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.