III SA/Gd 405/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 15 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty należności ze stosunku pracy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Spółki Akcyjnej w G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 15 czerwca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr 1 i 2 z nakazu nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty należności ze stosunku pracy W skardze zawarto wniosek "o wstrzymanie wykonania nakazu PIP albowiem A. M., którego dotyczy zaskarżony akt zdecydował się na wszczęcie postępowania cywilnego i dochodzenia w jego trybie swoich roszczeń. Nie wstrzymanie wykonalności nakazu spowodowałoby możliwość zaistnienia w obrocie prawnym dwóch tytułów wykonawczych dotyczących tego samego roszczenia, a co za tym idzie możliwością dwukrotnego egzekwowania tego samego roszczenia na ich podstawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna we wniosku wskazać okoliczności uprawdopodobniające niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku winna być przy tym poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, by wykonanie przedmiotowej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca nie przedstawiła żadnych faktów i dowodów, które mogłyby wskazywać na istnienie jednej z przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Nie można za takie uznać przedstawionego przez skarżącą uzasadnienia wniosku, z uwagi na fakt, że skutki rozstrzygnięcia, które mogą być wydane w przyszłości, w innym postępowaniu, nie mogą być oceniane w kategoriach przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy. Nadto jak wynika, z treści zaskarżonej decyzji i nakazu z dnia 7 kwietnia 2010 r. nakazano nim wypłatę należności pieniężnych ze stosunku pracy dwóm pracownikom : A. M. i M. i P. Z uzasadnienia wniosku wynika, że tylko A.M. wystąpił przeciwko skarżącej z powództwem o zapłatę, zatem i z tej przyczyny przedstawiona we wniosku argumentacja nie mogła zasługiwać na aprobatę. Należy w końcu zauważyć, że w art. 61 § 3 ustawy chodzi o powstanie, w związku z wykonaniem decyzji, takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy, a takie niebezpieczeństwo, w przypadku wypłaty świadczeń o charakterze pieniężnym, zdaniem Sądu nie zachodzi. Wobec powyższego, z braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 61 § 3 a contrario ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.