III SA/Gd 405/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach (w formularzu PPF) wnioskodawca podał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Nie posiada bowiem majątku ani środków finansowych na koncie depozytowym w zakładzie karnym, w którym przebywa. Wezwanie Sądu dotyczące przedłożenia dokumentów źródłowych potwierdzających sytuację majątkową wnioskodawcy doręczone R.M. w sposób prawidłowy (k. [...] akt sprawy) pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie sądowoadministracyjnej. Ustawa dopuszcza jednakże w tej materii wyjątek poprzez możliwość ubiegania się o przyznanie tzw. prawa pomocy. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie radcy prawnego/adwokata z urzędu) następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek stosownego wykazania, że jego trudna sytuacja materialna uzasadnia przyznanie w/w prawa. Sąd administracyjny nie jest przy tym zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych z uwagi na postawę wnioskodawcy nie jest możliwa. Sąd ma jedynie możliwość, zgodnie z art. 255 w/w ustawy wezwania do złożenia dodatkowego oświadczenia oraz dokumentów źródłowych, jeżeli okaże się, że oświadczenie we wniosku o przyznanie prawa pomocy budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego, rodzinnego i możliwości płatniczych wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała właśnie miejsce. Z uwagi na to, że oświadczenie zawarte w formularzu PPF było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego, rodzinnego i możliwości płatniczych R. M. został on wezwany do przedłożenia stosownych dokumentów. Mimo nałożonego przez Sąd obowiązku żądane dokumenty nie zostały nadesłane. W tym stanie rzeczy uznać należało, że R. M. nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.