III SA/Gd 405/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ż. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskami z dnia 12 kwietnia 2008 r. oraz 12 maja 2008 r. uzupełnionymi na urzędowym formularzu PPF w dniu 9 czerwca 2008 r. (data złożenia pisma w administracji zakładu karnego), skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym przez wnioskodawcę i nadesłanym zaświadczeniem Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia 20 lutego 2008 r., K. Ż. prowadzi samodzielne gospodarstwo, nie posiada nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca przebywa w zakładzie karnym, nie jest zatrudniony i nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Stan konta depozytowego osadzonego na dzień 19 lutego 2008 r. wynosił 6,67 zł, przy czym nie posiada on środków pozostających do własnej dyspozycji. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. W związku z tym należało dokonać oceny zasadności złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przywołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a.. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności brak dochodów oraz oszczędności, uznać należało, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.